Μπορεί να σου είναι δύσκολο να είσαι στα 30κάτι σου και να μην έχεις παιδιά, όταν έχουν οι συνομίληκες φίλες σου.
Όπως η πρωταγωνίστρια της παρακάτω ιστορίας, με την οποία σίγουρα θα ταυτιστούν πολλές γυναίκες.
«Δεδομένου του πόσο απαιτητικές έχουν γίνει οι ζωές των φίλων μου που είναι νέες μαμάδες, η αλήθεια είναι ότι δεν τις ζηλεύω καθόλου. Όμως λαχταρούσα να γίνω μητέρα κάποιου. Για πολλά χρόνια, εστίαζα στην απουσία
Πολλές από τις μη μαμάδες που ξέρω, ποτέ δεν λαχτάρησαν παιδιά. Έφτασα εδώ με λιγότερη πρόθεση, με εκείνον τον τρόπο που η ζωή δεν πήγε ακριβώς σύμφωνα με το σχέδιο. Στον πρώτο μου γάμο, ήμουν αρκετά σίγουρη ότι ήθελα παιδιά. Εκείνος ήταν απολύτως σίγουρος ότι δεν ήθελε. Σε τέτοιου είδους αδιέξοδα, κερδίζουν εκείνοι που είναι πιο βέβαιοι για τον εαυτό τους. Όταν ο γάμος μας τελείωσε, ήμουν λιγότερο σίγουρη με την ιδέα των παιδιών. Τότε ερωτεύτηκα έναν άνδρα που κι εκείνος δεν ήταν σίγουρος ότι ήθελε. Και τώρα είμαι εδώ. Ακόμα υπάρχουν φορές που μπορεί να μετανιώνω, αλλά είναι πολύ λιγότερες από ό,τι στο παρελθόν. Τώρα που το βιολογικό μου ρολόι έχει σταματήσει, έχω συμφιλιωθεί με αυτό.
Αυτή η συμφιλίωση ήρθε χάρη σε κάποιες μεγαλύτερες γυναίκες που μου έδειξαν τον δρόμο. Άρχισε στα 30κάτι μου, όταν γνώρισα μία καθηγήτρια Αγγλικών και ποιήτρια, η οποία πρέσβευε τη ζωή ως μία γυναίκα των γραμμάτων, χωρίς παιδιά, μία γυναίκα στην οποία συνέρρεαν νέοι άνθρωποι.Το μικροσκοπικό της διαμέρισμα στη Νέα Υόρκη ήταν γεμάτο ενέργεια, την ενέργεια νέων ανθρώπων που αποζητούσαν την παρουσία της, σε ένα μέρος που το κόκκινο κρασί έρεε, που στους τοίχους του ήταν κρεμασμένοι πίνακες ζωγραφικής και σε κάθε ράφι της βιβλιοθήκης της υπήρχε ένα βιβλίο που ήθελα να διαβάσω, ενώ συζητούσαμε δίπλα από το παράθυρο για τη ζωή και τον έρωτα.
Συναντώ παντού γυναίκες σαν κι εμένα, μια πολυγενεακή αδελφότητα που με βοήθησε να βρω μια αίσθηση του ανήκειν στον κόσμο. Η “θεία”, η δασκάλα, η μέντορας, η φροντίστρια, και κάθε λογής επιπλέον γυναίκες στον ευρύτερο κύκλο φίλων, οικογένειας και κοινότητας. Υπάρχουν ακόμη και ευχετήριες κάρτες για τη Γιορτή της Μητέρας ειδικά για εμάς – οικογένεια από επιλογή, μπόνους μαμάδες, υποκατάστατες μαμάδες, σαν-μαμάδες, μαμάδες του “χρειάζεται ένα χωριό”, μαμάδες των κατοικιδίων μας. Δεν είμαι απολύτως σίγουρη πότε ρίζωσε αυτή η τάση, αλλά άφησέ το στους καπιταλιστές να φροντίσουν ώστε κανείς να μη μείνει απ’ έξω από μια γιορτή τύπου Hallmark.
Όταν επέλεξα να μην γίνω μητέρα, το αστείο ήταν, ότι οι εργαζόμενες γυναίκες χωρίς παιδιά απλά ξεχνούσαν να τα αποκτήσουν. Τώρα στα 55 μου, βλέπω να αλλάζει η συζήτηση. Οι νεότεροι άνθρωποι που παρακάμπτουν τη γονεϊκότητα μιλούν για ανησυχίες γύρω από το κλίμα, για οικονομική πίεση και για μια συντριπτική αίσθηση της ευθραυστότητας του κόσμου. Σχεδόν 1 στους 6 -σχεδόν το 17%- των ενηλίκων ηλικίας 55 ετών και άνω δεν έχουν αποκτήσει παιδιά, σύμφωνα με έκθεση της Απογραφής των ΗΠΑ του 2021. Και σε έρευνα του Pew το 2019, περίπου το 44% των μη γονέων ηλικίας 18 έως 49.
