Μερικές φορές οι πιο μικρές ιστορίες κρύβουν τα πιο μεγάλα μηνύματα.
Όπως ακριβώς στην ταινία μικρού μήκους “Macropolis”, όπου δύο μικρά ζωάκια-παιχνίδια, που απορρίπτονται από τη γραμμή παραγωγής ενός εργοστασίου επειδή θεωρούνται «ελαττωματικά» και βρίσκονται ξαφνικά μόνα τους, μακριά από τα υπόλοιπα παιχνίδια.
Αντί όμως να αποδεχτούν τη μοίρα τους, αποφασίζουν να ξεκινήσουν ένα μικρό αλλά γεμάτο συγκίνηση ταξίδι, με έναν και μόνο στόχο: να προλάβουν το φορτηγάκι της παράδοσης και να ξαναβρούν τους φίλους τους.
Μέσα από αυτή τη φαινομενικά απλή περιπέτεια ξεδιπλώνεται μια ιδιαίτερα τρυφερή ιστορία για τη φιλία, τη διαφορετικότητα, την αποδοχή και τη βαθιά ανθρώπινη ανάγκη να αισθανόμαστε ότι ανήκουμε κάπου.
Πίσω από τους χαρακτήρες βρίσκεται ο δημιουργός Joel Simon, ο οποίος άντλησε έμπνευση και από τη δική του προσωπική εμπειρία με την αναπηρία. Αυτό το προσωπικό στοιχείο είναι ίσως και εκείνο που χαρίζει στην ταινία τη μεγαλύτερη δύναμή της. Οι ήρωές της δεν παρουσιάζονται ως αδύναμοι ούτε ζητούν τη συμπόνια του θεατή. Αντίθετα, έχουν επιμονή, θάρρος και αποφασιστικότητα και αποδεικνύουν ότι αυτό που μπορεί αρχικά να μοιάζει με «ατέλεια» δεν καθορίζει ούτε την αξία ούτε τις δυνατότητές τους.
Η τεχνική του stop-motion κάνει την ιστορία ακόμη πιο ξεχωριστή. Μέρος των γυρισμάτων πραγματοποιήθηκε σε πραγματικούς εξωτερικούς χώρους, με τα μικροσκοπικά παιχνίδια να κινούνται ανάμεσα σε αληθινούς δρόμους και αντικείμενα της πόλης. Η αντίθεση ανάμεσα στο μικρό μέγεθος των πρωταγωνιστών και στον τεράστιο κόσμο που τους περιβάλλει δίνει στην περιπέτειά τους σχεδόν επικές διαστάσεις.
Κάθε πεζοδρόμιο, κάθε εμπόδιο και κάθε απόσταση μοιάζει τεράστια όταν τη βλέπουμε μέσα από τα μάτια τους. Παράλληλα, η χειροποίητη αισθητική του stop-motion προσφέρει στην ταινία μια ζεστασιά και μια ιδιαίτερη υφή που δύσκολα συναντά κανείς στις απολύτως «γυαλισμένες» μεγάλες παραγωγές animation.
Χωρίς να χρειάζεται πολλά λόγια, η μικρή αυτή ταινία καταφέρνει να μιλήσει για μεγάλα θέματα. Για εκείνους που κάποτε αισθάνθηκαν διαφορετικοί, για όσους φοβήθηκαν ότι δεν χωρούν κάπου και, κυρίως, για τη δύναμη που μπορεί να μας δώσει ένας αληθινός φίλος όταν ο δρόμος μοιάζει δύσκολος.
Μια γλυκιά και ουσιαστική ιστορία που θυμίζει σε μικρούς και μεγάλους ότι κανείς δεν είναι «ελαττωματικός» επειδή είναι διαφορετικός και πως πολλές φορές το σημαντικότερο ταξίδι είναι εκείνο που κάνουμε για να βρούμε το μέρος όπου πραγματικά νιώθουμε ότι ανήκουμε.
