Μια μαμά εξομολογείται, ότι παρά τα πειράγματα που δέχεται δεν θα αφήσει αυτή τη συνήθεια.
Επισημαίνει πώς, μέσα από αυτές τις μικρές καθημερινές στιγμές, προσπαθεί να κρατήσει ζωντανές τις αναμνήσεις που περνούν πιο γρήγορα απ’ όσο φανταζόμαστε.
Σε μια τρυφερή εξομολόγηση, μιλά για τον χρόνο που κυλά, τη μητρότητα και την ανάγκη να παγώσει για λίγο όσα κάποτε θα θέλει να θυμάται για πάντα.
«Μία φωτογραφία είναι σαν να πατάς ένα pause στη ζωή. Ένας τρόπος να κρατήσεις μία στιγμή για πάντα και να επιστρέφεις οποτεδήποτε για να την ξαναζήσεις. Από τότε που με θυμάμαι είχα μία φωτογραφική μηχανή στα χέρια μου. Πρώτα ήταν οι μικρές φωτογραφικές μιας χρήσης, μετά οι «φανταχτερές» ψηφιακές κάμερες στα ’90s και τώρα είναι τα κινητά μας, με 47.000 φωτογραφίες και περιστασιακές προειδοποιήσεις ότι ο χώρος αποθήκευσης γέμισε.
Και φυσικά, μαζί με όλες αυτές τις φωτογραφίες έρχονται και τα σχόλια από φίλους και συγγενείς: “Είσαι σοβαρή, θα βγάλεις κι άλλη φωτογραφία;” “Είσαι εθισμένη στις φωτογραφίες”, “Πόσες έχεις εδώ μέσα;” και το κλασικό: “Απλά ζήσε τη στιγμή”.
Όμως, υπάρχει μία ουσία για κάποιους από εμάς σε αυτό. Το να βγάζουμε φωτογραφίες δεν σημαίνει απλά μία φωτογραφία. Είναι μέρος του εαυτού μας. Αυτές οι φωτογραφίες είναι η ιστορία της ζωής μας… Πού ήμασταν, ποιους αγαπάμε, τι έχει περισσότερο σημασία. Με κάθε ειλικρίνεια, αυτές οι φωτογραφίες είναι μία εκδοχή της γλώσσας της αγάπης μου. Μερικές φορές δεν βρίσκω τις κατάλληλεςλέξεις για να πω πόσο μεγάλος θησαυρός είναι για μένα ένα πρόσωπο ή μία στιγμή. Αλλά μία φωτογραφία μου λέει: “Αυτό έχει σημασία, εσύ έχεις σημασία. Δεν θέλω να το ξεχάσω αυτό ποτέ”.
Και ίσως συμβαίνει επειδή νιώθω τόσο βαθιά συναισθήματα. Όμως, οι φωττογραφίες είναι ο τρόπος μου να κρατιέμαι όταν η ζωή περνάει τρέχοντας. Η κάμερά μου είναι σαν ένα μικρό δίχτυ ασφαλείας απέναντι στον χρόνο, κρατώντας κομμάτια της ζωής που δεν θέλω να χάσω ποτέ και επιτρέποντάς μου να τα ξαναζώ όποτε θέλω.
Συνεώς, ναι μπορεί να βγάζω τόσες πολλές φωτογραφίες και κάποιοι να με πειράζουν για αυτό. Αλλά, ειλικρινά, το κάνω επειδή έχει μεγάλη σημασία για μένβα. Αν είσαι σε μία φωτογραφία είναι επειδή σε ευγνωμωνώ και δεν θέλω να ξεχάσω ποτέ τη στιγμή μαζί σου.
Ξέρω ανθρώπους που αναρτούυν πολλές φωτογραφίες, αλλά σκέφτομαι, ότι αυτός είναι ένας ακόμη τρόπος να τις βλέπουν. Για μένα, αυτό πηγάζει από μια καρδιά που ξεχειλίζει ευγνωμοσύνη και χαρά γι’ αυτές τις μικρές στιγμές, γιατί η ζωή μπορεί να είναι δύσκολη, αλλά αυτές οι φωτογραφίες είναι οι αχτίδες φωτός. Ίσως αυτός που είναι πάντα πίσω από την κάμερα να είναι απλώς εκείνος που δεν μπορεί παρά να βλέπει την ομορφιά στα μικρά πράγματα, σε όσα είναι εύκολο να προσπεράσεις, αλλά πολύ ξεχωριστά για να τα ξεχάσεις.
