Υπάρχει κάτι βαθιά ικανοποιητικό στο να βλέπεις κάποιον να λέει όχι χωρίς ενοχές και «μάζεμα» μετά.
Ειδικά όταν αυτό το όχι λέγεται ήρεμα. Και ακόμη περισσότερο όταν ακολουθείται απλώς από ξεκούραση. Γι’ αυτό και ένα σύντομο βίντεο με ένα νήπιο που αρνείται να κάνει κάτι στο πλαίσιο ενός παιχνιδιού προσποίησης έχει αγγίξει τόσους πολλούς γονείς.
Στο απόσπασμα, που μοιράστηκε η μαμά Σάρα Νταρτ, το παιδάκι στέκεται πίσω από έναν μικρό, ψεύτικο πάγκο και ευγενικά ρωτά τι θα ήθελαν να παραγγείλουν. Όταν η μητέρα της ζητά ένα cupcake, το νήπιο κάνει μια παύση, λέει ήρεμα «όχι τώρα» και απομακρύνεται για να ξαπλώσει και να πάρει έναν υπνάκο.
Δεν υπάρχει ξέσπασμα. Μόνο ένα καθαρό όριο και ένα καθαρό τέλος. Αυτή η φράση βρίσκει στόχο γιατί είναι ξεκάθαρη. Δεν απολογείται. Δεν αφήνει περιθώριο για διαπραγμάτευση. Δεν μπλέκει σε εξηγήσεις.
Οι ενήλικες συχνά «μαλακώνουν» τα όριά τους. Προσθέτουν λόγους. Διαχειρίζονται προσδοκίες. Καθυστερούν τις απαντήσεις. Το να βλέπεις ένα παιδί να απαντά τόσο απλά μπορεί να μοιάζει ανακουφιστικό.
Οι γονείς δεν παρακολουθούν αυτό το βίντεο επειδή θέλουν να το μιμηθούν. Αντιδρούν γιατί τους θυμίζει πόση συναισθηματική ενέργεια απαιτεί το να είσαι διαρκώς διαθέσιμος.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Το νήπιο δεν κάνει τίποτα από αυτά. Απαντά στην ερώτηση και προχωρά. Το βίντεο δεν χρειάζεται να αποδείξει κάτι. Λειτουργεί επειδή αποτυπώνει ένα γνώριμο συναίσθημα με έναν μικρό, απρόσμενο τρόπο.
Ένα παιδί που παίζει. Ένα αίτημα που διατυπώνεται. Ένα όριο που εκφράζεται. Ένας υπνάκος που ακολουθεί.
Οι γονείς δεν κάνουν λάθος που γελούν. Ούτε κάνουν λάθος που νιώθουν μια μικρή νοσταλγία την ίδια στιγμή.
Μερικές φορές, το να βλέπεις ένα νήπιο να λέει όχι τόσο ήρεμα είναι απλώς μια υπενθύμιση του πόσα κουβαλούν οι γονείς και του πόσο ωραίο θα ήταν, έστω και πού και πού, να μπορείς να απομακρυνθείς το ίδιο καθαρά.
Υπάρχει κάτι βαθιά ικανοποιητικό στο να βλέπεις κάποιον να λέει όχι χωρίς ενοχές, χωρίς εξηγήσεις και χωρίς «μάζεμα» μετά. Ειδικά όταν αυτό το όχι λέγεται ήρεμα. Και ακόμη περισσότερο όταν ακολουθείται απλώς από ξεκούραση.
Γι’ αυτό και ένα σύντομο βίντεο με ένα νήπιο που αρνείται μια «παραγγελία» στο πλαίσιο ενός παιχνιδιού προσποίησης έχει αγγίξει τόσους πολλούς γονείς.
Στο απόσπασμα, που μοιράστηκε η μαμά Σάρα Νταρτ, το παιδάκι στέκεται πίσω από έναν μικρό, ψεύτικο πάγκο και ευγενικά ρωτά τι θα ήθελαν να παραγγείλουν. Όταν η μητέρα της ζητά ένα cupcake, το νήπιο κάνει μια παύση, λέει ήρεμα «όχι τώρα» και απομακρύνεται για να ξαπλώσει και να πάρει έναν υπνάκο.
Δεν υπάρχει ξέσπασμα. Μόνο ένα καθαρό όριο και ένα καθαρό τέλος.
Αυτή η φράση βρίσκει στόχο γιατί είναι ξεκάθαρη. Δεν απολογείται. Δεν αφήνει περιθώριο για διαπραγμάτευση. Δεν μπλέκει σε εξηγήσεις.
Οι ενήλικες συχνά «μαλακώνουν» τα όριά τους. Προσθέτουν λόγους. Διαχειρίζονται προσδοκίες. Καθυστερούν τις απαντήσεις. Το να βλέπεις ένα παιδί να απαντά τόσο απλά μπορεί να μοιάζει ανακουφιστικό.
Οι γονείς δεν παρακολουθούν αυτό το βίντεο επειδή θέλουν να το μιμηθούν. Αντιδρούν γιατί τους θυμίζει πόση συναισθηματική ενέργεια απαιτεί το να είσαι διαρκώς διαθέσιμος.
Το νήπιο δεν κάνει τίποτα από αυτά. Απαντά στην ερώτηση και προχωρά.
Το βίντεο δεν χρειάζεται να αποδείξει κάτι. Λειτουργεί επειδή αποτυπώνει ένα γνώριμο συναίσθημα με έναν μικρό, απρόσμενο τρόπο.
Ένα παιδί που παίζει. Ένα αίτημα που διατυπώνεται. Ένα όριο που εκφράζεται. Ένας υπνάκος που ακολουθεί.
Οι γονείς δεν κάνουν λάθος που γελούν. Ούτε κάνουν λάθος που νιώθουν μια μικρή νοσταλγία την ίδια στιγμή.
Μερικές φορές, το να βλέπεις ένα νήπιο να λέει όχι τόσο ήρεμα είναι απλώς μια υπενθύμιση του πόσα κουβαλούν οι γονείς και του πόσο ωραίο θα ήταν, έστω και πού και πού, να μπορείς να απομακρυνθείς το ίδιο καθαρά.
