Το ταξίδι της γονιμότητάς μου ξεκίνησε όταν ήμουν 20 ετών. Διακομίστηκα στο νοσοκομείο με σοβαρούς πόνους στην αριστερή μου πλευρά και εμετούς. Είχα ήδη πάει άλλες δύο φορές πριν στο νοσοκομείο με τα ίδια συμπτώματα ένα μήνα πριν για να μου πουν απλά ότι πρόκειται για σύνδρομο ευερέθιστου εντέρου.
Δεν ήταν όμως αυτή η αιτία. Είχα μία κύστη 11 εκατοστών στην αριστερή ωοθήκε μου,, η οποία είχε συστραφεί, διακόπτοντας την κυκλοφορία του αίματος και νέκρωσε την ωοθήκη μου. Είχα επίσης άλλη μία κύστη 8 εκατοστών στη δεξιά, η οποία δεν είχε συστραφεί ακόμη, και σοβαρή ενδομητρίωση.
Όλα αυτά δεν τα είδαν ποτέ στο τοπικό νοσοκομείο στις προηγούμενες δύο επισκέψεις μου, καθώς δεν μου έκαναν υπερηχογράφημα. Όπως μου είπαν, υπήρχε 50% πιθανότητα οι κύστεις να επανεμφανιστούν στη δεξιά μου ωοθήκη και ότι θα μπορούσα να χάσω εντελώς την ικανότητα να αποκτήσω παιδιά. Ήμουν μόλις 20 ετών, δεν είχα σύντροφο ή σύζυγο και δεν είχα εκείνη την περίοδο σχέδια να κάνω παιδιά. Ήμουν συντετριμμένη.
Με παρέπεμψαν πίσω στον τοπικό μου γενικό γιατρό για ελέγχους και εξετάσεις κάθε τρεις μήνες για έναν χρόνο, κάτι που μετά τον πρώτο χρόνο μετατράπηκε σε ελέγχους και εξετάσεις κάθε έξι μήνες. Δεν μου δόθηκαν από το NHS καμία συμβουλή σχετικά με τη γονιμότητα ούτε κάποιο χρονικό πλαίσιο που θα έπρεπε να έχω υπόψη μου. Μου είπαν ότι δεν θα λάμβανα καμία βοήθεια για θέματα γονιμότητας, καθώς το NHS στην περιοχή μου δεν παρείχε αυτή τη δυνατότητα και αυτό εξαρτιόταν από το πού κατοικούσε κανείς. Αν ζούσα στη διπλανή πόλη, θα είχα δικαίωμα να τη λάβω. Απλώς μου είπαν ότι θα παρακολουθούσαν την κατάσταση.
Είχα πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου, ότι θα συνέβαινε ξανά. Άρχισα γυμναστήριο και προσπάθησα να φροντίσω τον εαυτό μου όσο καλύτερα μπορούσα.Έψαξα την επιλογή της ιδιωτικής ιατρικής περίθαλψης, μόνο και μόνο για να μου πουν ότι δεν μπορούσαν να με αναλάβουν, επειδή η περίπτωσή μου βρισκόταν ήδη υπό τη φροντίδα του NHS. ξέτασα το ενδεχόμενο να πληρώσω μόνη μου για λήψη και κρυοσυντήρηση ωαρίων, ώστε τουλάχιστον να δώσω στον εαυτό μου τις καλύτερες πιθανότητες αργότερα στη ζωή μου, όταν θα ήμουν έτοιμη να αποκτήσω παιδιά. Συναισθηματικά ήμουν σε άθλια κατάσταση, έκλαιγα κάθε φορά που κάποιος έφερνε στη συζήτηση το θέμα των παιδιών και, γενικά, ένιωθα πως δεν θα κατάφερνα ποτέ να αποκτήσω παιδιά.
Τότε, πέντε χρόνια αργότερα άλλη μία κύστη επέστρεψε. Κατάλαβα αμέσως, ότι υπήρχε πρόβλημα, αφού είχα πόνους στην δεξιά μου πλευρά και αναγνώρισα αυτόν τον πόνο από την πρώτη στιγμή. Έτρεξα στους γιατρούς, που με παρέπεμψαν αμέσως για επείγον υπερηχογράφημα. Είχα μία κύστη 2.5 εκατοστών στη δεξιά ωοθήκη και η ενδομητρίωση είχε επιστρέψει. Υποβλήθηκα σε επέμβαση και οι γιατροί έμειναν έκπληκτοι που η ωοθήκη μου παρέμενε σε πολύ καλή κατάσταση. Η ενδομητρίωση είχε περάσει και η με παρέπεμψαν σε κλινική γονιμοτητας.
Η κλινική γονιμότητας με συμβούλεψε ότι, αφού όλα λειτουργούν φυσιολογικά, όταν θα είμαι έτοιμη θα πρέπει να προσπαθήσω να συλλάβω με φυσικό τρόπο για έναν χρόνο, κατά προτίμηση οποιαδήποτε στιγμή πριν από τα 30 μου, ώστε να έχω τις καλύτερες δυνατές πιθανότητες. Αν αυτό δεν συμβεί, τότε το NHS θα καλύψει τη θεραπεία γονιμότητάς μου.
Ενώ αυτό είναι αρκετά στρεσογόνο για να το διαχειριστεί οποιαδήποτε 27χρονη και με προβλήματα που δεν θα φανταζόταν κανείς για μία τόσο νεαρή ηλικία, εγώ αντιλήφθηκα όλο και περισσότερο ότι αυτού του είδους το ιατρικό ζήτημα μπορεί να γίνει πρόβλημα για κοπέλες της ηλικίας μου. Το NHS δεν είναι ιδιαίτερα βοηθητικό για ανθρώπους που αντιμετωπίζουν προβλήματα γονιμότητας και για τόσο νέους ανθρώπους σαν εμένα, που δεν έχουν προοπτική να αποκτήσουν παιδιά στο άμεσο μέλλον· όλο αυτό είναι απολύτως συντριπτικό και τρομακτικό. Φαίνεται πως μόνο στις σοβαρές περιπτώσεις είναι διατεθειμένοι να διαθέσουν τα χρήματα για να βοηθήσουν τους ανθρώπους να αποκτήσουν οικογένεια. Εγώ απλώς ελπίζω ότι, μέχρι να έρθει η στιγμή που ίσως χρειαστώ βοήθεια για να συλλάβω, το σύστημα του NHS δεν θα έχει αλλάξει ξανά»
Πηγή: fertilitynetworkuk.org
