Ίσως τελικά, από την ανάγκη να είναι όλα σωστά και τέλεια, μπαίνει στην άκρη κάτι πολύ σημαντικό: τη δημιουργικότητα.
Στην αναζήτηση της γρήγορης και έτοιμης λύσης, εύκολα καταφεύγουμε σε εργαλεία όπως το ChatGPT, γιατί κάπου εκεί κρύβεται και ένας φόβος: να δοκιμάσουμε, να κάνουμε λάθος, να εκτεθούμε. Γι’ αυτό αξίζει να αφήνονται τα παιδιά να εκφράζονται όπως θέλουν, χωρίς την πίεση για το «σωστό» και το «ρεαλιστικό».
Εκεί γεννιέται το θάρρος, η φαντασία και η πραγματική μάθηση.
Η νηπιαγωγός και δημιουργός του The Kids Society Ελίνα Μαυροπούλου ανέφερε ένα περιστατικό με ένα παιδί, του οποίου η δασκάλα στο σχολείο τού είπε ότι δεν ζωγραφίζει καλά.
«Ήταν ένα απόγευμα Πέμπτης μετά το παιχνίδι μας, ο Μ. μού ζήτησε να ζωγραφίσει. Πήρε χαρτί και μαρκαδόρους και ξεκίνησε. Δίπλα του ζωγράφιζα κι εγώ, αλλά έριχνα κλεφτές ματιές σε αυτό που ζωγράφιζε. Ο ήλιος, η θάλασσα είχαν πάρει τη θέση του στο χαρτί.
Ξαφνικά διακόπτει την ησυχία, κατεβάζει τον μαρκαδόρο και μου λέει: Κυρία, κάνε μου ένα κάστρο”. Άρχισα να παίζω τη γνωστή κασέτα: “Το ξέρω ότι μπορείς και μόνος σου, άλλωστε δεν είναι δική μου η ζωγραφιά, δική σου είναι”.
“Όχιι κυρία θέλω εσύ να το κάνεις, γιατί η κυρία στο σχολείο λέει ότι δεν ζωγραφίζω καλά”, απάντησε.
Άρχισα να του εξηγώ, ότι οι πιο μεγάλοι ζωγράφοι που βλέπουμε στα μουσεία, δεν ζωγράφιζαν καλά από πάντα, ενώ πολλοί ζωγραφίζουν “μουτζούρες” κι όμως οι ζωγραφιές τους είναι έργα τέχνης.
Είδαμε πολλούς ζωγραφικούς πίνακες εκείνο το απόγευμα. Και λίγο πριν φύγω ο Μ. είχε ζωγραφίσει το δικό του κάστρο και οπως κάθε μεγάλος ζωγράφος έβαλε την υπογραφή του.
Γιατί στη ζωγραφική δεν υπάρχει σωστό και λάθος. Για αυτό ας αφήσουμε τα παιδιά να ζωγραφίζουν σαν παιδιά. Άλλωστε ο Πικάσο είχε πει: “Μου πήρε τέσσερα χρόνια να μάθω να ζωγραφίζω σαν τον Ραφαήλ και μία ολόκληρη ζωή να μάθω να ζωγραφίζω σαν παιδί”».
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
