Όταν μεγαλώνεις μαθαίνοντας να είσαι το «καλό παιδί», συχνά ξεχνάς πώς είναι να είσαι απλώς ο εαυτός σου.
Μαθαίνεις να προσαρμόζεσαι, να μη δυσαρεστείς, να λες «ναι» ακόμη κι όταν μέσα σου θέλεις να πεις «όχι». Μαθαίνεις να διαβάζεις τις ανάγκες των άλλων πριν από τις δικές σου, να αποφεύγεις τη σύγκρουση και να κερδίζεις την αποδοχή μέσα από τη συμμόρφωση.
Όπως επισημαίνει η ψυχολόγος Φρόσω Φωτεινάκη, το people pleasing δεν είναι ευγένεια, ούτε καλοσύνη.
Είναι ένας μηχανισμός επιβίωσης για ένα παιδί και αργότερα για έναν ενήλικα, που δεν ένιωσε πως ο πραγματικός του εαυτός αξίζει την αγάπη.
Το «δώσε το παιχνίδι σου, να είσαι καλό παιδί», «δεν λέμε όχι σε ένα κέρασμα, είναι αγένεια» δεν είναι καλοσύνη, αλλά εκμάθηση πώς το παιδί μας να ικανοποιεί τους άλλους.
Όταν το παιδί μου δίνει ένα παιχνίδι σε ένα άλλο παιδί, απλώς επειδή του το ζητούν και όχι επειδή θέλει, δεν είναι καλό παιδί.
Όταν ζητάει συγγνώμη μόνο και κμόνο για να μην θυμώσει ο άλλος, δεν είναι ευγενικό.
Μην μεγαλώνετε ένα παιδί που πιστεύει, ότι πρέπει να είναι «εύκολο» προκειμένου να το αγαπήσουν.
Να μεγαλώνετε ένα παιδί που ξέρει, ότι μπορεί ναπει και οχι. Να φύγει, να προστατεύσει τον εαυτό του, να μην φοβάται να δυσαρεστήσει, αν αυτό σημαίνει να μείνει ο εαυτός του.
Γιατί το παιδί που μεγαλώνει μαθαίνοντας να ευχαριστεί τους άλλους γίνεται ένας ενήλικας που παραμορφώνεται για να χωρέσει.
Κι εμείς δεν θέλουμε να χωρέσουν. Θέλουμε να σταθούν, να έχουν όρια, να νιώθουν δυνατά ακόμα κι όταν λένε «αυτό δεν μου αρέσει».
Η πραγματική καλοσύνη έρχεται, όταν μαθαίνω στο παιδί μου να σέβεται και να φροντίζει επειδή το επιθυμεί. Όχι, επειδή είναι προϋπόθεση για να το αγαπάνε άλλοι.
