Μία πρώην ανιματέρ παιδιών μοιράζεται όσα έζησε πίσω από τις στολές, τα γκλίτερ και τα χαμόγελα.
Διηγείται όσα τελικά έμαθε για τα παιδιά, αλλά κυρίως για τους μεγάλους.
«Από τα 16 μου έως τα 22 δούλευα ως ανιματέρ παιδιών. Άλλοτε ντυνόμουν νεράιδα, άλλοτε μπαλαρίνα, πριγκίπισα ή γοργόνα. Άλλες φορές κάτι πολύ πιο αστείο, όπως πασχαλίτσα.
Η ωριαία αμοιβή ήταν εξαιρετική, τα κοστούμια ήταν χαριτωμένα και οι μικροσκοπικοί πελάτες γλυκύτατοι. Οι ξεχωριστές μου ικανότητες ήταν να θυμάμαι το όνομα κάθε παιδιού, να ετοιμάζω εκατοντάδες
Οι ξεχωριστές μου ικανότητες ήταν να θυμάμαι το όνομα κάθε παιδιού, να ετοιμάζω εκατοντάδες τριγωνικά κομμάτια ψωμιού με πολύχρωμη τρούφα, να σκουπίζω με ηλεκτρική σκούπα έναν χώρο για πάρτι φορώντας ολόκληρη τη στολή μου, να τραγουδάω ενώ έβαζα γκλίτερ στα βλέφαρα των λιλιπούτειων καλεσμένων και να οδηγώ ένα μικρό βανάκι γεμάτο με 50 ροζ μπαλόνια με ήλιο.
Α, και φυσικά η θέση αυτή απαιτούσε ισχυρή ανοχή απέναντι στις εκάστοτε συμπεριφορές των γονιών. Η δουλειά μου με δίδαξε πολλά σχετικά με τα παιδιά. Η πίστη τους στη μαγεία αρχίζει περίπου στην ηλικία των 4 ετών, αλλά διαρκεί μέχρι να φτάσουν σε διψήφια ηλικία. Αγόρια και κορίτσια έχουν την ίδια πιθανότητα, όταν τους δοθεί επιλογή δώρων, να διαλέξουν κραγιόν, βερνίκι νυχιών και γκλίτερ σκιές ματιών. Η αλήθεια για το ποιος είναι ή ποιος θα μπορούσε να γίνει ένας άνθρωπος; Είναι ήδη εκεί, από τότε που είμαστε μικροί.
Η δυναμική της ομάδας δεν αλλάζει πολύ. Παρακολουθώντας δεκάδες εξάχρονα συχνά μου θύμιζε ενήλικους συναδέλφους σε μια επαγγελματική εκδήλωση: ένταση, ανταγωνισμός, χιούμορ ως άμυνα, εύθραυστες συμμαχίες που μπορούν να αλλάξουν μέσα σε μία ώρα.
Η νίκη σε ένα παιχνίδι «πέρνα το πακέτο», ο αποκλεισμός στο «μουσικές καρέκλες», η έλλειψη ενός συγκεκριμένου σνακ – όλα αυτά μπορούσαν να αποκαλύψουν ένα παιδί γι’ αυτό που ήδη ήταν και να δώσουν μια ιδέα για το ποιος μπορεί να γίνει.
Είχα ήδη χρόνια εμπειρίας στο babysitting σε εκείνη τη φάση και μέχρι πρόσφατα ήμουν κι εγώ παιδί, οπότε αυτά δεν μου φαίνονταν και τόσο μεγάλες αποκαλύψεις.
Ωστόσο, τι ήταν αυτό που παρατήρησα για τους ενήλικες; Μου αποκαλύφθηκε με έναν τρόπο που τον κουβαλάω μαζί μου όλα αυτά τα χρόνια που ακολούθησαν. Η γνώση μου γύρω από το parenting τότε ήταν πολύ μικρή. Είχα τους δικούς μου γονείς, αλληλεπιδρούσα με τους γονείς των φίλων μου, αλλά δεν είχα παρακολουθήσει από κοντά τον τρόπο που συμπεριφέρονταν στα μικρά παιδιά τους, μεταξύ τους και στην νεαρή γυναίκα που πλήρωναν για να τα ψυχαγωγεί μία ή δύο ώρες.
