ΤΕΧΝΗΣ ΟΥΣΙΑ (Λεξικό Φιλοσοφικών Όρων Αγ. Ντόκα)
[Η κινητήρια δύναμη της καλλιτεχνικής δημιουργίας είναι η “έκφραση των συναισθημάτων”. Αυτή η άποψη αναπτύχθηκε στα τελευταία χρόνια, και μάλιστα με το πνεύμα πως τούτο αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα του ανθρώπινου γένους. Στην έκφραση συναισθημάτων βρίσκεται η πρωταρχή της καλλιτεχνικής ορμής και απ’ εδώ κατάγονται όλες οι πρωταρχικές καλλιτεχνικές μορφές.]

Σ’ αυτήν την έκφραση των συναισθημάτων στοχεύει πάνω απ’ όλα το θέατρο, εφ’ όσον αυτή είναι ένα από τα μέσα επικοινωνίας των ανθρώπων.

Είναι λοιπόν φανερό γιατί στα παιδιά αρέσει να παίζουν θέατρο, και όχι μόνον αυτό, αλλά και γιατί “θεατροποιούν” τα παιχνίδια τους. Γιατί η ανάγκη του παιδιού να εκφράσει τον συναισθηματικό του κόσμο είναι μεγάλη. Έτσι, μέσα από τους φανταστικούς ήρωες ενός θεατρικού έργου, μπορεί να διαλέξει αυτό το “πρόσωπο” που θα του δώσει την δυνατότητα να εκφράσει κάτι που θέλει, ή φοβάται, ή φαντάζεται, ή θαυμάζει. Με αυτόν τον τρόπο το θέατρο και το θεατρικό παιχνίδι λειτουργεί καταλυτικά και λυτρωτικά στην ψυχή και στην προσωπικότητα του παιδιού, όπως εξάλλου λειτουργεί και το θέατρο γενικότερα.

Με την συμμετοχή του στο θέατρο το παιδί καλείται να βάλει σε λειτουργία πολλά πράγματα. Το σπουδαιότερο είναι ότι μαθαίνει να συνεργάζεται με τα άλλα παιδιά. Να συν-κινείται. Γιατί το θέατρο είναι μια κατ’ εξοχήν συλλογική τέχνη. Κι αυτό στις μέρες μας είναι σπουδαίο, μιας και ζούμε σε κοινωνία “ιδιωτών”. Ένα άλλο όφελος που έχει το παιδί απ’ το θέατρο είναι ότι μαθαίνει να γνωρίζει το σώμα του, το οποίο κινεί συνειδητά. Την κατάλληλη στιγμή και στον συγκεκριμένο ρυθμό, κάνει τις κινήσεις που έχει μάθει, μόνο του ή μαζί με τα άλλα παιδιά. Αφήνει την φαντασία του να πετάξει, ζώντας μαζί με τα πρόσωπα του έργου καταστάσεις που είναι έξω απ’ την καθημερινότητα και τον κοινωνικό περίγυρο. Έτσι, μέσα από ένα φανταστικό πρόσωπο, μπορεί να εκφράσει συναισθήματα που του είναι δύσκολο να εκδηλώσει στην καθημερινή του ζωή, μπορεί να απωθήσει τους φόβους του, να γίνει κάτι καλύτερο που το έχει ανάγκη, ή κάτι χειρότερο που θέλει να το “ξορκίσει”.

Όσοι ακούν ότι κάνω θέατρο με τόσο μικρά παιδιά μένουν άφωνοι. Είναι πολύ συνηθισμένες οι αντιδράσεις: “Μα, πώς είναι δυνατόν τόσο μικρά παιδιά να παίζουν θέατρο;” ή πάλι “Μα, τα καταφέρνουν;” ή ακόμα “Πρέπει να έχει πολύ ενδιαφέρον”...

Για μένα, που είμαι ηθοποιός, η δουλειά κοντά σε τόσο μικρά παιδιά είναι σχολείο ζωής και υποκριτικής τέχνης. Τα παιδιά, με το τόσο φρέσκο μυαλό, σε κάνουν να ξαναβλέπεις τα πράγματα που σου έχουν γίνει ρουτίνα, σαν να τα βλέπεις για πρώτη φορά. Παρατηρείς πράγματα, ιδέες, σκέψεις που είναι μπροστά σου και τις έχεις ξεχάσει. Αν παρατηρείς τα παιδιά γίνεσαι ένας καινούργιος άνθρωπος. Όσο για το θέατρο, εκεί είναι το μεγάλο μάθημα! Οι ηθοποιοί θα πρέπει να παίζουν τους ρόλους τους όπως παίζουν τα παιδιά: με την ίδια συγκέντρωση και με την ίδια ελαφρότητα. Πολύ “μέσα”, αλλά ταυτόχρονα και “έξω” απ’ τον ρόλο. Συγκεντρωμένα για να κάνω αυτό που πρέπει, αλλά και με την εγρήγορση να παρατηρώ και τους άλλους.

Όταν προσφέρουμε στα παιδιά κάτι με αγάπη, τα παιδιά με την σειρά τους γίνονται δάσκαλοι και για εμάς τους “μεγάλους”. Για όλες αυτές τις εμπειρίες που τόσα χρόνια αποκόμισα απ’ τα παιδιά, τους οφείλω ένα μεγάλο ευχαριστώ.