Όλοι μιλάμε για ενσυναίσθηση και πώς μπορούμε να τη διδάξουμε στα παιδιά μας.
Αποτελεί ένα εξαιρετικό μάθημα που θα είναι οδηγός τους για το υπόλοιπο της ζωής τους. Ποιος είναι όμως ο πυρήνας της ενσυναίσθησης;
Όπως επισημαίνει η ψυχολόγος, Φρόσω Φωτεινάκη, ο γονιός που «λούζει» με ενσυναίσθηση το παιδί, προσέχει πώς του απευθύνεται, επιστρατεύει όλη την καλοσύνη και την τρυφερότητα του κόσμου σε εκείνο και ο ίδιος γονιός εξαντλεί όλη την αυστηρότητα, την φόρτιση, την έλλειψη συμπόνιας στον σύντροφο, τον άλλο γονιό.
Και όμως, δεν αρκεί να φέρεσαι με ενσυναίσθηση στο παιδί σου. Εκείνο παρατηρεί συνεχώς το πώς φέρεσαι στον άλλο του γονιό. Απλώνεις χέρι φροντίδας; Ακούς; Είναι σημαντικός;
Η ενσυναίσθηση είναι βίωμα, και δεν έρχεται με προτίμηση. Είναι μια αγκαλιά ανοιχτή για όλους Η ενσυναίσθηση δεν είναι μία δεξιότητα που διδάσκεται με θεωρία.
Είναι μία στάση ζωής που το παιδί απορροφά μέσα από την καθημερινή εμπειρία.
Όταν ένα παιδί βλέπει τους γονείς του να επικοινωνούν με σεβασμό, ακόμη και μέσα σε μία διαφωνία, να αναγνωρίζουν τα συναισθήματα ο ένας του άλλου και να συνεργάζονται, χτίζει εσωτερικά ένα πρότυπο σχέσης βασισμένο στην κατανόηση και τη συναισθηματική ασφάλεια.
Αντίθετα, όταν γίνεται μάρτυρας ειρωνείας, απαξίωσης ή συναισθηματικής ψυχρότητας, μαθαίνει ό,τι κι αν του λέμε θεωρηικά, ότι αυτός είναι ο «φυσιολογικός» τρόπος αλληλεπίδρασης.
Στην πραγματικότητα, ο τρόπος που φερόμαστε στον άλλον γονιό δεν επηρεάζει μόνο τη σχέση μας μαζί του, αλλά και την ικανότητα του παιδιού να συνδεθεί με ενσυναίσθηση στις δικές του μελλοντικές σχέσεις: φιλικές, ερωτικές, επαγγελματικές.
Η πιο ισχυρή «διδασκαλία» ενσυναίσθησης, λοιπόν, δεν είναι τα παραμύθια, ούτε οι συμβουλές, αλλά το βίωμα.
Η εικόνα που έχει το παιδί για το πώς δύο άνθρωποι φροντίζουν ο ένας τον άλλον μέσα στην καθημερινότητα.
