Ξέρεις αυτό το συναίσθημα.
Επιβιβάζεσαι στο αεροπλάνο, το νήπιό σου ήδη στριφογυρίζει ανήσυχο στην αγκαλιά σου και κάπου μέσα στην τσάντα βρίσκεται το τάμπλετ που είχες ορκιστεί πως δεν θα χρησιμοποιήσεις παρά μόνο όταν θα είναι απολύτως απαραίτητο. Ανάβει η ένδειξη για τις ζώνες ασφαλείας.
Η πόρτα της καμπίνας κλείνει με θόρυβο. Και στο μυαλό σου αρχίζουν οι υπολογισμοί: δύο ώρες πτήσης, ένα μικρό παιδί και καμία δυνατότητα διαφυγής.
Το άγχος αρχίζει να ανεβαίνει. Ξαφνικά συνειδητοποιείς τα πάντα γύρω σου. Αν όλα πάνε στραβά και το παιδί αρχίσει να κλαίει ασταμάτητα, πώς θα αντιδράσει ο συνεπιβάτης μου; Θα με κρίνει επειδή έβγαλα το iPad;
Οι οθόνες, σε όλες τους τις μορφές, αποτελούν πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της σύγχρονης ζωής, ακόμη και για τα πολύ μικρά παιδιά. Όπου κι αν βρεθείς -σε εστιατόρια, εμπορικά κέντρα ή αεροδρόμια- θα δεις παιδιά να απλώνουν με ενθουσιασμό τα χέρια τους προς κινητά και τάμπλετ, με τα πρόσωπά τους να φωτίζονται από το γαλάζιο φως των οθονών.
Όποια κι αν είναι η άποψή σου για αυτή την τάση, η απόφαση να δώσεις στο παιδί σου πρόσβαση σε μια έξυπνη συσκευή θα πρέπει πάντα να είναι επιλογή και όχι κάτι που νιώθεις υποχρεωμένος να κάνεις. Αλλά, στην πράξη, ποιες άλλες επιλογές υπάρχουν;
Έτσι, ψηλά στον αέρα, εγκλωβισμένη σε μια δίωρη πτήση με το νήπιό της, μια μητέρα αποφάσισε να διαπιστώσει τι θα συνέβαινε αν δεν κατέφευγε στην οθόνη.
Μια πτήση, καταγεγραμμένη λεπτό προς λεπτό
Η δημιουργός περιεχομένου στο TikTok, Hala (@hala.khalifeh), δημοσίευσε ένα βίντεο με τίτλο: «Όλα όσα έκανε το νήπιό μου σε μια πτήση δύο ωρών και πόση ώρα κράτησε κάθε δραστηριότητα (χωρίς οθόνες)», και είναι ακριβώς τόσο απολαυστικό όσο ακούγεται.
Καμία αόριστη συμβουλή. Αντίθετα, κατέγραψε λεπτό προς λεπτό κάθε δραστηριότητα και πόσο χρόνο κατάφερε να κρατήσει απασχολημένη την κόρη της. Χωρίς υπερβολές ή ωραιοποιήσεις. Μόνο ένα ειλικρινές χρονόμετρο που κατέγραφε τη διάρκεια της προσοχής του παιδιού.
Ορισμένα παιχνίδια αποδείχθηκαν απρόσμενα επιτυχημένα. Μια παιχνιδιάρικη καμηλοπάρδαλη με λυγιζόμενα, ελαστικά χέρια που κολλούσαν στο παράθυρο κράτησε το ενδιαφέρον της μικρής για 18 ολόκληρα λεπτά, ενώ συνέχισε να επιστρέφει σε αυτή και αργότερα. «Δεν πίστευα ότι θα της άρεσαν, αλλά ξετρελάθηκε να τεντώνει τα χέρια της και να τα κολλάει στο παράθυρο», γράφει η Hala.
