Συμβαίνει ενίοτε να βρίσκεστε σε μία σχέση και να νιώθετε μόνοι.
Και αυτό πονάει περισσότερο απ’ όσο δείχνει.
Μπορεί να μιλάτε, να συνεννοείστε, να λειτουργείτε στην καθημερινότητα, αλλά βαθιά μέσα σου να αισθάνεσαι ότι δεν υπάρχει αληθινή σύνδεση.
Όπως εξηγεί η ψυχολόγος Δρ. Λίζα Βάρβογλη, η μοναξιά μέσα σε μια σχέση δεν σημαίνει απαραίτητα απουσία ανθρώπου, σημαίνει απουσία συναισθηματικής παρουσίας.
Να είναι κάποιος δίπλα σου, αλλά να μη νιώθεις πραγματικά ότι σε βλέπει, σε ακούει και σε καταλαβαίνει.
Όταν σταματάς να μοιράζεσαι όσα νιώθεις, όταν νιώθεις πως δεν υπάρχει χώρος για τα συναισθήματά σου ή πως ό,τι κι αν πεις δεν θα βρει ανταπόκριση, τότε η απόσταση αρχίζει σιγά σιγά να μεγαλώνει.
Κρατάς πράγματα μέσα σου, σωπαίνεις περισσότερο, αποσύρεσαι λίγο λίγο και αρχίζεις να λες φράσεις όπως: «Δεν έχει νόημα να μιλήσω», «Δεν θα αλλάξει κάτι», «Ας το αφήσω». Εκείνη τη στιγμή δεν απομακρύνεσαι επειδή δεν σε νοιάζει. Απομακρύνεσαι επειδή έχεις κουραστεί να μην ακούγεσαι.
Αυτό δεν είναι αδιαφορία. Είναι μια μορφή παραίτησης, ένας μηχανισμός προστασίας. Είναι ο τρόπος με τον οποίο προσπαθείς να προφυλάξεις τον εαυτό σου, όταν έχεις νιώσει ξανά και ξανά ότι τα λόγια σου δεν φτάνουν απέναντι.
Κι όμως, αυτή η σιωπή, όσο προστατευτική κι αν μοιάζει, συχνά βαθαίνει ακόμη περισσότερο το χάσμα.
Τι μπορεί να βοηθήσει
Αυτό που μπορεί να βοηθήσει, σύμφωνα με την ψυχολόγο, είναι λιγότερη κριτική και περισσότερη κατανόηση. Να δώσεις περισσότερο χώρο για να ακουστεί το «πώς νιώθω» αντί για το «τι κάνω λάθος».
Μικρές, ειλικρινείς στιγμές επανασύνδεσης πριν η απόσταση γίνει συνήθεια.
Γιατί πολλές φορές η σχέση δεν χρειάζεται μεγάλες δηλώσεις, χρειάζεται παρουσία, διάθεση να ακούσεις και μια αληθινή προσπάθεια να ξαναβρείτε ο ένας τον άλλον.
