Υπάρχει μια μορφή αγάπης που δεν λέγεται πάντα με λόγια.
Δεν κάνει μεγάλες δηλώσεις, δεν ζητά χειροκρότημα, δεν φαίνεται πάντα με την πρώτη ματιά. Κρύβεται στα μικρά, στα καθημερινά, στα επαναλαμβανόμενα. Σε ένα πιάτο φαγητό, σε ένα καθαρό ρούχο, σε μια υπενθύμιση, σε μια σκέψη που έγινε πριν καν τη ζητήσουμε.
Κι όμως, αυτή η αθόρυβη φροντίδα είναι συχνά εκείνη που κρατά τη ζωή μας όρθια.
Πόση φροντίδα μπορεί να κρύβει ένα μαγειρεμένο φαγητό; Όπως αναφέρει η ψυχολόγος, Φρόσω Φωτεινάκη, κάποια πράγματα πολλές φορές περνούν απαρατήρητα.
Όπως και εκείνα που μοιάζουν αυτονόητα: το να υπάρχει φαγητό στο σπίτι, να έχεις καθαρά ρούχα, να είναι το σπίτι τακτοποιημένο, να υπάρχει ζεστό νερό, να έχουν πληρωθεί οι λογαριασμοί.
Το να έχει σκεφτεί, επίσης, κάποιος τι χρειάζεται να αγοραστεί, να θυμάται ημερομηνίες, εκκρεμότητες ή υποχρεώσεις. Το να οργανώνει την καθημερινότητα να κυλάει.
Το να σε ρωτάνε αν έφαγες, να σου κρατάνε ένα πιάτο στην άκρη, το να φροντίζουν χωρίς να διαφημίζουν. Ακόμη και η οικονομική φροντίδα: το να υπάρχει σταθερότητα, να καλύπτονται οι ανάγκες χωρίς άγχος, να κρατιέται το σπίτι.
Το να είναι τα παιδιά διαβασμένα, με δόντια πλυμένα, καθαρά.
Όλα αυτά είναι φροντίδα. Απλώς δεν κάνουν θόρυβο. Και ίσως για αυτό ξεχνάμε να τα αναγνωρίσουμε ή να πούμε ευχαριστώ.
Ή ακόμα και να μας αναγνωρίσουμε, πόσα από αυτά κουβαλάμε μόνοι/ες ,ας.
Για αυτές τις αόρατες φροντίδες, για όσα μας ξεκουράζουν μα τα αγνοούμε, για όσα μας προσφέρονται αλλά δεν τα αναγνωρίζουμε, για την αγάπη που κρύβεται σε πολλές μικρές στιγμές, για τα «ευχαριστώ» που δεν είπαμε ή δεν ακούσαμε.
