Οι μαμάδες μπαίνουν σε κατηγορίες: αγορομάνα, κοριτσομαμά, μαμά της πόλης ή της υπαίθρου και ούτω καθεξής.
Την εποχή των social media έχει ξεπηδήσε άλλος ένας όρος σχετικά με την έκθεση των κοριτσιών μας σε κοσμοπολίτικες και πολυτελείς εμπειρίες, ώστε μια μέρα να «μην εντυπωσιάζονται από τον ασήμαντο γιο σου».
Μϊα μαμά περιγράφει την ιστορία της και εκφράζει ένα μήνυμα που αξίζει να ακούσουμε όλοι.
«Κατά την ταπεινή μου άποψη έχω κερδίσει το τζακ ποτ ως γονέωας και έχω ένα μεγαλύτερο κορίτσι κι ένα πιο μικρό αγόρι. Είναι 5 ετών. Δεν είναι ένας μεγάλος άνδρας που μπορεί να πάρει αποφάσεις στον πραγματικό κόσμο. Δεν είναι ένα παιδί του κολλεγίου που ψάχνει την ενήλικη ταυτότητά του. Είναι 5. Αγαπά τους δεινοσαύρους και τον Σούπερ Μάριο. Τη μεγάλη του αδερφή και τον Μεγάλο Δανό του (Μολοσσός). Είναι ανίκανος για σκληρότητα και είναι 100% μια ευαίσθητη ψυχή, ένα πλάσμα γεμάτο αγάπη.
Από την πιο μικρή ηλικία, διδάσκουμε τα παιδιά μας ότι οι λέξεις έχουν σημασία, η ευγένεια, η ενσυναίσθηση. Κι όμως, να που είμαστε… ορδές από μαμάδες μικρών κοριτσιών, που κατακλύζουμε το διαδίκτυο με:
- “Την ταΐζω φιλέτο σε πεντάστερο εστιατόριο, ώστε να μην εντυπωσιάζεται από τον ασήμαντο γιο σου”
- “Περνάμε τα Χριστούγεννα σε πεντάστερο χειμερινό resort ώστε να μην εντυπωσιάζεται από τον ασήμαντο γιο σου”
- “Την παίρνω μαζί μου στην 8.554η πτήση της, ώστε να μην εντυπωσιάζεται από τα σχέδια του ασήμαντου γιου σου για το Σαββατοκύριακο”
Μήπως έχουμε φτάσει τόσο μακριά προς την αντίθετη κατεύθυνση, λατρεύοντας τις κόρες μας, που είμαστε διατεθειμένες να τις αφήσουμε (και όλα τα αγόρια του κόσμου) να ακούνε ότι τις εκτιμάμε περισσότερο; Ότι αξίζουν περισσότερο; Ότι ο μοναδικός σκοπός των αγοριών είναι να εντυπωσιάζουν τα κορίτσια, αντί να στέκονται δίπλα τους ως ίσοι σύντροφοι και φίλοι; Γιατί αυτό μοιάζει να είναι το μήνυμα που στέλνουμε.
Ενώ κάποιες οικογένειες είναι πολύ υπερ-εστιασμένες στην ανατροφή των κοριτσιών για να μην εντυπωσιάζονται από τον γιο μου (και τον γιο της κάθε μαμάς), εγώ είμαι υπερ-εστιασμένη στο να μεγαλώσω έναν γιο που θα φροντίζει περισσότερο για τον άνθρωπο που γίνεται παρά στο να εντυπωσιάσει την κόρη σου (ή την κάθε κόρη).
Μεγαλώνω δύο ανθρώπους, που ανεξαρτήτως φύλου, είναι ευγενικοί και με κατανόηση, υπερασπίζονται τον εαυτό τους και τα πιστεύω τους, βοηθούν όσους έχουν ανάγκη, παίρνουν πρωτοβουλία όταν το απαιτούν οι περιστάσεις και στηρίζουν όπου χρειάζεται. Και, όταν έρθει η στιγμή να επιλέξουν τους συντρόφους της ζωής τους, πιστεύω,ότι θα επιλέξουν κάποιους που τους μοιάζουν. «Ελπίζω όποιον άνθρωπο κι αν επιλέξουν για σύντροφο, να δίνει αξία στην αληθινή σύνδεση πάνω από τις «συμφέρουσες» γνωριμίες, στην οικογένεια πάνω από τις πιο απαιτητικές πίστες σκι, και στα χοτ ντογκ γύρω από τη φωτιά μέσα στο κατακαλόκαιρο περισσότερο από τα λευκά τραπεζομάντιλα και τις πανάκριβες μπριζόλες. (Όσο κι αν μου αρέσει μια ακριβή μπριζόλα, προσπαθώ να περάσω ένα μήνυμα εδώ.)
Πιστεύω με όλη μου την καρδιά, ότι κανένα από τα παιδιά μου δεν εντυπωσιάζεται από χιλιοσφραγισμένα διαβατήρια, αστραφτερές διακοπές και πεντάστερα ξενοδοχεία ή εστιατόρια. Ελπίζω να εντυπωσιάζονται από την ευγένεια, την αίσθηση του χιούμορ, την ενσυναίσθηση, την αγάπη για την οικογένεια, το ήθος και να μην κρίνουν τον άλλον από το πόσες χώρες έχει επισκεφθεί.
Συνεχίζοντας αυτό το αφήγημα ότι οι κόρες μας είναι ανώτερες από τους γιους μας είναι τόσο καταστροφικό, όσο και η παλιά αντίληψη ότι ένας πατέρας χρειάζεται οπωσδήποτε έναν γιο ή ότι ένας γιος έχει ανώτερη θέση μέσα στο σπίτι από μια κόρη. Είμαι βέβαιη ότι οι μαμάδες κοριτσιών που ανεβάζουν αυτά τα reels και memes (και τα αναδημοσιεύουν ξανά και ξανά… το πιάσαμε) θα ήταν επίσης οι πρώτες που θα μας θύμιζαν να μεγαλώνουμε καλούς ανθρώπους. Θα ήθελαν τα παιδιά μας να παίζουν μαζί στην παιδική χαρά και θα καλούσαν τον γιο μου στα πάρτι γενεθλίων τους. Οπότε, όσο αθώο και διασκεδαστικό κι αν φαίνεται, πρέπει να θυμόμαστε ότι οι λέξεις έχουν σημασία.
Η κόρη μου έχει αξία. Ο γιος μου το ίδιο. Ο ένας δεν είναι ανώτερος από τον άλλον. Είναι μικρές ψυχές που ετοιμάζουμε να εκτοξεύσουμε στον κόσμο για να γίνουν φίλοι, ηγέτες, μαμάδες ή μπαμπάδες, μέλη της κοινωνίας γενικότερα. Ελπίζω να μπορώ να τους διδάξω να ζουν τη ζωή τους για να εντυπωσιάζουν με αυτά που έχουν περισσότερο σημασία, τις αξίες και όχι τα likes που προσφέρουν τα social media.»
