Η μητρότητα είναι γεμάτη όμορφες στιγμές, αλλά και αντίστοιχες που δοκιμάζουν την υπομονή.
Για μία μαμά στο Instagram την Kayla Lee (@kbl_photography_) ένα viral βίντεο αποτύπωσε ακριβώς αυτό: ένα αφιλτράριστο στιγμιότυπο γονεϊκότητας, που ξεπέρασε το 1 εκατ. προβολές.
Το βίντεο ξεκινά αθώα: ο γιος της, μόλις έχει κάνει μπάνιο και φοράει καινούρια ρούχα, έτοιμος για μια έξοδο. Κανονικά θα έπαιζε ελεύθερα στο χώμα και δεν θα την ένοιαζε. Εκείνη τη μέρα όμως, με ελάχιστο ύπνο και πίσω στο μοντάζ των φωτογραφιών, ένιωθε ότι δεν άντεχε άλλο.
Καθώς έτρεχε προς το χώμα με τους δεινόσαυρους στο χέρι, η φωνή της σκλήρυνε εκείνη τη στιγμή, πιο απότομη, πιο γρήγορη από όσο έπρεπε. Και τότε το είδε: τα γυαλιστερά, ξαφνιασμένα μάτια του.
«Αμέσως βούρκωσα και άκουσα τον σκληρό τόνο να βγαίνει από το στόμα μου. Ένιωσα τόση ντροπή και ότι τον απογοήτευα, την ώρα που ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΣΑ να κάνω τα πάντα σωστά», έγραψε στη λεζάντα του βίντεο.
Αυτό όμως που φάνηκε να αγγίζει τους θεατές είναι ότι δεν έμεινε εκεί.
Πήρε μια ανάσα, αντέδρασε γρήγορα για να διορθώσει τη στιγμή και βγήκε μαζί του έξω, με τις πιτζάμες στη βροχή ακριβώς αυτό που χρειάζονταν και οι δύο. «Τελικά αργήσαμε στην εκδήλωση… αλλά ήταν ξεκάθαρο ότι αυτό χρειαζόμασταν περισσότερο και τίποτα άλλο δεν είχε σημασία», σκέφτηκε.
Η ιστορία αυτή αγγίζει γιατί δείχνει τη χάρη σε πραγματικό χρόνο, αυτή που εμφανίζεται όταν κάνουμε παύση, διορθώνουμε και ξανασυνδεόμαστε.
Είναι να πιάνεις το ένστικτο, να σταματάς τον εαυτό σου στη μέση και να επιλέγεις την αγάπη αντί για τον εκνευρισμό. Στην περίπτωση της Kayla, αυτό σήμαινε να αφήσει το «τέλειο outing», το «τέλειο ρούχο», το πρόγραμμα, και να είναι απλώς εκεί, απόλυτα παρούσα με το παιδί της.
Η χάρη στη γονεϊκότητα δεν είναι «μαλακή» έννοια, είναι δύναμη μεταμφιεσμένη σε παράδοση. Είναι η στιγμή που παραδέχεσαι ότι το παράκανες και μετά απλώνεις ξανά τα χέρια στο παιδί σου, με ανοιχτή αγκαλιά, όχι με εγωισμό. Είναι μια πράξη ταπεινότητας που λέει: «Η σύνδεσή μας μετράει περισσότερο από τον έλεγχό μου».
Οι ειδικοί συχνά το περιγράφουν ως μια μορφή «συναισθηματικής επανόρθωσης», αλλά για τους γονείς μοιάζει περισσότερο με συγχώρεση, που τη δίνεις και την παίρνεις. Κάθε φορά που επιστρέφουμε μετά από μια σκληρή κουβέντα ή μια βιαστική αντίδραση, δείχνουμε στα παιδιά ότι η αγάπη αντέχει την ατέλεια.
Παράλληλα, «ξαναεκπαιδεύουμε» και το δικό μας νευρικό σύστημα να απαντά με ηρεμία, όχι με ντροπή.
Δείτε το βίντεο εδώ
