Πίσω από κάθε ροζ κορδέλα υπάρχει μια διαφορετική ιστορία.
Μια γυναίκα που δίνει τη δική της μάχη, μια οικογένεια που μαθαίνει να ζει με νέες προκλήσεις, αλλά και μικρές καθημερινές στιγμές που αποκτούν διαφορετική σημασία. Μια μητέρα, η οποία διαγνώστηκε με καρκίνο του μαστού σταδίου 3, μοιράζεται τη δική της εμπειρία, από τις εξετάσεις που αρχικά δεν εντόπισαν τη νόσο μέχρι τις θεραπείες και τις αλλαγές που ακολούθησαν.
Με αφορμή τη ροζ κορδέλα, το σύμβολο της ευαισθητοποίησης για τον καρκίνο του μαστού, μιλά για όσα έζησε, για την επιθυμία της να βρίσκεται δίπλα στα παιδιά της καθώς μεγαλώνουν και για τη νέα οπτική με την οποία αντιμετωπίζει πλέον τη ζωή.
«Σύντομα, το ροζ θα βρίσκεται παντού. Ροζ κορδέλες. Ροζ μπλουζάκια. Ροζ αξεσουάρ. Αθλητικές εκδηλώσεις αφιερωμένες στην ευαισθητοποίηση για τον καρκίνο του μαστού. Κάθε φορά που βλέπετε μια ροζ κορδέλα, να θυμάστε ότι πίσω από καθεμία υπάρχει ένας άνθρωπος. Μια γυναίκα που δίνει τη μάχη της. Μια γυναίκα που έχει ήδη περάσει αυτή τη δοκιμασία. Μια γυναίκα που προσπαθεί να μάθει πώς να ζει ξανά μετά τον καρκίνο. Το γνωρίζω καλά, γιατί είμαι μία από αυτές τις γυναίκες. Διαγνώστηκα με διηθητικό λοβιακό καρκίνωμα του μαστού, σταδίου 3. Η μαστογραφία μου δεν τον εντόπισε. Ούτε το υπερηχογράφημα.
Όμως, μέσα μου ήξερα ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Αποφάσισα να επιμείνω. Έκανα ερωτήσεις, διεκδίκησα απαντήσεις και ζήτησα δεύτερη ιατρική γνώμη. Και αυτή η απόφαση άλλαξε τη ζωή μου. Για έξι μήνες υποβλήθηκα σε θεραπεία στο πλαίσιο μιας κλινικής δοκιμής. Στη συνέχεια ακολούθησε η μαστεκτομή.
Όταν ανάρρωσα από το χειρουργείο, ξεκίνησα 25 καθημερινές συνεδρίες ακτινοθεραπείας. Για καθεμία από αυτές χρειαζόταν να ταξιδεύω μία ώρα για να φτάσω στο νοσοκομείο και άλλη μία για να επιστρέψω στο σπίτι. Έπειτα ήρθε ακόμη μία απόφαση που θα άλλαζε τη ζωή μου: η αφαίρεση των ωοθηκών μου. Γιατί η θεραπεία δεν τελειώνει απαραίτητα όταν ολοκληρώνονται οι μεγαλύτερες και πιο απαιτητικές ιατρικές παρεμβάσεις. Καθημερινά λαμβάνω φαρμακευτική αγωγή για τον ορμονοθετικό καρκίνο μου, με στόχο να μειωθεί ο κίνδυνος επανεμφάνισής του. Θα χρειαστεί να συνεχίσω για τουλάχιστον πέντε χρόνια, ίσως και περισσότερο. Η θεραπεία οδήγησε το σώμα μου, στα 43 μου χρόνια, σε ιατρικά προκαλούμενη εμμηνόπαυση. Μια αλλαγή για την οποία κανείς δεν μπορεί πραγματικά να είναι προετοιμασμένος, ειδικά όταν συμβαίνει σχεδόν από τη μια μέρα στην άλλη.
