Δεν είναι λίγοι οι γονείς που αντιμετωπίζουν αυτή τη δυσκολία με «το βλέμμα του άλλου γονιού».
Γιατί κάποιες φορές, πριν καν μιλήσεις, έχει ήδη στηθεί μια μικρή ένταση στο δωμάτιο, με το άγχος του «μην το κάνω λάθος» και το «τι θα πει ο άλλος». Και τότε, μια απλή απόφαση μετατρέπεται σε σιωπηλό τεστ γονεϊκότητας.
Η ψυχολόγος Φρόσω Φωτεινάκη αναλύει τι ακριβώς συμβαίνει και αρκετοί γονείς μπαίνουν στη διαδικασία αυτο-αμφισβήτησης.
Αν αυτό το βλέμμα σε απασχολεί, σε συνοδεύει σαν σκιά και σε κάνει να αμφιβάλεις για εσένα, ίσως χρειάζεται να δεις την προσωπική σου ιστορία.
Πόσο ντρεπόσουν ως παιδί και πόσο προσπαθούσες να πάρεις αυτό το περήφανο βλέμμα των πρώτων «άλλων»- των γονιών σου;
Πόσες φορές έει περάσει από το μυαλό σου μία τέτοια σκέψη, στο πάρκο στο σχολείο ή σε ένα παιδικό πάρτυ;
Μία επικριτική ματιά, ένα σχόλιο, μία σύγκριση στις στιγμές που είναι δύσκολες και το παιδί δεν συνεργάζεται ή αντιδρά έντονα.
Και ξαφνικά γεννιέται η αμφιβολία: «κάνω αρκετά;», «Είμαι καλός γονιός;»
Αν μεγάλωσες σε ένα περιβάλλον, όπου βίωνες ένα έντονο αίσθημα ντροπής ή αν φέρνεις μαζί σου μία εσωτερική φωνή επίκρισης που σου ζητάει να είσαι πάντα τέλειος, τότε αυτή η σκέψη σου είναι απολύτως φυσική. Τώρα γίνεσαι εσύ η επικριτική σου φωνή.
Είναι ο παλιός μηχανισμός που κάποτε σε προσταάτευε: «Αν προσέχω πώς με βλέπουν, θα είμαι ασφαλής και αποδεκτός».
Όμως, η γονεϊκότητα δεν είναι διαγωνισμός. Κανείς δεν βλέπει την κούρασή σου στο τέλος της ημέρας, τις ενοχές, την προσπάθεια, την αγάπη που δεν χωράει σε λέξεις. Οι άλλοι γονείς παλεύουν συχνά με τις ίδιες ανασφάλειες, απλώς δεν φαίνονται. Όλα θα ήταν πιο εύκολα αν η ψυχή μας ήταν διάφανη.
Ίσως το πιο απελευθερωτικό ερώτημα δεν είναι «τι σκέφτονται οι άλλοι για εμένα;», αλλά: «Τι χρειάζομαι εγώ αυτή τη στιγμή ως γονιός και ως άνθρωπος;»
Με περισσότερη καλοσύνη προς τον εαυτό, με λιγότερη σύγκριση, με περισσότερο χώρο για το παιδί που ντροπιάστηκε κάθε φορά που δεν ήταν «τέλειο».
