Όταν ήμασταν μαθητές, το βλέμμα μας έπεφτε πρώτα στο ίδιο σημείο: στις κόκκινες διορθώσεις.
Εκείνες οι γραμμές πάνω στο γραπτό έμοιαζαν σχεδόν με «ετυμηγορία» και κάθε κόκκινο σημάδι μας έκανε να νιώθουμε ότι κάτι δεν πήγε καλά. Κι ας είναι το κόκκινο ένα χρώμα γεμάτο ένταση, πάθος και αγάπη, κουβαλά ταυτόχρονα και μια άλλη φόρτιση, αυτή του συναγερμού, της απαγόρευσης, του θυμού.
Κάπως έτσι, το κόκκινο στυλό μεταφραζόταν στο μυαλό ενός παιδιού σαν ένα σιωπηλό μάλωμα. Μπορεί να ήταν μια απλοϊκή ανάγνωση, αλλά ήταν αληθινή. Ο δάσκαλος Μάριος Μάζαρης, σε ανάρτησή του στο Instagram, περιγράφει ακριβώς αυτή τη σχέση των μαθητών με το κόκκινο και προτείνει μια μικρή ανατροπή: να το «ξανασυστήσουμε» στα παιδιά με πιο τρυφερό τρόπο.
Όπως λέει, ρώτησε τους μαθητές του πώς τους φαίνεται το κόκκινο, αν το φοβούνται, κι εκείνοι παραδέχτηκαν ότι το έχουν συνηθίσει να το βλέπουν μόνο πάνω στα λάθη τους, ποτέ πάνω στα σωστά.
Έτσι, αποφάσισε να διορθώνει συχνά με κόκκινο, όχι για να «φωνάξει» το λάθος, αλλά για να φωτίσει τα σωστά, να σπάσει τον φόβο και να θυμίσει κάτι βασικό: δεν μας καθορίζουν οι αστοχίες μας.
Από αυτές μαθαίνουμε, όμως σημασία έχει ο τρόπος που τις προσεγγίζουμε. Και όπως τονίζει, το τραύμα δεν είναι το λάθος, αλλά ο τρόπος που το αντιμετωπίζεις. Να βάλουμε, λοιπόν, λίγο «ευγενικό κόκκινο» στη ζωή μας, να πούμε περισσότερα μπράβο και να εκπαιδεύσουμε το βλέμμα να στέκεται στο φως.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
