Τα πρωινά του Σαββατοκύριακου είχαν ένα ιδιαίτερο συναίσθημα για εμάς που μεγαλώσαμε στη δεκαετία του 90.
Ξυπνάγαμε πριν από τους γονείς, ρίχναμε δημητριακά στο μπολ και στηνόμασταν μπροστά στην τηλεόραση. Κανείς δεν μας έλεγε τι να κάνουμε. Η ρουτίνα μας ήταν στον αυτόματο πιλότο.
Το πρωινό του Σαββάτου -κυρίως- είχε την ιεροτελεστία του. Βλέπαμε τα παιδικά ένα ένα με τη σειρά, οπως προβάλλονταν στους τηλεοπτικούς σταθμούς. Ανήκε σε εμάς, πώς να το κάνουμε; Και έγινε μέρος της ποπ κολτούρας της δεκαετίας.
Εκατομμύρια παιδιά έβλεπαν τα ίδια παιδικά την ίδια ώρα… Το σπίτι ήταν ήσυχο, είχες χρόνο απλά να καθίσεις εκεί. Όχι οπως,τώρα που τα παιδιά τρέχουν από το πρωί μέχρι το βράδυ σε δραστηριότητες οποιαδήποτε ώρα του πρωινού τα σαββατοκύριακα.
Τα πράγματα άλλαξαν, όταν άνοιξε το Nickelodeon και το κανάλι της Disney. Τα καρτούν δεν ήταν πλέον ίδια. Η ξεχωριστή αίσθηση δεν εξαφανίστηκε από τη μία μέρα στην άλλη, αλλά άρχισε να απλώνεται μέσα στην εβδομάδα. Πολύ σύντομα, μπορούσες να βρεις κινούμενα σχέδια όποια μέρα κι αν ήθελες.
Τα παιδιά μας τώρα δεν μπορούν να αντιληφθούν την έννοια του να περιμένεις να έρθει το Σάββατο για να δεις παιδικά. Το να γυρίζεις πίσω και να βλέπεις αυτά τα παλιά κινούμενα σχέδια φέρνει πίσω εκείνον τον ρυθμό. Τα αστεία, το τέμπο, ο τρόπος που κινούνταν τα πάντα. Αυτές είναι οι σειρές που έκαναν τα σαββατιάτικα πρωινά αυτό που ήταν.
Φλιντστόουνς
Οι Flintstones (ελληνικός τίτλος: Οι Φλίντστοουνς) είναι η θρυλική σειρά κινουμένων σχεδίων των Hanna-Barbera, που έφερε την επανάσταση στην τηλεόραση ως η πρώτη animated σειρά που προβλήθηκε στη βραδινή ζώνη.
Η σειρά διαδραματίζεται στην προϊστορική πόλη Bedrock, όπου η τεχνολογία της Λίθινης Εποχής μιμείται την αμερικανική ζωή της δεκαετίας του ’60 (π.χ. πλυντήρια-ελέφαντες και κάμερες-πουλιά).
Στην Ελλάδα, η σειρά έγινε ιδιαίτερα αγαπητή μέσα από τις προβολές της τα πρωινά του Σαββατοκύριακου στο MEGA, τη δεκαετία του 90.
Τζέτσονς
Οι Τζέτσονς (The Jetsons) είναι μια από τις πιο εμβληματικές αμερικανικές σειρές κινουμένων σχεδίων της Hanna-Barbera, που παρουσιάζει μια χιουμοριστική εκδοχή της ζωής στο μέλλον. Η σειρά θεωρείται το “φουτουριστικό αντίπαλο δέος” των Flintstones.
Η σειρά παρακολουθεί την οικογένεια Τζέτσον στην Orbit City, που ζει στο μέλλον (συγκεκριμένα στο έτος 2062), σε έναν κόσμο γεμάτο ιπτάμενα αυτοκίνητα, ρομπότ και προηγμένη τεχνολογίακάτι που τότε φανταζόμασταν ότι θα ζούσαμε κι εμείς από το 2000 και μετά.
Η αρχική σεζόν (1962-1963) είχε 24 επεισόδια. Η σειρά αναβίωσε τη δεκαετία του ’80 με νέα επεισόδια (1985-1987).
