Η Bluey είναι μία από τις πιο αγαπημένες σειρές των παιδιών. Αλλά και των γονέων.
Αποτλεί μια από τις πιο ολοκληρωμένες σειρές, που διδάσκουν σημαντικές αξίες τόσο στα παιδιά, όσο και στους ενήλικες.
Ένας μπαμπάς περιγράφει πώς τον έκανε να νιώσει αυτή η σειρά και κυρίως ο ήρωας Bandit.
«Αν υπάρχει ένα πράγμα που έχω καταλάβει βλέποντας το «Bluey», είναι πως ο Bandit Heeler είναι ο απόλυτος στόχος για κάθε μπαμπά. Δεν θα συμφωνήσουν όλοι οι γονείς και ίσως κάποιοι να μην θέλουν καν να το ακούσουν, αλλά πραγματικά δεν υπάρχει άλλος τρόπος να το πω.
Όσο τα παιδιά μου, 3 και 5 ετών, μεγάλωναν βλέποντας «Bluey», μεγάλωνα κι εγώ μαζί τους ως γονιός. Το «Bluey» ήταν η πρώτη σειρά με ολοκληρωμένες ιστορίες και συνεχόμενο διάλογο που κέντρισε το ενδιαφέρον της μεγαλύτερης κόρης μου μετά την εποχή της Ms. Rachel, πριν ακόμη είναι σε θέση να καταλάβει πλήρως την πλοκή.
Η σύζυγός μου (που είναι Αυστραλή) κι εγώ ενθαρρύναμε διακριτικά την αγάπη της για το «Bluey» αντί για, ας πούμε, τον Μίκυ Μάους ή το Paw Patrol και δεν το έχουμε μετανιώσει. Υπήρξε όμως και μια απρόσμενη συνέπεια: η οικογένεια Heeler έγινε σταθερό κομμάτι της καθημερινότητάς μας.
Ο Bandit ανεβάζει τον πήχη σε εξωπραγματικά επίπεδα
Κάνω συχνά πλάκα με φίλους μου που είναι μπαμπάδες για το πώς ο Bandit μας κάνει όλους να φαινόμαστε ανεπαρκείς. Συζητάμε για το πόσο δύσκολο είναι να ανταγωνιστείς έναν φανταστικό μπλε σκύλο ράτσας blue heeler με αστείρευτη ενέργεια. Γελάμε με αυτό, αλλά η αλήθεια είναι πως ο Bandit βάζει τον πήχη απίστευτα (και σχεδόν αδύνατο) ψηλά.
Πίσω από τα αστεία μεταξύ των μπαμπάδων υπάρχει μια κοινή παραδοχή: ο Bandit μας κάνει να θέλουμε να γίνουμε καλύτεροι γονείς — πιο παιχνιδιάρηδες, πιο ανοιχτόμυαλοι, λιγότερο αγχωμένοι και πιεσμένοι, πιο πρόθυμοι να γελάσουμε,ενώ ταυτόχρονα μας θυμίζει πόσο εξαντλητικό είναι να προσπαθείς.
Τον θαυμάζουμε, φυσικά, αλλά γνωρίζουμε πολύ καλά ότι είμαστε άνθρωποι. Και τα παιδιά μας; Έχουν καταλάβει πολύ καλά και εκείνα τον Bandit.
Η κόρη μου μου είπε: «Μα ο Bandit θα έπαιζε αυτό το παιχνίδι», όταν της πρότεινα να κάνουμε κάτι λιγότερο απαιτητικό σωματικά από το να παίξουμε «το πάτωμα είναι λάβα» για τρίτη φορά εκείνο το απόγευμα. Είναι μόλις 5 ετών. Ήδη έχει μάθει να χρησιμοποιεί το «Bluey» εναντίον μου.
Και δεν συμβαίνει μόνο σε εμένα. Ένας φίλος μου είπε πως ο γιος του τον ρώτησε: «Γιατί δεν κάνεις κι εσύ αυτό που κάνει ο Bandit;» την ώρα που έπαιζαν.
Τα παιδιά κρατούν σημειώσεις και ο Bandit μας κάνει όλους να μοιάζουμε σαν να μην προσπαθούμε αρκετά. Γι’ αυτό επιστρέφω πάντα σε μία σκέψη που με βοηθά να βλέπω πιο ρεαλιστικά την εικόνα του τέλειου μπαμπά που παρουσιάζει.
Θυμηθείτε: το «Bluey» είναι μόνο μια σειρά 8 λεπτών… Είναι εύκολο να φαίνεσαι τέλειος όταν σε παρακολουθούν μόνο για τα καλύτερα 8 λεπτά της ημέρας σου. Γιατί αυτό είναι στην πραγματικότητα το «Bluey»: μια ιστορία διάρκειας οκτώ λεπτών. Δοκιμάστε το τώρα. Σκεφτείτε τα καλύτερα 8 λεπτά της ημέρας σας ως μπαμπάδες. Γιατί είμαι σχεδόν σίγουρος πως εκείνη τη στιγμή κάνετε τη δική σας καλύτερη εκδοχή Bandit Heeler — ίσως και καλύτερη.
