Όταν μεγαλώνουμε παιδιά καλό θα ήταν να αποφεύγονται οι εύκολες κρίσεις για τα στυλ γονεϊκότητας άλλων γονιών.
Κι αυτό, λαμβάνοντας υπ’ όψιν, ότι ο καθένας κουβαλά τις δικές του δυσκολίες και ότι η ανατροφή των παιδιών κάθε άλλο παρά εύκολη είναι.
Παρ’ όλα αυτά, ένα viral tweet ενός μπαμπά, στο οποίο παραδέχεται ότι αισθάνεται υπερδιέγερση σε τέτοιο βαθμό ώστε να αποφεύγει να περνά χρόνο με τα παιδιά του, στάθηκε αφορμή για να διατυπωθεί μια αντίθετη οπτική για την πατρότητα. Τη στιγμή της συγγραφής, το tweet είχε ξεπεράσει τις 16 εκατομμύρια προβολές και είχε πάνω από 7.000 απαντήσεις.
Το κείμενο των 412 λέξεων επαναλαμβάνει ουσιαστικά το ίδιο επιχείρημα, με δύο σημεία να προκαλούν ιδιαίτερο σοκ: «Έχουν περάσει τέσσερα χρόνια από τότε που έγινα πατέρας, και αρχίζω να φοβάμαι για την ψυχή μου», αναφέρει. «Η αλήθεια είναι ότι απλώς δεν μου αρέσει να είμαι γύρω από παιδιά για πολλή ώρα». Και συνεχίζει: «Ο ιδανικός χρόνος που θα ήθελα να περνάω παίζοντας με τα παιδιά μου είναι μάλλον περίπου 70–140 λεπτά την εβδομάδα, δηλαδή περίπου δέκα λεπτά κάθε μέρα, ίσως 2 φορές την ημέρα, κάνοντας διαλείμματα από τη δουλειά».
«Τα αισθήματα αγάπης προς εκείνα είναι απολύτως ισχυρά, αλλά αν πρέπει να τα προσέχω ή να τα διασκεδάζω για πάνω από περίπου 10 λεπτά, αρχίζει να μου βράζει το αίμα». Σε άλλο σημείο προσθέτει: «Το να παίζεις πάσες με τον γιο σου υποτίθεται ότι είναι μια εμβληματική, κορυφαία εμπειρία. Κι όμως, για κάθε λεπτό, από μέσα μου, απλώς δεν θέλω να είμαι εκεί. Θέλω να πίνω τον καφέ μου με ησυχία. Είμαι τέρας;». Η πρώτη ανάγνωση αυτών των φράσεων οδήγησε σε άμεση, έντονη αντίδραση, με μία λέξη να συνοψίζει το συναίσθημα: «Αλήθεια, τώρα;»
Παράλληλα, αναγνωρίζεται ότι η υπερδιέγερση μπορεί να συμβεί, ακόμη και μετά από ένα σύντομο δεκάλεπτο με μικρά παιδιά και να χρειαστεί ένα γρήγορο νοητικό διάλειμμα. Όμως η ιδέα του περιορισμού του χρόνου στα δέκα λεπτά την ημέρα θεωρείται αδιανόητη, ενώ παραμένει η ανάγκη να γίνει κατανοητή η οπτική αυτού του μπαμπά.
Πώς αντέδρασαν άλλοι γονείς
Οι αντιδράσεις στην ανάρτηση του πατέρα ήταν ανάμεικτες, με κάποιους να δείχνουν ενσυναίσθηση, ενώ άλλοι τον κατηγόρησαν, ότι είναι ένας φρικτός πατέρας.
«Όχι δεν είσαι τέρας. Αυτά τα συναισθήματα είναι η δύναμή σου για αλλαγή.Δεν είναι ακλόνητα χαρακτηριστικά προσωπικότητας που δεν αλλάζουν. Είναι αποτέλεσμα στάσης ζωής και του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβάνεται κανείς τον εαυτό του και τον κόσμο γύρω του», έγραψε ένας χρήστης.
«Είναι βάρβαρο να ποστάρεις κάτι τέτοιο στο διαδίκτυο ενώπιον εκατομμυρίων αγνώστων», έγραψε ένας άλλος, αναφερόμενος στο γεγονός, ότι στο μέλλον μπορεί κάποια στιγμή να το διαβάσουν τα παιδιά του.
Η αλήθεια είναι, πως αυτό το δεύτερο είναι σωστό. Ακόμη κι αν αυτά τα συναισθήματα είναι πραγματικά και όχι μία προσπάθεια για likes ή για να τραβήξεις την προσοχή, καλό θα ήταν να τα εξομολογηθεί κανείς στον/στην σύντροφό του και όχι σε ένα διαδικτυακό ποστ γεμάτο αγνώστους.
Μία πιο ψύχραιμη ματιά…
Μία άλλη άποψη, πιο ψύχραιμη αναφέρει, ότι ο μπαμπάς απλά προσπάθησε να τονίσει, ότι αυτή η φάση της γονεϊκότητας είναι πραγματικά δύσκολη, κάποιες φορές δεν συνοδεύεται από αναγνώριση, ενώ συχνά γίνεται πιο εύκολο να υπάρξει σύνδεση με τα παιδιά όταν μεγαλώσουν λίγο.