Ο κόσμος βλέπει το όμορφο ροζ χρώμα. Δεν βλέπει, όμως, όλα όσα κρύβονται πίσω του. Δεν βλέπει τα ατελείωτα ιατρικά ραντεβού και τις εξετάσεις. Δεν βλέπει τον φόβο που νιώθεις όταν ακούς τη λέξη «καρκίνος». Δεν βλέπει την εξάντληση. Δεν βλέπει τις ουλές. Δεν βλέπει μια γυναίκα να στέκεται μπροστά στον καθρέφτη και να προσπαθεί να αναγνωρίσει το σώμα της μετά τον καρκίνο. Δεν βλέπει τη γυναίκα που ξαφνικά καλείται να σκεφτεί την εμμηνόπαυση, τις ορμόνες, την ευθραυστότητα των οστών, τα φάρμακα και τις παρενέργειές τους. Και μαζί με όλα αυτά, μια σκέψη που επιστρέφει διαρκώς: «Κι αν ο καρκίνος ξαναγυρίσει;». Δεν βλέπει τις νύχτες που προσευχόμουν και παρακαλούσα τον Θεό να μου χαρίσει περισσότερο χρόνο. Δεν ήμουν έτοιμη να φύγω. Δεν ήμουν έτοιμη να χάσω γενέθλια. Δεν ήμουν έτοιμη να μη βρίσκομαι στις αποφοιτήσεις των παιδιών μου. Δεν ήμουν έτοιμη να χάσω τους αγώνες τους, τις αθλητικές διοργανώσεις και όλες εκείνες τις συνηθισμένες στιγμές που τελικά συνθέτουν μια ολόκληρη ζωή. Ήθελα να δω τα παιδιά μου να μεγαλώνουν. Ήθελα να είμαι παρούσα στις μεγάλες στιγμές τους. Αλλά, στην πραγματικότητα, ήθελα να είμαι εκεί και για τις μικρές.
Για τις αγκαλιές. Για τα γέλια. Για τις συζητήσεις αργά το βράδυ. Για εκείνα τα πρωινά που όλη η οικογένεια βρίσκεται στο σπίτι. Για την αναστάτωση της καθημερινότητας. Για τις φωνές και τη φασαρία. Για όλα όσα αποτελούν τη ζωή μας και που πολλές φορές θεωρούμε δεδομένα, μέχρι να συνειδητοποιήσουμε πόσο εύθραυστα μπορεί να είναι.
Ο καρκίνος με άλλαξε. Άλλαξε το σώμα μου. Άλλαξε τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τον χρόνο. Άλλαξε τον τρόπο που βλέπω τα παιδιά μου. Και άλλαξε τον τρόπο που κοιτάζω εκείνη τη μικρή ροζ κορδέλα.
Γιατί πλέον, όταν βλέπω ροζ, δεν βλέπω απλώς ένα χρώμα. Βλέπω μια μητέρα που φοβάται ότι ίσως δεν προλάβει να δει τα παιδιά της να μεγαλώνουν. Βλέπω μια γυναίκα που περιμένει τα αποτελέσματα της επόμενης εξέτασης. Βλέπω μια γυναίκα που προσεύχεται να ακούσει καλά νέα από τον γιατρό της. Βλέπω μια γυναίκα που εξακολουθεί να αγωνίζεται.
Μια γυναίκα που έχει ήδη δώσει τη μάχη της. Μια γυναίκα που αναρρώνει. Μια γυναίκα που μαθαίνει να αγαπά ξανά το σώμα της, παρότι ο καρκίνος το έχει αλλάξει. Μια γυναίκα που προσπαθεί να βρει τη νέα της κανονικότητα. Και βλέπω επίσης τις γυναίκες που πάλεψαν με όλες τους τις δυνάμεις, αλλά δεν κατάφεραν να μείνουν στη ζωή.
Γι’ αυτό, όταν δείτε φέτος το ροζ χρώμα, θα ήθελα να θυμηθείτε κάτι: Πίσω από κάθε κορδέλα υπάρχει μια ζωή. Πίσω από κάθε κορδέλα υπάρχει μια οικογένεια. Πίσω από κάθε κορδέλα υπάρχει ένας αγώνας.Πίσω από κάθε κορδέλα υπάρχει μια ιστορία. Και η δική μου είναι μία από αυτές. Είμαι ακόμη εδώ. Και δεν θεωρώ ούτε για μια στιγμή αυτό το γεγονός δεδομένο.
Πηγή: Her View From Home