Ένα οικογενειακό άλμπουμ φωτογραφιών, που έγινε αφορμή να δείχνουν τα πρόσωπα και να λένε μικρές ιστορίες για τον καθένα, την απασχόλησε για 12 λεπτά. Ένα αραβικό βιβλίο με πραγματικές φωτογραφίες — και όχι εικονογραφήσεις, κράτησε το ενδιαφέρον της για 14 λεπτά.
Φυσικά, υπήρξαν και αποτυχίες. Οι δαχτυλοκούκλες κράτησαν, όπως λέει χαρακτηριστικά η Hala, «0,9 δευτερόλεπτα». Ο λόγος; Η κόρη της δεν τις συμπάθησε καθόλου. «Τις μίσησε», σχολιάζει με χιούμορ. «Δύσκολο κοινό.»
Οι κύβοι fidget άντεξαν μόλις δύο λεπτά, πριν προκαλέσουν εκνευρισμό. Ένα πολύχρωμο παιχνίδι fidget επίσης δεν εντυπωσίασε αρχικά, μέχρι που οι γονείς άρχισαν να παίζουν οι ίδιοι με αυτό. Ξαφνικά, απέκτησε ενδιαφέρον.
Αυτός ακριβώς ο συνδυασμός επιτυχιών και αποτυχιών ήταν που έκανε το διαδίκτυο να αγαπήσει το βίντεο. «Το ότι αποκάλεσε ένα μωρό “δύσκολο κοινό” επειδή δεν εντυπωσιάστηκε είναι ό,τι πιο αστείο έχω δει», έγραψε ένας σχολιαστής.
Ένας άλλος μοιράστηκε τη δική του εμπειρία: είχε καθίσει δίπλα σε ένα νήπιο σε αεροπλάνο, το οποίο έπαιζε ευτυχισμένο με μια απλή διάφανη κολλητική ταινία για 90 ολόκληρα λεπτά. «Ήταν πανευτυχισμένο και οι γονείς του αιώνια ευγνώμονες», έγραψε.
Είναι από εκείνες τις σπάνιες αναρτήσεις για την ανατροφή των παιδιών που μοιάζουν σαν μήνυμα από έναν φίλο και όχι σαν διαφήμιση κάποιου προϊόντος.
Οι μεγαλύτερες επιτυχίες δεν ήταν τα παιχνίδια
Αν παρατηρήσει κανείς προσεκτικά το βίντεο της Hala, θα διακρίνει εύκολα ένα μοτίβο: οι στιγμές που η κόρη της έμεινε περισσότερο χαρούμενη και απασχολημένη δεν οφείλονταν στα παιχνίδια.
Το να βλέπει τους γονείς της να ανοίγουν και να κλείνουν συγχρονισμένα τις γροθιές τους της χάρισε 11 λεπτά ασταμάτητης χαράς.
Το κοινό στοιχείο είναι προφανές. Το παιχνίδι fidget λειτούργησε μόνο όταν οι γονείς έδειξαν πρώτοι ενδιαφέρον για αυτό. Τη δεύτερη φορά το κρέμασαν ώστε να αιωρείται και να κινείται, μετατρέποντάς το σε επιτυχία διάρκειας 16 λεπτών, επειδή πλέον προσκαλούσε το παιδί να αλληλεπιδράσει.
Οι δραστηριότητες που κράτησαν περισσότερο ήταν εκείνες στις οποίες συμμετείχε ενεργά ένας ενήλικας.
Το πραγματικό «μυστικό συστατικό» δεν ήταν ούτε η καμηλοπάρδαλη ούτε οι κύβοι fidget. Ήταν η παρουσία και η συμμετοχή του γονιού στο παιχνίδι. Τα παιχνίδια ήταν απλώς η αφορμή για σύνδεση, τα σκηνικά μιας δίωρης συζήτησης ανάμεσα σε ένα μικρό παιδί και τους ανθρώπους που αγαπά περισσότερο.