Αν και αρχικά είχε χαμηλή τηλεθέαση, η επιτυχία της στις πρωινές ζώνες του Σαββάτου την καθιέρωσε ως κλασική. Στην Ελλάδα, η σειρά έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής μέσα από τις προβολές της στο MEGA, τα πρώτα χρόνια λειτουργίας του σταθμού, τη δεκαετία του 90.
Scooby – Doo
Πραγματικά η version εκείνης της περιόδου ήταν η καλύτερη όλων. Η παρέα ήταν νεότερη, τα μυστήρια μικρότερα και όλα ήταν πιο γλυκά. Ντυνόμασταν ακόμη και τις Απόκριες με στολές Scooby και Shaggy.
I loved this version of Scooby-Doo more than any other. The gang was younger, the mysteries were smaller, and everything felt lighter.
Χελωνονιντζάκια
Η κάθε γενιά έχει τα δικά της. Της δικής μας εποχής είχαν φανταχτερά χρώματα, ανέκδοτα για πίτσες και τον Μικελάντζελο να φωνάζει “Cowabunga!” Η δράση ήταν γρήγοροι, οι χαρακτήρες ήταν ξεχωριστοί. Παιδιά σε όλη τη χώρα έβλεπαν το ίδιο επεισόδιο την ίδια στιγμή, κάτι που στην πραγματικότητα δεν συμβαίνει πια.
Μπάτμαν: Ιστορίες κινουμένων σχεδίων
Η σειρά είχε σκιές παντού. Τα φόντα ήταν σκοτεινά. Είχε αυτό το γοτθικό στιλ που έμοιαζε σκόπιμο, σαν κάποιος να νοιαζόταν πραγματικά για το πώς δείχνει. Τα περισσότερα σαββατιάτικα πρωινά καρτούν ανακύκλωναν τα ίδια φόντα ξανά και ξανά. Το «Batman» δεν το έκανε αυτό.
Μπομπ Σφουγγαράκης
Ο Μπομπ ήρθε ακριβώς τη στιγμή που τα σαββατιάτικα πρωινά άρχιζαν να περνούν στο παρασκήνιο.
Το βλέπουν παιδιά προσχολικής ηλικίας. Το βλέπουν έφηβοι. Οι γονείς μένουν να το χαζέψουν ακόμα κι αφού τα παιδιά φύγουν από το δωμάτιο. Το χιούμορ λειτουργεί σε πολλαπλά επίπεδα χωρίς να προσπαθεί υπερβολικά.
Έχει σωματική κωμωδία για τα μικρά παιδιά και κάτι περίεργα, υπαρξιακά αστεία για όλους τους υπόλοιπους. Όλη η ύπαρξη του Καλαμάρη είναι ένα αστείο για το ότι μισείς τη δουλειά σου, και αυτό δεν είναι ακριβώς υλικό για προσχολική ηλικία. Μάλλον για εμάς τους μεγαλύτερους!
Σειρές με σκοπό και μηνύματα
Κάποιες σειρές εμπεριείχαν και λίγη μάθηση, χωρίς να το κάνουν θέμα. Δεν ένιωθες ότι σου έκαναν μάθημα.
Κάπτεν Πλάνετ
Ο Captain Planet και οι μαχητές του έκαναν το περιβαλλοντικό κόνσεπτ εύπεπτο και κατανοητό. Το στήσιμο ήταν απλό. Με έκανε να νοιαστώ για τη φύση και την προστασία του πλανήτη σε μια ηλικία που ίσως αλλιώς να μην το έκανα. Ακόμα το αναφέρω όταν μιλάω στα δικά μου παιδιά για την ανακύκλωση ή για το πώς φροντίζουμε τη φύση. Έκανε τις ιδέες να «κολλάνε» χωρίς να σε πνίγει.
Animaniacs
Τα Animaniacs ήταν γεμάτα από κάθε λογής πονηρά, εσωτερικά, σχεδόν λογοτεχνικά αστεία. Αυτό ακριβώς ήταν το μυστικό τους.
Ο ρυθμός ήταν γρήγορος, τα λογοπαίγνια πανέξυπνα, και τα παιδιά έπιαναν περισσότερα απ’ όσα μάλλον καταλάβαιναν οι μεγάλοι.
Ένιωθες πιο έξυπνος όταν έπιανες τις αναφορές.
Αν μεγαλώσατε κι εσείς στα ’90s, δεν νιώσατε μία νοσταλγία;
