«Μην αφήνεις το παιδί να λερωθεί», «Πρόσεξέ το από τα μικρόβια!», «Ακούμπησε στο χώμα, καθάρισέ το αμέσως».
Αυτές και άλλες παρόμοιες φράσεις είναι γνώριμες στους περισσότερους από εμάς.
Τις ακούσαμε όταν ήμασταν παιδιά και, πολύ συχνά, τις επαναλαμβάνουμε κι εμείς ως γονείς, από αγάπη και από την ανάγκη να προστατεύσουμε τα παιδιά μας.
Είναι απόλυτα φυσικό να θέλουμε να τα κρατήσουμε ασφαλή, καθαρά και μακριά από οτιδήποτε μπορεί να μας φαίνεται απειλητικό. Μέσα όμως σε αυτή τη φροντίδα, καμιά φορά γεννιέται ένα σημαντικό ερώτημα: μήπως στην προσπάθειά μας να τα προφυλάξουμε από τα μικρόβια, τα απομακρύνουμε και από πολύτιμες εμπειρίες που συμβάλλουν στην ανάπτυξή τους;
Να έρθει σε επαφή με τα μικρόβια ή όχι;
Όπως εξηγεί η παιδίατρος και ομοιοπαθητικός Αλεξάνδρα Κοσμαρίκου, τα παιδιά έρχονται έτσι κι αλλιώς καθημερινά σε επαφή με μικρόβια, αφού αυτά υπάρχουν παντού γύρω μας: στο σπίτι, στο σχολείο, στην παιδική χαρά, στο χώμα, στη φύση, στα αντικείμενα που αγγίζουν, ακόμη και στον αέρα που αναπνέουν.
Αυτή η επαφή είναι μέρος της ζωής και, όταν γίνεται στο πλαίσιο της καθημερινότητας, μπορεί να λειτουργήσει υποστηρικτικά για τον οργανισμό τους. Μέσα από το παιχνίδι, την εξερεύνηση και την επαφή με το φυσικό περιβάλλον, το ανοσοποιητικό σύστημα εκπαιδεύεται σταδιακά, μαθαίνοντας πώς να αναγνωρίζει, να επεξεργάζεται και να αντιδρά σωστά σε όσα συναντά.
Γι’ αυτό και είναι σημαντικό να δίνουμε στα παιδιά χώρο να κινούνται ελεύθερα, να παίζουν, να λερώνουν τα χέρια τους, να ακουμπούν το χώμα, να ανακαλύπτουν τον κόσμο με όλες τους τις αισθήσεις. Το να παίξει ένα παιδί στη φύση ή να επιστρέψει στο σπίτι λίγο πιο λερωμένο δεν είναι απαραίτητα κάτι ανησυχητικό. Δεν χρειάζεται αντισηπτικό κάθε τρεις και λίγο, ούτε υπερβολική αγωνία για κάθε ίχνος βρωμιάς.
«Κλειδί» η ισορροπία
Η ουσία βρίσκεται στην ισορροπία. Η καθαριότητα είναι σημαντική, όμως άλλο πράγμα η σωστή υγιεινή και άλλο η υπερβολική αποστείρωση της καθημερινότητας. Μέσα από αυτές τις μικρές, απλές εμπειρίες, το σώμα του παιδιού μαθαίνει πώς να αμύνεται με φυσικό τρόπο, χωρίς υπερβολικές αντιδράσεις.
Το ζητούμενο δεν είναι να μεγαλώσουν τα παιδιά σε ένα αποστειρωμένο περιβάλλον, αλλά σε έναν κόσμο όπου θα μπορούν να παίζουν, να μαθαίνουν και να δυναμώνουν με ασφάλεια, αλλά και με ελευθερία.
Γιατί τελικά, η αληθινή φροντίδα δεν βρίσκεται στην υπερπροστασία, αλλά στο μέτρο. Βρίσκεται στη δυνατότητα να ξεχωρίζουμε πότε χρειάζεται προσοχή και πότε χρειάζεται να κάνουμε ένα βήμα πίσω, αφήνοντας το παιδί να γνωρίσει τον κόσμο όπως του αξίζει: με περιέργεια, χαρά, επαφή με τη φύση και εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του. Έτσι χτίζεται όχι μόνο η φυσική του άμυνα, αλλά και η αυτοπεποίθησή του απέναντι στη ζωή.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