Μερικές φορές έκανα πάρτυ σε ένα μικρό παιδότοπο, αλλά ήταν τότε που πήγαινα σε σπίτια και παρατηρούσα περισσότερα πράγματα. Δεν είχα συνειδητοποιήσει ποτέ πριν κάνω αυτή τη δουλειά το πόσο διαφορετικά κίνητρα μπορεί να υπάρχουν για να διοργανωθεί ένα παιδικό πάρτη. Για τις αγαπημένες οικογένειες ήταν προφανώς κάποια γενέθλια, γιορτή, μία χειρονομία χαράς για τα παιδιά τους .
Για κάποιους άλλους ήταν κάτι το πιο περίπλοκο. Τα ιδιαίτερα πολυτελή πάρτι ήταν ξεκάθαρα μία επίδειξη πλούτου, δήλωση στάτους ή ένας τρόπος να διεκδικήσει κανείς μια συγκεκριμένη θέση στην «ιεραρχία» του νηπιαγωγείου.
Τα ρούχα, τα ακριβά δώρα, η ευγένεια ενός καλεσμένου, έβλεπα πώς όλα αυτά επηρέαζαν τον τρόπο με τον οποίο ο οικοδεσπότης υποδεχόταν τους καλεσμένους του.
Ορισμένα πάρτι μάλιστα δεν ήταν καν για τα παιδιά. Η δουλειά μου ήταν να τα απασχολώ ενόσω οι γονείς έτρωγαν, έπιναν ή έκαναν αυτού του τύπου το socialising που κάνουν μόνο οι γονείς των μικρών παιδιών. Η δυναμική των φύλων σε αυτές τις εκδηλώσεις ήταν ένας εφιάλτης. Οι μαμάδες ήταν οι διοργανωτές, οι φροντιστές, εκείνες που με χαιρετούσαν, με πλήρωναν ή ακόμη με έκαναν να νιώθω ευπρόσδεκτη στο σπίτι τους (ή και όχι).
Μία μητέρα, μάλιστα, με «πείραξε» επειδή δεν οδηγούσα ένα καλύτερο αυτοκίνητο. Όταν άργησα μισή ώρα σε ένα πάρτι με θέμα την «Πεντάμορφη και το Τέρας», οι γονείς απειλησαν να γράψουν για μένα στην τοπική εφημερίδα και ενώ το παιδί τους με παρακαλούσε γονατιστό να μείνω, εκείνοι με έδιωξαν με τη βία από το σπίτι.
Άλλες φορές, όμως, μου φέρονταν σαν πριγκίπισσα. Με ευχαριστούσαν θερμά, πρόσφεραν αναψυκτικά και έκαναν πολύ καλές κριτικές. Έβλεπα πραγματική αγάπη ανάμεσα στα παιδιά και τα μέλη των οικογενειών τους.
Υπήρχαν και φορές που ήμουν μια ταπεινή υπάλληλος. Με διέταζαν, μου μιλούσαν αφ’ υψηλού, με επέπλητταν μπροστά σε άλλους καλεσμένους επειδή δεν είχα ανταποκριθεί σε κάποια συγκεκριμένη αλλά ανείπωτη προσδοκία. Ή, ακόμα χειρότερα, με σεξουαλικοποιούσαν.
Όσο για τα παιδιά, ναι μπορούσαν να γίνουν αγενή επίσης. Με κατηγορούσαν, ότι δεν ήμουν πολύ μαγική, μου τραβούσαν τα φτερά από την πλάτη ή παραβίαζαν τους κανόνες των παιχνιδιών. Όμως, όταν με ρωτούσαν όμορφα πράγαμτα, ήταν ευγενικά μεταξύ τους, μοιράζονταν τα δώρα τους, αυτό ήταν απλά υπέροχο. Όταν με κοτούσαν σαν κάτι μαγικό; Ήταν απίστευτα γλυκά. Ήταν τιμή μου να είμαι εκείνη που θεωρούσαν ότι είμαι: μία πραγματική νεράιδα (ή μάγισσα ή μπαλαρίνα ή πασχαλίτσα).
Τα παιδιά κάνουν τη δουλειά μου μαγική… Αλλά είναι οι γονείς που με κάνουν να το ξανασκέφτομαι σήμερα».
Πηγή: The Guardian
