Υπάρχουν κάποιες ερωτήσεις των παιδιών που μπορούν να αιφνιδιάσουν έναν γονιό.
Μία από αυτές είναι και η φράση: «Μαμά, είμαι άσχημη;».
Η πρώτη μας αντίδραση είναι σχεδόν αυθόρμητη. Θέλουμε αμέσως να διαβεβαιώσουμε το παιδί μας ότι είναι όμορφο, να διώξουμε τη στενοχώρια του και να του αποδείξουμε ότι αυτό που σκέφτεται για τον εαυτό του δεν είναι αλήθεια. Όμως, πίσω από μια τέτοια ερώτηση μπορεί να κρύβεται κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή ανασφάλεια για την εμφάνιση.
Αρχικά, ας δούμε τι θέλουμε να πούμε οι περισσότεροι από εμάς (και φυσικά το λέμε με τις καλύτερες προθέσεις): «Ω, θεέ μου! Δεν είσαι άσχημη! Γιατί το λες αυτό; Είσαι τόσο όμορφη!».
Εδώ, όμως, συμβαίνουν δύο πράγματα ταυτόχρονα. Προσθέσαμε τον δικό μας πανικό στου παιδιού μας. Και το παιδί μας έμαθε κάτι: «Όταν έχω μεγάλες, τρομακτικές σκέψεις για την εμφάνισή μου, αυτό αναστατώνει πραγματικά τον γονιό μου». Οπότε μάλλον δεν πρέπει να τις μοιράζομαι. Πρέπει να προστατεύω τον γονιό μου από αυτές τις σκέψεις».
Το «Είμαι άσχημη» δεν είναι μία γενική δήλωση για το ποιο είναι πραγματικά το παιδί σου. Ξέρω, ότι ακούγεται έτσι, αλλά όταν τα παιδια μας νιώθουν κάτι πολύ έντονα, δεν ξέρουν ακόμη πώς να μιλήσουν για αυτό με λεπτό και πιο συγκεκριμένο τρόπο. Έντονο συναίσθημα = έντονη γλώσσα. Όμως, αυτό σπάνια αποτελεί ολόκληρη αλήθεια.
Και ας είμαστε ειλικρινείς. Όλοι μας, ακόμη και ως ενήλικες, δεχόμαστε συνεχώς μηνύματα για το πώς «πρέπει» να δείχνουμε.
Υπάρχουν τέσσερις τρόποι να απαντήσουμε στο «είμαι άσχημη».
#1. Εκείνη τη στιγμή: επιβεβαίωσε τον πόνο, όχι το περιεχόμενο της σκέψης
Πρώτα πάρε μία ανάσα. Μετά πες: «Είμαι εδώ γλυκιά μου. Ξέρω αυτή τη σκέψη, είναι μία από τις πιο επώδυνες που υπάρχουν». Κάνε μία παύση. Δες τι συμβαίνει. Αν σου φαίνεται σωστό, πρόσθεσε: «Εγώ σε βλέπω ως το πιο όμορφο παιδί στον κόσμο και ακούγεται σαν να μην νιώθεις έτσι αυτή τη στιγμή. Είμαι εδώ μαζί σου σε αυτό».
Παρατήρησε τι κάνει αυτό. Δεν διαφωνείς μαζί της, δεν προσπαθείς να τη διορθώσεις. Απλώς λες: «Δεν φοβάμαι αυτή τη σκέψη και δεν πρόκειται να φύγω». Η δική σου σταθερότητα είναι αυτό που χρειάζεται περισσότερο, πριν από οτιδήποτε άλλο.
#2. Δώσε έμφαση στο πόσο χαίρεσαι που σου το είπε
Πες κάτι σαν: «Χαίρομαι πάρα πολύ που ήρθες και μου το είπες. Είναι τόσο σημαντικό για μένα να το γνωρίζω. Θα το αντιμετωπίσουμε μαζί και θα βρουμε μία λύση. Σε αγαπώ».
Πιθανότατα δεν θα είναι η τελευταία φορά που το παιδί σου θα έχει επώδυνες σκέψεις για το σώμα ή την εμφάνισή του. Ακόμη πιο σημαντικό από αυτή τη συγκεκριμένη στιγμή είναι να δημιουργήσεις την αίσθηση, ότι η σχέση σας μπορεί να αντέξει και να διαχειριστεί τέτοιες δύσκολες σκέψεις και συναισθήματα.
#3. Αργότερα δείξε περιέργεια και προσπάθησε να καταλάβεις
«Πότε εμφανίζονται αυτές οι σκέψεις;». Το να μάθουμε πότε και πώς εμφανίζονται αυτές οι σκέψεις είναι ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που μπορούμε να κάνουμε. «Όταν λες “νιώθω άσχημη” μπορεί να σου φαίνετα λίγο ανόητη η ερώτησή μου, αλλά τι ακριβώς εννοείς; Τι σημαίνει για σένα το “νιώθω άσχημη;”».
Οι σκέψεις μας έχουν λιγότερη δύναμη, όταν τις προσεγγίζουμε με περιέργεια και προσπαθούμε να τις καταλάβουμε.
#4. Μπες κι εσύ στη συζήτηση
Μοιράσου ότι έχεις κάνει κι εσύ παρόμοιες σκέψεις. «Ξέρεις ότι κι εγώ έχω κάνει αυτή τη σκέψη;». Πολλοί άνθρωποι την κάνουν. Δεν το λέω για να μειώσω το πόσο επώδυνο είναι αυτό που νιώθεις. Το λέω για να ξέρεις, ότι δεν είσαι μόνη σου.»
«Τόσοι πολλοί όμορφοι, καταπληκτικοί και μοναδικοί άνθρωποι νιώθουν άσχημα με την εμφάνισή τους. Πώς γίνεται αυτό; Είναι σαν να μας έχουν κάνει να πιστεύουμε ότι υπάρχει ένας “σωστός” τρόπος να δείχνουμε, ότι κάποια πρόσωπα είναι καλύτερα από άλλα. Αυτή η ιδέα υπάρχει παντού γύρω μας.»
Πηγή: @drbeckyatgoodinside