Αυτό προσπαθώ να θυμίζω στον εαυτό μου όταν κάνω ένα γρήγορο διάλειμμα χαζεύοντας στα social media αντί να διαβάσω άλλο ένα βιβλίο στα παιδιά. Ή όταν τα παιδιά θέλουν να πάμε στο πάρκο για τέταρτη συνεχόμενη ημέρα και βρίσκω μια δικαιολογία, όπως το να υπερβάλλω για την πιθανότητα βροχής από εκείνο το μικρό σύννεφο που φαίνεται μακριά στον ουρανό.
Το πρόβλημα είναι πως τα παιδιά μου δεν γνωρίζουν ότι ο Bandit υπάρχει μόνο για 8 λεπτά. Για εκείνα είναι πάντα διαθέσιμος. Πάντα έτοιμος. Πάντα λέει «ναι».
Και τώρα περιμένουν το ίδιο από εμένα για όλες τις 16 ώρες που είναι ξύπνια.
Ο Bandit κάνει δυσκολότερο το να πεις «όχι»
Για εμάς τους πραγματικούς μπαμπάδες, με πραγματικά σώματα, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Για παράδειγμα, ο αυχένας μου με πονάει μετά το παιχνίδι «σακίδιο και κολιέ», ένα παιχνίδι που δημιούργησα όπου τα παιδιά κρεμιούνται πάνω μου (μερικές φορές και τα δύο μαζί), μέχρι να σωριαστώ θεατρικά στο πάτωμα.
Και η μέση μου πονάει λίγο μετά τις προσπάθειές τους να εξασκήσουν πάνω μου τις καλύτερες κινήσεις πάλης. Αλλά άξιζε τον κόπο όταν ο μικρότερος είπε στο δείπνο πως αυτό ήταν το αγαπημένο του μέρος της ημέρας.
Παρά τους πόνους μου, είναι δύσκολο να εξηγήσω σε ένα παιδί 3 ετών ότι δεν θέλω να προσποιηθώ πως πίνω smoothies και τρώω ψωμί μπανάνας φτιαγμένο από ψεύτικο χώμα, όπως κάνει ο Bandit με τον Fido στο επεισόδιο «Cafe». Ο Bandit το έκανε να φαίνεται τόσο εύκολο.
Και κάθε φορά που διστάζεις να παίξεις, κάθε μπαμπάς γνωρίζει αυτή τη μικρή φωνή στο πίσω μέρος του μυαλού του που ψιθυρίζει: «Ο Bandit θα έλεγε ναι σε αυτό το παιχνίδι».
Πιθανότατα είστε περισσότερο Bandit απ’ όσο νομίζετε
Αυτό που έχω καταλάβει είναι πως ούτε ο ίδιος ο Bandit είναι πάντα Bandit.
Η σειρά απλώς δεν μένει στις στιγμές που αποτυγχάνει, όπως κάνουμε εμείς με τις δικές μας. Συγκρίνουμε συνεχώς τον εαυτό μας με έναν μπαμπά κινουμένων σχεδίων που υπάρχει μόνο μέσα στις καλύτερες στιγμές του.
Ακόμη και ο πιο διάσημος (τουλάχιστον στο σπίτι μου) μπαμπάς κινουμένων σχεδίων έχει τις ατυχίες του. Στην πραγματικότητα, πιθανότατα έχετε περισσότερα κοινά μαζί του απ’ όσα νομίζετε.
Όπως κι εσείς, ο Bandit χρειάζεται ξεκούραση στο «Mount Mumandad». Όπως κι εσείς, ο Bandit αθετεί την υπόσχεσή του να ολοκληρώσει το «Dance Mode». Όπως κι εσείς, ο Bandit γίνεται λίγο υπερβολικά ανταγωνιστικός στα επεισόδια «Obstacle Course» και «Squash».
Και οι μαμάδες δεν θα πρέπει να συγκρίνουν τον εαυτό τους με τη Chilli. Θυμηθείτε: η Chilli χάνει την ψυχραιμία της στο «Sticky Gecko». Νιώθει ενοχές ως μαμά στο «Baby Race». Και δεν ξέρει πάντα πότε να αφήσει στην άκρη τον ρόλο της μαμάς για λίγες ώρες στο επεισόδιο των διακοπών «Relax».
Όχι, δεν χρειάζεται να είστε τέλειοι μπαμπάδες ή μαμάδες όλο το 24ωρο. Είστε άνθρωποι και επιτρέπεται να μην είστε τέλειοι. Ακόμη κι αν τα παιδιά σας έχουν δει 50 επεισόδια του «Bluey» που υπονοούν το αντίθετο.
Την επόμενη φορά που θα νιώσετε ότι δεν είστε τόσο τέλειοι όσο ο Bandit, σκεφτείτε εκείνα τα μικρά 8λεπτα της ημέρας σας, όταν τα παιδιά σας σας κοιτούν με τον ίδιο τρόπο που η Bluey και η Bingo κοιτούν τον μπαμπά τους.
Και όταν σας ζητήσουν να παίξετε «εκείνο το παιχνίδι από το Bluey» για πέμπτη φορά, είναι εντάξει να πείτε: «Ίσως αργότερα, μικρέ μου».
Γιατί, παρόλο που και οι δύο ξέρουμε ότι ο Bandit θα είχε πει σίγουρα «ναι», αυτή δεν είναι η Αυστραλία. Είναι η πραγματική ζωή»
Πηγή: parents.com
