Μια μαμά μοιράζεται τη στιγμή που έκανε μία σπουδαία συνειδητοποίηση.
Κατάλαβε, ότι η εργασιομανία και η αδιάκοπη παραγωγικότητα δεν προσθέτουν τίποτα παραπάνω στην αξία της ως ανθρώπου. Και μέσα από αυτή την εξομολόγηση στέλνει μια ήρεμη, αλλά βαθιά αναγκαία υπενθύμιση.
«Σήμερα δεν έκανα τίποτα», είπα στον άντρα μου. Έμεινα στο σπίτι με το παιδί μας που ήταν άρρωστο και το μόνο που χρειαζόταν ήταν να γίνει καλά. Λίγο αργότερα, όμως, συνειδητοποίησα πως αυτή η φράση με γύρισε πίσω σε παλιές, βαθιά ριζωμένες πεποιθήσεις.
Κάποτε πίστευα ότι για να έχει αξία μια μέρα, έπρεπε να είναι παραγωγική. Κι αν πάω ακόμη πιο πίσω, πίστευα ότι για να έχω αξία εγώ η ίδια, έπρεπε διαρκώς να παράγω, να αποδίδω, να αποδεικνύω.
Κι όμως, εκείνη τη μέρα δεν έκανα απολύτως τίποτα από όλα αυτά. Ξάπλωσα δίπλα στο παιδί μου, τόσο εξαντλημένο που ακόμα και το να βλέπει τηλεόραση τού φαινόταν βουνό. Δεν άνοιξα ούτε στιγμή το laptop μου. Δεν απάντησα σε emails. Δεν «έτρεξα» καμία εκκρεμότητα.
Αντί γι’ αυτά, χάρισα ολόκληρη την ημέρα σε έναν άνθρωπο που με χρειαζόταν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Μπορεί να μη δούλεψα με τον τρόπο που συνήθιζα, αλλά έκανα μια πολύ πιο ουσιαστική εργασία: τη δουλειά της αγάπης. Την πιο σημαντική απ’ όλες.
Τις μέρες που νιώθουμε πως δεν έχουμε κάνει απολύτως τίποτα, είναι πολύ πιθανό να έχουμε κάνει πολύ περισσότερα απ’ όσα μπορούμε να μετρήσουμε ή να καταγράψουμε.
Το σημαντικό είναι να μάθουμε να αναγνωρίζουμε την αξία σε ό,τι κάνουμε, ακόμη κι όταν αυτό δεν μοιάζει «παραγωγικό». Και να θυμόμαστε πως μια μέρα χωρίς δουλειά δεν αφαιρεί τίποτα από την αξία μας ως ανθρώπους. Γιατί η αξία μας δεν μετριέται με λίστες, ώρες ή αποτελέσματα, αλλά με την παρουσία, τη φροντίδα και την αγάπη που δίνουμε.
