Υπάρχουν επέτειοι που δεν μετριούνται μόνο με χρόνια.
Μετριούνται με νύχτες δύσκολες, με ανάσες κρατημένες, με βλέμματα συνεννόησης και με στιγμές που δεν χωρούν σε φωτογραφίες.
Μία ιστορία δύναμης που αποδεικνύει ότι ο γάμος δεν στηρίζετια σε μεγάλες δηλώσεις, αλλά μικρές, αθόρυβες πράξεις αγάπης.
«Δεν είναι τίποτα απλό στο να μεγαλώνεις ένα παιδί με προβλήματα υγείας. Κουβαλάμε τα πλάνα έκτακτης ανάγκης, όπως άλλοι κουβαλούν τα πορτοφόλια τους. Αποστηθίζουμε ιατρικές λίστες, οι νοσοκομειακές ρουτίνες είναι η δεύτερη φύση μας. Μετράμε ώρα στις κρίσεις, ιατρικά ραντεβού, προγράμματα και παράθυρα ανάρρωσης. Κάθε Δευτέρα πρωί, αφότου γεμίσαμε ράμματα τ
Νωρίς το πρωί της Δευτέρας, αφού ο 10χρονος αυτιστικός γιος μας είχε λάβει καταστολή για ράμματα έπειτα από πτώση λόγω επιληπτικής κρίσης, έκανε εμετό. Ο σύζυγός μου τον κρατούσε όρθιο όσο εκείνος έκανε εμετό. Εγώ άρπαξα πετσέτες, προσπαθώντας να προλάβω ό,τι μπορούσα. Κινηθήκαμε συντονισμένα, χωρίς συζήτηση, χωρίς δράμα, μόνο με ένστικτο και εμπειρία.
Και τότε σκέφτηκα τον γάμο μας. Δεν είναι γεμάτος λάμψη και στρας. Δεν έχει δείπνο με κεριά ή τέλειες φωτογραφίες. Ο γάμος μας είναι ο ένας ώμος δίπλα στον άλλον στα δωμάτια του νοσοκομείου. Είναι ο ένας γονέας να κρατάει ένα άρρωστο παιδί, ενώ ο άλλος προσπαθεί να διαχειριστεί τον απόηχο. Είναι η βλεμματική επαφή που λέει: «Τον κρατάω, σε κρατάω»
Γάμος στη δική μας ζωή σημαίνει συντροφικότητα υπό πίεση. Είναι μία ήρεμη δύναμη. Είναι το να είσαι παρών, ξανά και ξανά, όταν η νύχτα είναι μεγάλη και τα διακυβεύματα υψηλά.
Το να μεγαλώνεις ένα παιδί με κλινικά προβλήματα αναδιαμορφώνει τα πάντα. Τεστάρει τις αντοχές σου, σε σμιλεύει, απογυμνώνει τα πράγματα μέχρι να μείνει μόνο αυτό που έχει πραγματικά σημασία.
Και στο τέλος τέτοιων νυχτών, όταν οι πετσέτες είναι στο πλυντήριο και το σπίτι επιτέλους ησυχάζει, συνειδητοποιείς:
Η αγάπη εδώ δεν είναι εντυπωσιακή. Είναι σταθερή, είναι ανθεκτική, χτίζεται στις δύσκολες στιγμές που κανείς δεν βλέπει
Την Κυριακή θα κλείσουμε 13 χρόνια γάμου και θα αστειευτούμε λέγοντας πως μοιάζει με μια αιωνιότητα. Όχι επειδή ήταν εύκολο, αλλά επειδή μέσα σε αυτά τα χρόνια έχουμε ζήσει μια ολόκληρη ζωή.
Η αιωνιότητα, τελικά, δεν έχει να κάνει με τον χρόνο.
Έχει να κάνει με το να επιλέγεις ξανά και ξανά ο ένας τον άλλον: στα επείγοντα, στην εξάντληση, σε όσα μένουν μετά»
Πηγή: Her View From Home