Είναι πιθανό, κοιτώντας πολλά χρόνια μετά, αυτή η φάση της πατρότητας να μη θεωρείται η πιο αγαπημένη περίοδος. Παρ’ όλα αυτά, δεν υπάρχει διάθεση να «τρέξει» ο χρόνος ή να χαθεί ούτε μία στιγμή από όσα συμβαίνουν τώρα. Η δυσκολία αυτής της ηλικίας συχνά συνδέεται και με το ότι πολλές από τις πιο γλυκές παιδικές αναμνήσεις των γονιών ξεκινούν από λίγο μεγαλύτερες ηλικίες από αυτές που έχουν σήμερα τα παιδιά τους, κάτι που κάνει την επόμενη φάση να μοιάζει ιδιαίτερα ελκυστική.
Υπάρχει προσμονή για όσα θα γίνουν πιο εύκολα όσο μεγαλώνουν, όπως να παρακολουθούν μαζί αθλητικά γεγονότα, να μένουν συγκεντρωμένα, να πηγαίνουν σε σχολικές εκδηλώσεις και δραστηριότητες, να συμμετέχουν σε διαγωνισμούς, να εκφράζουν ταλέντα και να φαίνεται η δημιουργικότητά τους και έξω από το σπίτι, όχι μόνο σε μια ζωγραφιά κολλημένη στο ψυγείο.
Και είμαστε κοντά σε αυτήν την εποχή.
Τι να κάνεις, όταν φοβάσαι να παίξεις με τα παιδιά σου
Το παιχνίδι με τα παιδιά δεν είναι η μοναδική προϋπόθεση για την ευημερία τους, όμως επειδή συνοδεύεται από πολλά οφέλη, όσοι γονείς νιώθουν άβολα με την ιδέα αξίζει να το προσεγγίσουν με πιο ανοιχτό μυαλό.
Παιδοψυχολόγοι εξηγούν, ότι το παιχνίδι δεν είναι ο μόνος τρόπος για να δείξουν συναισθηματική σύνδεση οι γονείς, αλλά είναι σημαντικός. «Όταν ένας γονιός αρνείται να παίξει μετά παιδιά του ή δεν είναι παρόν στο παιχνίδι, ενδεχομένως να του στερεί αυτή την καθοριστική αναπτυξιακή εμπειρία», σημειώνει.
Τα παιδιά αρχίζουν να αντιλαμβάνονται τις κοινωνικές σχέσεις και να μαθαίνουν κομβικές κοινωνικές δεξιότητες, όπως την ενσυναίσθηση, τον σεβασμό, το να περιμένει τη σειρά του, ικανότητες που δεν μπορούν να τις μάθουν χωρίς αλληλεπίδραση. Όταν παίζεις, ακόμα κι αν είναι για λίγο, δίνεις στο παιδί την ευκαιρία να εξερευνήσει, να εκφράσει συναισθήματα και να μάθει σε ένα πλαίσιο ασφάλειας και σύνδεσης.
«Με το παιδί σου είναι οκ να πεις κάτι του τύπου: Παίξαμε με τις κούκλες για λίγο, γιατί δεν κάνουμε κάτι άλλο τώρα; Αυτό δείχνει στο παιδί σημαντικές δεξιότητες, όπως το να αναγνωρίζει και να λαμβάνει υπ’ όψιν τα συναισθ΄ματα του άλλου και να διαχειρίζεται αλλαγές και πιθανές απογοητεύσεις», λέει ο ψυχολόγος.
Οι συνέπειες του να ποστάρεις αρνητικά για τα παιδιά σου
Προφανώς, κανείς δεν θα κρίνει τον χαρακτήρα ή το στυλ γονεϊκότητας ενός ανθρώπου που δεν γνωρίζει. Αυτός ο μπαμπάς έγραψε κάποιες λίγο βαριές λέξεις για τα παιδιά του σε αυτό το κείμενο και θα ζουν για πάντα στο διαδίκτου. Απο τη στιγμή που θα πατήσεις “post”
δεν είναι εύκολο να το πάρεις πίσω.
Φυσικά, ουδείς γνωρίζει αν, σε δέκα χρόνια ή και αργότερα, τα παιδιά του θα πέσουν πάνω σε ένα τυχαίο tweet του πατέρα τους, με ημερομηνία Ιανουάριος 2026.
Σε μια τέτοια περίπτωση, είναι εύλογο ότι ένα παιδί θα μπορούσε να νιώσει έντονα συναισθήματα διαβάζοντας παρόμοιες διατυπώσεις από τους γονείς του.
Ακόμη κι αν η πρόθεση ήταν αθώα, ή αν αντιμετωπίστηκε ως ένας τρόπος εκτόνωσης και προσπάθειας να σπάσει το στίγμα γύρω από το «δεν μου αρέσει να παίζω με τα παιδιά μου», η διατύπωση και κυρίως το δημόσιο πλαίσιο της ανάρτησης κρίνονται προβληματικά.
Το αίσθημα υπερφόρτωσης ή δυσφορίας όταν τα παιδιά ζητούν παιχνίδι δεν θα έπρεπε να προκαλεί ντροπή. Σημασία έχει ο τρόπος αντίδρασης απέναντι σε αυτά τα συναισθήματα, αν γίνονται αφορμή για αποφυγή ή αν λειτουργούν ως υπενθύμιση για μεγαλύτερη προσπάθεια και παρουσία, ειδικά στις πιο απαιτητικές στιγμές.
Πηγή: parents.com
