Μία μαμά έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι της για να δει τον 9χρονο γιο της να χαμογελά.
Τον περασμένο Μάρτιο, η Kate Strickler ήθελε να δημιουργήσει μια στιγμή που θα έκανε τον τότε 9χρονο γιο της, Johnny, να πει «ουάου». Ειδικά αφού στο σπίτι είναι αριθμητικά μειοψηφία, έχοντας τρεις μικρότερες αδελφές.
Έτσι, αποφάσισε να μετατρέψει τον τοίχο της τραπεζαρίας στο σπίτι τους στο Τσάρλεστον της Νότιας Καρολίνας σε ένα τεράστιο ταμπλό για το March Madness, το ανοιξιάτικο τουρνουά μπάσκετ του NCAA.
«Το να πετύχω σωστά το πρώτο κομμάτι ήταν πιο δύσκολο απ’ ό,τι φαίνεται!», είπε η Strickler, συγγραφέας του «I Just Wish I Had A Bigger Kitchen», στο TODAY.com.
Άρχισε να μετρά τον τοίχο αφού τα παιδιά έφυγαν για το σχολείο στις 9 το πρωί και μόλις που πρόλαβε να τελειώσει πριν επιστρέψουν το απόγευμα. Για την ακρίβεια, ήταν πραγματικά ένα φινάλε στο τελευταίο δευτερόλεπτο, αφού χρειάστηκε τη βοήθεια του συζύγου της, Nate, για να μπουν όλες οι ομάδες στον τοίχο εγκαίρως.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Αλλά άξιζε τον κόπο. Το τεράστιο χαμόγελο του γιου της και το αυθόρμητο «ΟΥΑΟΥ!» τα είπαν όλα.
«Υπάρχουν λίγες και σπάνιες στιγμές στη γονεϊκότητα όπου κάνεις κάτι με πολλή προσπάθεια και η αντίδραση του παιδιού ανταποκρίνεται σε όλο αυτό που έκανες», είπε η Strickler. «Όταν συμβαίνουν αυτές οι στιγμές, η ανταμοιβή είναι τεράστια. Και κάπως έτσι ένιωσα κι εγώ».
Η Strickler δημοσίευσε πέρυσι στο διαδίκτυο τόσο τη διαδικασία όσο και τη στιγμή της αποκάλυψης, και το βίντεο έγινε viral.
Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.
Ο Johnny, που παίζει μπάσκετ στην ομάδα του σχολείου του, είναι μεγάλος φαν του Duke, παρότι η μαμά του έχει αποφοιτήσει από το University of North Carolina. Η Strickler είπε πως ο γιος της κράτησε «αρκετά καλή στάση», δεδομένου ότι «το bracket του διαλύθηκε σχετικά νωρίς».
Φέτος, ο Johnny είναι 10 ετών και ελπίζει να δει το Duke να φτάνει μέχρι τον τελικό. Και ναι, το March Madness bracket βρίσκεται ξανά στον τοίχο.
Μόνο που αυτή τη φορά, ο Johnny ανέλαβε πρωταγωνιστικό ρόλο στη δημιουργία του.
«Ήταν ενθουσιασμένος που θα το έκανε. Οπότε όλα έγιναν πολύ πιο γρήγορα και πολύ πιο διασκεδαστικά, γιατί το φτιάξαμε μαζί», είπε η Strickler.
Η ίδια λέει πως τροφοδοτήθηκε από τον ενθουσιασμό του γιου της για το project.
«Θα μπορούσε κάλλιστα να μπει μέσα, να το δει κάπως χλιαρά και να με κάνει να σκεφτώ: “Ωχ, έκανα τόση δουλειά και δεν τον νοιάζει”», είπε. «Αλλά επειδή εκείνος ενθουσιάστηκε τόσο πολύ, όλο αυτό άξιζε πραγματικά».