Αν είστε γονείς, θα το ξέρετε. Μοιραζόμαστε φωτογραφίες, επειδή η ζωή μπορεί να είναι χαοτική, ακατάστατη και αγχωτική, η μητρότητα να έχει αρκετή μοναξιά. Είναι ο τρόπος μας να συνδεθούμε και να κάνουμε τα πράγματα αυτά να φαίνονται λίγο πιο φωτεινά. Πρόσωπα γεμάτα μακαρόνια, χαμόγελα χωρίς δόντια, βίντεο με τα παιδιά μας να κυνηγούν μια μπάλα ή το μωρό να κοιμάται στο παιδικό καθισματάκι του αυτοκινήτου, ακόμα και τα ξεσπάσματα. Δεν έχει να κάνει, ίσως, με το πόσες φωτογραφίες ανεβάζεις τελικά. Έχει να κάνει περισσότερο με αυτό που λέμε “είμαστε μαζί σε όλο αυτό”. Μοιραζόμαστε μικρές στιγμές με τις οποίες μπορούν να ταυτιστούν άλλες μαμάδες και οι οικογένειές μας που είναι μακριά να νιώθουν σαν να είναι εδώ, μέσα στο χάος και τη χαρά, μαζί μας. Κάποια μέρα ο θόρυβος θα σβήσει, αλλά αυτή τη στιγμή το ζούμε και το μοιραζόμαστε μαζί.
Η ομορφιά κάθε στιγμή της ημέρας
Και φυσικά, δεν έχει σημασία να ανεβάσεις την τέλεια φωτογραφία. Η πραγματική ομορφιά στη ζωή είναι στις μικρές, καθημερινές στιγμές. Το να τραβήξεις το γέλιο ενός φίλου ή μίας φίλης προτού το καταλάβει. Είναι ο τρόπος που λαμπυρίζει μία σταγόνα πάνω σε ένα λουλούδι μετά τη βροχή. Ακόμη και το ακατάστατο σαλόνι με τις σκορπισμένες κάλτσες και τα περιτυλίγματα από τα σνακ στις γωνίες. Επειδή τα παιδιά κάποια στιγμή θα φύγουν, ξέρω ότι κάποτε θα μου λείψει όλο αυτό.
Είναι να έχεις ένα σπίτι γεμάτο φίλους και να προσέχεις τα παπούτσια που έχουν στοιβαχτεί δίπλα στην πίσω πόρτα, νιώθοντας ευγνωμοσύνη για τη ζωή που συμβαίνει μέσα σε αυτούς τους τοίχους. Είναι να τραβάς μια γρήγορη φωτογραφία ενώ όλοι είναι μαζεμένοι γύρω από το τραπέζι σου, τρώνε και γελάνε.
Είναι να τραβάς μια φωτογραφία με τα πρόσωπα των γονιών σε έναν αγώνα ποδοσφαίρου ή αμερικανικού ποδοσφαίρου, τον ενθουσιασμό στα μάτια τους και τον τρόπο που λάμπουν βλέποντας τα παιδιά τους να παίζουν, γιατί η μαγεία δεν είναι μόνο μέσα στο γήπεδο, είναι και στην κερκίδα, στα πρόσωπα των ανθρώπων που τα αγαπούν περισσότερο. Είναι να βλέπεις μια γλυκιά δασκάλα να αγκαλιάζει ένα μικρό κοριτσάκι που κλαίει στην πρωινή παράδοση. Είναι να παρατηρείς τη σπίθα στα μάτια ενός φίλου όταν κάνει κάτι που αγαπά, ή να βλέπεις τον/τη σύντροφό σου να ρίχνει ενέργεια σε κάτι που έχει σημασία γι’ αυτόν/αυτήν.
Αυτές είναι οι μικρές λεπτομέρειες, οι ανεπεξέργαστες, καθημερινές στιγμές, που μας θυμίζουν πόσα πολλά έχουμε να νιώθουμε ευγνωμοσύνη.
Ο φίλος που έχει πάντα την κάμερα έξω, η μαμά με τις “πάρα πολλές” φωτογραφίες, εκείνος που δεν μπορεί να μη συλλαμβάνει τα μικρά πράγματα… αυτό είμαι εγώ. Είμαι αυτή. Και ίσως είσαι κι εσύ. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, αυτά δεν είναι απλώς εικόνες, είναι η ιστορία της ζωής μας.
Και αν είσαι αρκετά τυχερός/ή ώστε να βρίσκεσαι σε μια φωτογραφία, είναι επειδή είσαι μέρος όσων δεν θέλω να ξεχάσω ποτέ».
