Το “Stranger Things” δεν είναι απλώς μια επιτυχημένη σειρά γεμάτη μυστήριο, τέρατα και νοσταλγία για τα ’80s.
Πίσω από τις σκοτεινές ιστορίες και τις ανατροπές, κρύβεται ένας κόσμος αξιών, φόβων και μαθημάτων που αγγίζουν άμεσα την παιδική και εφηβική ηλικία.
Τι μπορεί, όμως, να αποκομίσουν τόσο οι γονείς, όσο και τα παιδιά από αυτή τη σειρά φαινόμενο που καθήλωσε εκατομμύρια τηλεθεατές στις 5 σεζόν που προβλήθηκαν; Ο δάσκαλος, Μάριος Μάζαρης, παρακολουθεί το φαινόμενο με παιδαγωγική ματιά και εξηγεί γιατί το “Stranger Things” αξίζει να το δουν κυρίως μεγάλοι και ως αφορμή για συζήτηση, σκέψη και ουσιαστική μάθηση.
Σε μία αναλυτική του ανάρτηση ο Μάριος Μάζαρης επισημαίνει, ότι «δεν περιέχε spoiler (για όσους δεν την έχουν δει), αλλά περιέχει ΖΩΗ και παρατήρηση από την πραγματικότητα. Που μπορεί να μην έχει «τέρατα» , έχει όμως παιδιά που λαχταράνε να παίξουν , να υποδυθούν ρόλους , να αναλάβουν ευθύνες κι οι ενήλικες πολλές φορές δεν τα ακούν, δεν τα εμπιστεύονται και παρεμβαίνουν».
Και συνεχίζει:
«Παρακολουθώντας το Stranger Things υπάρχει ένα μοτίβο που δύσκολα περνά απαρατήρητο. Οι ενήλικες υποτιμούν συνέχεια τα παιδιά κι εκείνα τα καταφέρνουν έτσι κι αλλιώς. Τα παιδιά παρατηρούν πρώτα τα προβλήματα, παίρνουν σοβαρά το ένα το άλλο και τα λύνουν με μερικές πληροφορίες και πραγματικές συνέπειες. Τσακώνονται, αναθεωρούν ιδέες και συνεχίζουν, ακόμη κι όταν όλα διαλύονται.
Την ίδια στιγμή, οι ενήλικες αγνοούν, διστάζουν, απορρίπτουν και υπεραναλύου, Υποθέτουν, ότι τα παιδιά χρειάζονται σωτηρία πριν καν τελειώσουν τη σκέψη τους. Αυτό δεν είναι φαντασία, είναι οικείο.
Στην πραγματική ζωή, υποτιμούμε τα παιδιά συνεχώς. Μπερδεύουμε τη λιγότερη εμπειρία με τη λιγότερη ικανότητα. Θεωρούμε ανωριμότητα εκεί που στην πραγματικότητα αναδύεται ικανότητα. Μιλάμε πάνω τους, ακυρώνουμε τις ιδέες τους, μπερδεύουμε την προσεκτική παρατήρηση με τη σύγχυση.
Αυτό που κάνει σωστά τοτ Stranger Thingsε είναι το εξής: Τα παιδιά δεν ανθίζουν, επειδή οι ενήλικες ελέγχουν την κατάσταση. Ανθίζουν, όταν οι ενήλικες τελικά ακούν. Όχι για να τα καθοδηγήσουν ή να τα διαχειριστούν, αλλά για να τα ακούσουν πραγματικά. Η καμπή σε ΄καθε σεζόν έρχεται, όταν ένας ενήλικας εμπιστεύεται τα λόγια ενός παιδιού αρκετά, ώστα να τα πάρει σοβαρά. Όταν σταματά να βλέπει «απλά ένα παιδί» και αρχίζει να βλέπει έναν άνθρωπο με πληροφορία, διορακτικότητα και αξία.
Η εμπισττοσύυνη και η υποτίμηση είναι δύο όψεις του ίδιου προβλήματος. Όταν δεν εμπιστευόμαστε τα παιδιά, τα υποτιμούμε. Και όταν τα υποτιμούμε, παρεμβαίνουμε πολύ γρήγορα, δομούμε υπερβολικά και διορθώνουμε πράγματα που δεν χρειάζονται διόρθωση. Αυτό φαίνεται καθαρά στο παιχνίδι.
Στο παιχνίδι τους τα παιδιά κατανοούν σύνθετα συστήματα, διαπραγματεύονται ρόλους, διαχειρίζονται τον φόβο, δοκιμάζουν το ρίσκο και χτίζουν θεωρίες. Και τις αλλάζουν, όταν τα στοιχεία αλλάζουν. Κάνουν ακριβώς, ό,τι κάνουν και τα παιδιά στο Stranger Things. Απλά, συνήθως, χωρίς το τέρας. Όταν τα παιδιά εμπιστεύονται στο παιχνίδι, δεν γίνονται απερίσκεπτα. Γίνονται προσεκτικά, σκεπτικά και εμπλεκόμενα. Όταν οι ενήλικες διακόπτουν συνεχώς, καθοδηγούν ή «σώζουν», δεν κάνουν τα παιδιά πιο ασφαλή, ούτε πιο έξυπνα. Τα κάνουν πιο μικρά.
Το Stranger Things δεν απέδειξε, ότι τα παιδιά είναι άφοβοι ήρωες. Απέδειξε κάτι πιο δυσάρεστο. Τα παιδιά είναι ήδη ικανά. Εμείς, απλά, συνεχίζουμε να τα υποτιμούμε».
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
