Τι συμβαίνει όταν μια μητέρα ξεχωρίζει τα παιδιά της;
Η επιλεκτική αυτή στάση δεν είναι τυχαία, αλλά το αποτέλεσμα μιας βαθιάς οικογενειακής δυναμικής που ριζώνει σε ανεπούλωτα τραύματα του παρελθόντος.
Όταν ο γονέας δεν έχει επεξεργαστεί τα δικά του βιώματα, τείνει να βλέπει τα παιδιά του ως προέκταση του εαυτού του, δημιουργώντας ρόλους που “σημαδεύουν” την ψυχοσύνθεση των παιδιών για πάντα.
Από το “παιδί-σύμμαχο” που χάνει την ταυτότητά του, μέχρι το “δύσκολο παιδί” που βιώνει τη συναισθηματική απόρριψη, το τίμημα είναι βαρύ για όλους.
Όπως εξηγεί η ψυχολόγος Φρόσω Φωτεινάκη, η μητέρα που ξεχωρίζει τα παιδιά της είναι ένας άνθρωπος μισός, που κουβαλάει ανεπίλυτα τραύματα και ανεπούλωτες πληγές.
Όταν η μητέρα δεν έχει διαφοροποιηθεί από τα δικά της βιώματα, μπερδεύει την αγάπη με την εξάρτηση και βλέπει τα παιδιά της ως προέκταση του εαυτού της.
Φέρνει κοντά το παιδί που την επιβεβαιώνει, που είναι συμμορφωτικό. Εκείνο που δεν την αμφισβητεί και ταιριάζει στο σενάριό της. Αυτό γίνεται το παιδί – σύμμαχος, το παιδί – προέκταση.
Κρατά μακριά το παιδί που είναι πιο αυτόνομο, που βάζει όρια, εκείνο που της καθρεφτίζει τα δικά της απωθημένα και υπηρετεί τη συναισθηματική της ανάγκη. Αυτό γίνεται το «δύσκολο» παιδί. Ο αποδέκτης της έντασης.
Το παιδί – σύμμαχος δυσκολεύεται να απομακρυνθεί, χάνει την προσωπική του ταυτότητα και αναπτύσσει άγχος ή υπερ-υπευθυνότητα.Μαθαίνει, ότι αξίζει, όταν καλύπτει ανάγκες.
Το παιδί που κρατάει μακριά νιώθει απόρριψη, αναπτύσσει θυμό ή υπερ-ανεξαρτησία, δυσκολεύεται να εμπιστευθεί.
Και η αδελφική σχέση;
Δημιουργείται ανταγωνισμός, θυμός, ζήλεια, σιωπηλές συγκρούσεις. Όμως, η σύγκρουση δεν είναι μεταξύ των παιδιών. Είναι αποτέλεσμα της γονεϊκής ανισορροπίας.
Και τα δύο παιδιά πληρώνουν το τίμημα: το ένα χάνει την αυτονομία το, τον εαυτό του. Το άλλο χάνει την αίσθηση του ανήκειν, την αποδοχή και τη φωλιά.
Σε μία τέτοια οικογενειακή δυναμική είναι όλοι λαβωμένοι και θυμωμένοι.
