Μόλις λίγους μήνες μετά τον γάμο τους, το 2014, η Ranim Haddad βίωσε την πρώτη της αποβολή.
Παρότι εκείνη και ο σύζυγός της, Fuad, αρχικά παρέμεναν αισιόδοξοι, τίποτα δεν θα μπορούσε να τους προετοιμάσει για όσα θα ακολουθούσαν: 11 χρόνια, 20 αποβολές, έναν ενδομήτριο θάνατο και ένα μωρό που πέθανε μόλις λίγες ώρες μετά τη γέννησή του.
Όμως, την 1η Οκτωβρίου 2025, το όνειρο της Ranim και του Fuad να γίνουν γονείς έγινε τελικά πραγματικότητα. Με τη βοήθεια ειδικών στην εμβρυομητρική ιατρική του Northwestern Memorial Hospital, γεννήθηκε ένα υγιέστατο αγοράκι, ο Emmanuel.
«Περάσαμε 11 χρόνια ασταμάτητου πόνου», δήλωσε η 36χρονη Ranim. «Ουσιαστικά έμενα έγκυος δύο φορές τον χρόνο και υπήρξαν πάρα πολλές στιγμές που ήθελα να τα παρατήσω. Όταν όμως έχεις γύρω σου τους σωστούς ανθρώπους να σε στηρίζουν, βρίσκεις τη δύναμη να συνεχίσεις. Και χαίρομαι τόσο πολύ που δεν εγκατέλειψα την προσπάθεια».
Κρατώντας ζωντανή την ελπίδα
Το ζευγάρι από το Alsip του Illinois κατάφερνε να συλλάβει τόσο φυσιολογικά όσο και μέσω εξωσωματικής γονιμοποίησης (IVF), όμως κάθε εγκυμοσύνη κατέληγε σε απώλεια.
Το 2020, μόλις μία ημέρα μετά από ένα πάρτι αποκάλυψης φύλου με συγγενείς και φίλους, έσπασαν τα νερά της Ranim ενώ βρισκόταν στη 18η εβδομάδα της εγκυμοσύνης. Γέννησε σε άλλο νοσοκομείο, όμως το κοριτσάκι, στο οποίο έδωσε το όνομα Miracle, δεν κατάφερε να επιβιώσει.
«Όλα τα αδέλφια του συζύγου μου παντρεύτηκαν μετά από εμάς και όλοι απέκτησαν παιδιά αμέσως», είπε η Ranim. «Δεν ένιωθα ποτέ ήρεμη. Ήξερα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά, αλλά δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε τι ακριβώς».
Το 2024, η Ranim άλλαξε ιατρική ομάδα και άρχισε να παρακολουθείται στο Northwestern Medicine από τη Susan Gerber, MD, ειδικό στην εμβρυομητρική ιατρική.
Κατά τη διάρκεια μιας εγκυμοσύνης εκείνη τη χρονιά, οι υπέρηχοι έδειξαν ότι δεν υπήρχε καθόλου αμνιακό υγρό γύρω από το έμβρυο, κάτι που σήμαινε ότι δεν υπήρχε πιθανότητα επιβίωσης εκτός μήτρας. Ο γιος της, Samuel, γεννήθηκε χωρίς πνεύμονες και, αφού τον κράτησε στην αγκαλιά της, η Ranim χρειάστηκε για ακόμη μία φορά να αποχαιρετήσει το μωρό της.
Η τύχη της έμελλε τελικά να αλλάξει το 2025, όταν έμεινε ξανά έγκυος. Αυτή τη φορά παρακολουθούνταν στενά από την ομάδα της Dr. Gerber και, ευτυχώς, δεν αντιμετώπισε σοβαρές επιπλοκές κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.
Ύστερα από 11 χρόνια αναμονής, η ιστορία της Ranim και του Fuad απέκτησε επιτέλους ένα ευτυχισμένο τέλος με τη γέννηση του Emmanuel.
«Εξετάσαμε εξονυχιστικά τη Ranim προκειμένου να εντοπίσουμε την αιτία των επαναλαμβανόμενων απωλειών, αλλά τελικά δεν καταφέραμε να βρούμε συγκεκριμένη αιτία», δήλωσε η Dr. Gerber. «Στην τελευταία εγκυμοσύνη τοποθετήσαμε περίδεση στον τράχηλο, κάτι που ίσως απέτρεψε έναν πρόωρο τοκετό. Ωστόσο, αυτό πιθανότατα δεν σχετίζεται με όλες τις απώλειες που είχε στο πρώτο τρίμηνο. Η επιτυχία της μπορεί τελικά να οφείλεται απλώς στην επιμονή της και στην άρνησή της να εγκαταλείψει».
Η ζωή ως νέα μητέρα
Η Ranim απολαμβάνει πλέον τη ζωή ως μητέρα και σπάνια απομακρύνεται από τον Emmanuel.
Τον Μάιο του 2026, η Ranim και ο Emmanuel φόρεσαν ασορτί μπλουζάκια με τη φωτογραφία τους και τη φράση «Η πρώτη μας Γιορτή της Μητέρας».
Καθώς τώρα ετοιμάζεται να γιορτάσει τα πρώτα γενέθλια του Emmanuel, η Ranim μοιράζεται την ιστορία της θέλοντας να δώσει κουράγιο και σε άλλες γυναίκες ώστε να μην εγκαταλείπουν την ελπίδα τους.
«Κάθε φορά που βίωνα μία απώλεια, ένιωθα απομονωμένη και δεν ήθελα να μιλήσω σε κανέναν γι’ αυτό», είπε. «Τώρα όμως καταλαβαίνω ότι, αν είχα αναζητήσει στήριξη ή αν είχα ακούσει την ιστορία κάποιας άλλης γυναίκας, ίσως να με είχε βοηθήσει. Θέλω οι άλλες γυναίκες να γνωρίζουν ότι δεν είναι μόνες».
Πηγή: news.nm.org
Φωτογραφία: Northwestern Medicine
