Υπάρχουν στιγμές στη ζωή μιας γυναίκας που δύσκολα χωρούν σε λέξεις.
Μία από αυτές είναι η νύχτα πριν από τον τοκετό. Η τελευταία νύχτα πριν αλλάξουν όλα. Πριν η προσμονή γίνει αγκαλιά, πριν η αγωνία συναντήσει την πιο βαθιά μορφή αγάπης.
Αν την έχεις ζήσει, ίσως θυμάσαι ακόμη τη σιωπή της. Αν όχι, μπορείς ίσως να φανταστείς το βάρος, τη συγκίνηση και τη γλυκιά αναμονή της.
Το παρακάτω τρυφερό κείμενο του Καθηγητή Γυναικολογίας-Μαιευτικής και Ειδικού Εμβρυομητρικής, Πέτρου Νικολαΐδη, είναι μια ωδή σε αυτήν τη μοναδική νύχτα.
Σε εκείνο το κατώφλι ανάμεσα στη γυναίκα που ήσουν και στη μητέρα που ετοιμάζεσαι να γίνεις.
«Υπάρχει μια νύχτα που δεν μοιάζει με καμία άλλη.
Είναι η νύχτα πριν τον τοκετό.
Κάποιες γυναίκες δεν κοιμούνται καθόλου. Μετράνε τις ώρες, ακούνε τον εαυτό τους να αναπνέει, χαϊδεύουν μια κοιλιά που αύριο δεν θα είναι εκεί με τον ίδιο τρόπο.
Μερικές ανοίγουν κρυφά το τηλέφωνο και ψάχνουν πράγματα που ήδη ξέρουν, γιατί δεν ψάχνουν πληροφορίες. Ψάχνουν ηρεμία.
Άλλες κλαίνε χωρίς να ξέρουν γιατί. Δεν είναι φόβος, δεν είναι λύπη. Είναι κάτι που δεν έχει ακόμα όνομα. Το συναίσθημα του να στέκεσαι ακριβώς στο κατώφλι ανάμεσα σε δύο κεφάλαια της ζωής σου.
Έχω δει αυτή τη νύχτα χιλιάδες φορές στα μάτια γυναικών που μπαίνουν στην κλινική με τη βαλίτσα τους, με τον σύντροφό τους, μόνες τους μερικές φορές.
Και κάθε φορά σκέφτομαι το ίδιο: πόσο θαρραλέες είναι. Είναι η απόλυτη, μαγική στιγμή που μια γυναίκα ετοιμάζεται να γεννηθεί ξανά, αυτή τη φορά ως μητέρα.»