Αυτές τις μέρες απολαμβάνω τον χώρο που μου προσφέρει η ζωή μου. Έχω τον χρόνο που πολλοί γονείς -ειδικά αυτοί που μεγαλώνουν μικρά παιδιά- ονειρεύονται μόνο. Κι αυτός ο χρόνος είναι ένα δώρο που μπορώ να μοιράζομαι. Δεν υπάρχει περίσσευμα για τους ανθρώπους που μεγαλώνουν παιδιά. Όλοι χρειαζόμαστε ενήλικες στη ζωή μας, που δδεν είναι οι γονείς μας, και όσοι από εμάς δεν έχουν παιδιά συχνά τείνουμε χείρα βοηθείας. Σκέφτομαι τις γυναίκες χωρίς παιδιά ως έναν σε μεγάλο βαθμό αναξιοποίητο εθνικό πόρο, κρυμμένο σε κοινή θέα. Και δεν είναι μόνο οι γυναίκες χωρίς παιδιά, αλλά και άνδρες χωρίς παιδιά είναι εξίσου διαθέσιμοι.
Άρχισα να αποκαλώ ανθρώπους σαν κι εμάς “pro-creatives” -μια λέξη που οικειοποιούμαι για μια νέα χρήση. Μια pro-creative ζωή είναι γεμάτη συνδέσεις ανάμεσα στις γενιές, μια ζωή που πρεσβεύει κάτι μεγαλύτερο από τις ανάγκες και τις επιθυμίες ενός μόνο ανθρώπου. Ναι, κάτι πολύ σαν τη γονεϊκότητα- απλώς χωρίς την αναπαραγωγή.
Οι νεότεροι άνθρωποι συχνά με ρωτούν για τη ζωή μου ως γυναίκας χωρίς παιδιά, και ένα πράγμα που τους λέω είναι ότι αυτός ο δρόμος μου επέτρεψε να απλωθώ σε πλάτος, όπως μια δασκάλα, αντί να πάω σε βάθος, όπως ένας γονιός. Και παρότι υπάρχουν λίγοι άνθρωποι που θα είναι για πάντα μέρος της οικογένειας που έχω επιλέξει, συχνά εμφανίζομαι στη ζωή κάποιου για έναν λόγο ή για μια εποχή. Είναι ένας τρόπος να είμαι παρούσα σε μια κρίσιμη στιγμή, όπως όταν μετακομίζουν στη Νέα Υόρκη, κάτι που πιστεύω ότι όλοι οι άνθρωποι πρέπει να κάνουν μία φορά στη ζωή τους και οι γονείς τους μου ζητούν να τους έχω λίγο τον νου μου.
Έχει μια μικρή ειρωνεία το γεγονός ότι, όταν σκέφτομαι πώς θέλω να ζήσω ως γυναίκα χωρίς παιδιά, το πρότυπό μου είναι η ίδια μου η μητέρα. Όπως εγώ βγήκα στον κόσμο αναζητώντας μέντορες που δεν ήταν εκείνη, έτσι κι εγώ χρειάστηκε να τη μοιραστώ με δεκάδες φίλους και αγνώστους που την υιοθέτησαν ως τη δική τους «έξτρα» μαμά. Την ακούω συνεχώς κατά λάθος σε τηλεφωνήματα όπου βοηθά κάποιον με ένα πρόβλημα, συνήθως γύρω από τον έρωτα, τις επαγγελματικές επιλογές ή τα χρήματα.
Έχω γράψει βιβλία για την καριέρα και έχω μιλήσει στην τηλεόραση, όμως η μαμά μου είναι εκείνη που έχει την κερδισμένη με κόπο εμπειρία ζωής και όλοι το ξέρουν. Παρότι δεν έχει ενταχθεί ποτέ σε κάποιο επίσημο πρόγραμμα mentoring, το κάνει με τον παλιό τρόπο. Εμφανίζεται. Μαγειρεύει και πηγαίνει φαγητό στους γείτονες, πλέκει πουλόβερ για νεογέννητα μωρά, τηλεφωνεί για να δει τι κάνουν οι άλλοι, θυμάται γενέθλια και αποφοιτήσεις. Κυρίως, απλώς αφήνει τους ανθρώπους να μπουν στο σπίτι της και στην καρδιά της.
Όπως η μαμά μου, προσπαθώ να είμαι η αγαπημένη θεία, η μέντορας-φίλη για τους νεότερους ανθρώπους στη ζωή μου, η χρήσιμη «έξτρα» γυναίκα στον κόσμο. Απολαμβάνω τις στιγμές που φίλοι και συγγενείς μου δίνουν ρόλους στη ζωή των παιδιών τους: «Εσύ θα είσαι εκείνη που θα τα βοηθήσει να δουλέψουν την έκθεση για το πανεπιστήμιο, να βρουν τον σκοπό τους, να σκεφτούν την καριέρα τους, να τα πας για ψώνια».
Είμαι μέσα για όλα αυτά. Είμαι επίσης διαθέσιμη, αν αναρωτιούνται πώς μοιάζει η ζωή όταν επιλέγεις να μην κάνεις παιδιά».
