Για πολλές γενιές η απόκτηση παιδιών ήταν κάτι σαν αναγκαιότητα, ακόμη και υποχρέωση.
Το να αποκτήσεις το δικό σου παιδί ήταν ένα μέρος της ενηλικίωσης. Ωστόσο, τα τελευταία χρόνια αυτή η παραδοσιακή, αναχρονιστική οπτική, δεν αντιμετωπίζεται όπως παλιά, με ολοένα και περισσότερους να επιλέγουν να μην γίνουν γονείς.
Στον αντίποδα, υπάρχουν πολλοί που ακόμη φαίνεται να θέλουν παιδί ως ένα βαθμό. Οι γυναίκες που επιλέγουν να μη γίνουν μητέρες εξακολουθούν να στοχοποιούνται συχνά, ενώ η εξωσωματική γονιμοποίηση παραμένει πιο περιζήτητη από ποτέ.
Ποιος έχει δίκιο τελικά; Αν είσαι στο μεταίχμιο αυτού του ζητήματος, τι λέει η επιστήμη; Είσαι πιο χαρούμενος με παιδιά ή χωρίς; Ο νευροεπιστήμων Dean Burnett εξηγεί στο BBC, τι ακριβώς συμβαίνει και αν υπάρχει σωστό και λάθος σε μία τέτοια περίπτωση.
Το ερώτημα αυτό είναι σαφώς πολύ πιο περίπλοκο απ’ όσο δείχνει, αφού οι προσωπικές συνθήκες επηρεάζουν καθοριστικά τόσο την απόφαση όσο και το πώς θα βιώσει κανείς τη γονεϊκότητα. Ωστόσο, υπάρχουν ορισμένες γενικές αλλαγές που συμβαίνουν στον εγκέφαλο όταν κάποιος αποκτά δικά του παιδιά.
Τα πρώτα στάδια, όταν το μωρό γεννιέται, είναι πολύ έντονα, τουλάχιστον για τη μητέρα. Ο τοκετός και ο θηλασμός πλημμυρίζουν τον οργανισμό της μητέρας με ωκυτοκίνη, γνωστή και ως «ορμόνη της αγκαλιάς». Πρόκειται για την ορμόνη που δυναμώνει τους συναισθηματικούς δεσμούς και κάνει τις ανθρώπινες σχέσεις να μας προσφέρουν ακόμη μεγαλύτερη χαρά και ίσως κανένας δεσμός δεν είναι πιο δυνατός από αυτόν ανάμεσα στη μητέρα και το μωρό της.
Συνεπώς, τα συναισθήματα που βιώνει μία μητέρα είναι πολύ πιο έντονα από αυτά που μπορεί να νιώσει κανείς χωρίς παιδιά. Αυτό δεν αφορά μόνο τις μητέρες, αλλά και τους πατέρες, όπως και κάθε άλλο γονέα. Η βιολογική μητέρα ίσως έχει την πιο «άμεση» σχέση με το μωρό, καθώς το κυοφόρησε στο σώμα της. Παρ’ όλα αυτά, ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι έτσι «φτιαγμένος» ώστε να ανταποκρίνεται θετικά στα βρέφη.
Οι μυρωδιές που αναδύουν, τα χαρακτηριστικά του προσώπου τους, η ευαλωτότητά τους το μέγεθός τους κάνουν τον εγκέφαλο να ανταποκρίνονται περισσότερο οδηγώντας μας στο να τα προστατεύσουμε. Σε αυτή την περίπτωση, πρόκειται για το μωρό. Όμως οτιδήποτε έχει παρόμοια χαρακτηριστικά μπορεί να προκαλέσει μέσα μας μια αντίστοιχη αντίδραση. Γι’ αυτό και αντιλαμβανόμαστε κάποια πράγματα ως «χαριτωμένα».
Η αρχική, σχεδόν εκστατική χαρά που ακολουθεί θα υποχωρήσει κάποια στιγμή. Αυτό δεν σημαίνει ότι οι γονείς δεν αγαπούν τα παιδιά τους ή ότι μετανιώνουν που τα απέκτησαν. Απλώς τα μωρά -και αργότερα τα παιδιά- έχουν πολλές απαιτήσεις, και οι γονείς είναι οι μόνοι υπεύθυνοι γι’ αυτά.
Οι άυπνες νύχτες, οι λερωμένες πάνες, το κόστος, η ακαταστασία και το γεγονός, ότι η ζωή σου πια δεν σου ανήκει: όλα αυτά και άλλα ακόμη μπορούν να εκτοξεύσουν το άγχος και τα αρνητικά συναισθήματα. Είναι απλώς ο τρόπος που λειτουργεί το μυαλό. Όμως, βιώνεις επίσης τη χαρά της επιτυχίας, την αγάπη για το παιδί, τις όμορφες στιγμές που περνάτε μαζί και την ευχαρίστηση να τα βλέπεις να μεγαλώνουν.
Ουσιαστικά, αυτό που συμβαίνει, είναι και τα δύο. Υπάρχουν άνθρωποι που γίνονται χαρούμενοι και άλλοι που νιώουν δυστυχισμένοι, μόνιμα στρεσαρισμένοι κλπ.
Σε γενικές γραμμές, η γονεϊκότητα φαίνεται να εντείνει το συναισθηματικό βίωμα. Οι στιγμές χαράς γίνονται πιο δυνατές, οι δύσκολες στιγμές πιο απαιτητικές — και το αν αυτή η πραγματικότητα μοιάζει για εσάς θετική ή όχι, είναι μια βαθιά προσωπική απόφαση.
Πηγή: BBC
