Με ειλικρίνεια και ευαισθησία αγγίζει μια αλήθεια που συχνά μένει ανείπωτη.
Μια συγγραφέας και ποιήτρια, μητέρα έξι παιδιών, αναλύει τους λόγους για τους οποίους οι γυναίκες σηκώνουν το μεγαλύτερο βάρος στη γονεϊκότητα — και όχι μόνο — και τονίζει ότι οι πατέρες οφείλουν να έχουν ισότιμες υποχρεώσεις και ευθύνες με τις μητέρες.
«Ξέρετε τι θα ήταν ωραίο; Να ζούσαμε σε έναν κόσμο, όπου οι άνδρες δεν θα τοποθετούνται σε βάθρο επειδή βοηθούν στη φροντίδα των παιδιών τους. Θα ήταν ωραίο να ζούσαμε σε έναν κόσμο, όπου οι άνδρες φροντίζουν τα παιδιά τους και δεν θα έπρεπε να θεωρείται εξαίρεση ή άξιο χειροκροτημάτων.
Είναι κατανοητό, ότι η κοινωνία μας προσπαθεί να χαράξει έναν πιο δίκαιο δρόμο και να βρει τις ισορροπίες της γύρω από την ισότητα των φύλων. Αγωνίζεται για να έχουν οι γυναίκες ίσα δικαιώματα με τους άνδρες στον επαγγελματικό χώρο, να μην απολύονται επειδή έχουν παιδιά ή να μπορούν να συνδυάζουν καριέρα και οικογένεια. Ακόμη όλα αυτά τα ανακαλύπτουμε. Παραδοσιακά, οι άνδρες ήταν αυτοί που κέρδιζαν τα προς το ζην και οι γυναίκες ήταν φροντιστές. Σήμερα παλεύουν να ανταποκριθούν στον νέο τους αυτόν ρόλο.
Ωστόσο, νιώθω ότι θα έπρεπε να έχουμε κάνει περισσότερα και μεγαλύτερα βήματα σε αυτό το κομμάτι.
Ο σύζυγός μου κι εγώ είμαστε ένα πολύ ευτυχισμένο ζευγάρι. Όμως, κατά την διάρκεια των ωρών της δουλειάς μας -6 το πρωί με 5 το απόγευμα- χωρίζουμε τα γονεϊκά μας καθήκοντα, όπως θα κάναμε, αν ήμασταν μόνοι μας. Τα απογεύματα και τα σαββατοκύριακα βγαίνουμε έξω μαζί σαν οικογένεια, φυσικά, αλλά τις καθημερινές αναγκαστικά είναι μοιρασμένες: ένας γονέας για έξι.
Προσωπικά, αναλαμβάνω την πρωινή βάρδια – φτιάχνω πρωινό, τα γεύματα, πλένουμε τα δόντια με τα παιδιά, τα ντύνω,πηγαίνω τα τρία μεγαλύτερα στο σχολείο , περνάω το πρωινό με τα υπόλοιπα τρία στο σπίτι, κρατάω τα δίδυμα μακριά από μπελάδες, περνάω χρόνο με το μωρό, διαβάζουμε όλοι μαζί ιστορίες, παίζουμε και το μεσημέρι τα βάζω για ύπνο.
Ο άνδρας μου αναλαμβάνει μετά τις 12.30, το μεσημέρι ενώ ακόμα κοιμούνται. Μόλις ξυπνήσουν τα πηγαίνει βόλτες για να παίξουν, παίρνει τα μεγαλύτερα παιδιά από το σχολείο και τα βοηθά με τα μαθήματά τους. Είναι ενήμερος για όλες τις σχολικές δραστηριότητες των παιδιών, πότε έχουν ραντεβού με τον παιδίατρο ή τι δώρο θα αγοράσει για το παιδικό πάρτι του Σαββάτου.
Φροντίζει να φάνε στην ώρα τους, καθαρίζει το τραπέζι , αλλάζει πάνα στο μωρό, κάνει τα παιδιά μπάνιο, τους διαβάζει ιστορίες και τα βάζει για ύπνο. Στο μεταξύ, τακτοποιεί τα παιχνίδια που είναι μέσα στη μέση και προσπαθεί να κρατάει το σπίτι σε μια τάξη.
Αν και εκτιμώ όλα όσα κάνει, δεν αποτελεί εξαίρεση. Είναι γονέας. Οι άνθρωποι σοκάρονται, όταν τους λέμε τι κάνει. “Θα ήταν ωραίο να έχω έναν άνδρα που βοηθά έτσι” μοτ είπαν.
Ξέρετε όμως κάτι; Δεν αποφάσισα μόνη μου να κάνω 6 παιδιά. Ήταν και δική του επιθυμία και είναι αυτονόητο πως θα συμμετέχει ενεργά στην ανατροφή τους.
Ο άντρας μου ξέρει πως είμαι καλύτερη μητέρα όταν είμαι χαρούμενη. Ξέρει επίσης πως είμαι χαρούμενη όταν, εκτός από τα παιδιά, φροντίζω και τον εαυτό μου, τη δουλειά μου και τους φίλους μου. Ακριβώς έτσι νιώθω κι εγώ για εκείνον.
Ωστόσο, όταν κάθεται με τα παιδιά επειδή πρέπει να εργαστώ ή να πάω για ένα ποτό με τις φίλες μου ή να πάω γυμναστήριο , δεν μου κάνει χάρη. Δεν κάνει babysitting ούτε με βοηθάει. Κάνει απλά τη δουλειά του όπως την κάνω κι εγώ όταν είναι εκείνος απασχολημένος.»
Πηγή: mother.ly
