Τα παιδικά πάρτι γενεθλίων έχουν αλλάξει πολύ τα τελευταία χρόνια.
Εκεί που κάποτε αρκούσαν μια τούρτα, λίγα μπαλόνια και παιχνίδι με φίλους, σήμερα πολλοί γονείς νιώθουν ότι πρέπει να οργανώσουν κάτι εντυπωσιακό, πρωτότυπο και «τέλειο». Όμως κάπου μέσα σε αυτή την πίεση, το νόημα των γενεθλίων μπορεί εύκολα να χαθεί.
Μια μαμά μοιράζεται τη δική της εμπειρία και εξηγεί γιατί τελικά τα παιδιά δεν χρειάζονται το πιο φαντασμαγορικό πάρτι για να περάσουν υπέροχα.
«Έχω δει έναν τεράστιο animatronic δεινόσαυρο να περπατά σε πάρτι γενεθλίων 4χρονου στο Λος Άντζελες. Όχι στολή. Κανονικό ρομποτικό δεινόσαυρο, από αυτούς που θα περίμενε κανείς να δει σε κινηματογραφικό πλατό.
Ο γιος μου τον είδε και ξέσπασε σε κλάματα. Ειλικρινά, ήθελα να κάνω το ίδιο.
Έχω δει έναν παιδότοπο να μεταμορφώνεται σε κατάστημα με προσωπικό shopper να βοηθά τα παιδιά να διαλέξουν την κούκλα τους. Μετά, τα μικρά περνούσαν από pop-up κομμωτήριο για ασορτί πλεξούδες και στη συνέχεια κάθονταν για επίσημο τσάι.
Εγώ, από την άλλη, θυμάμαι να μαζεύω το χαρτζιλίκι μου για έναν ολόκληρο χρόνο για να αγοράσω μια κούκλα Molly που κόστιζε 82 δολάρια. Το να βλέπω ένα 6χρονο παιδί να παίρνει μία σαν δωράκι πάρτι έκανε κάτι μέσα μου να μπλοκάρει. Η αλήθεια είναι ότι με έκανε και να θέλω να ήμουν ξανά 6 χρονών, μόνο και μόνο για να το ζήσω.
Μεγαλώνοντας στα ’90s θεωρούσα ότι το «φανταχτερό πάρτι» σήμαινε McDonalds. Πίστευα ότι αυτό ήταν η κορυφή των παιδικών πάρτι. Οι γονείς μου μάλιστα με έβαζαν να φορέσω καλά παπούτσια για την περίσταση. Δεν ήξερα τότε πόσο πολύ θα άλλαζαν τα πράγματα όταν θα γινόμουν κι εγώ γονιός.
Σήμερα είμαι μαμά ενός 8χρονου κοριτσιού και ενός 5χρονου αγοριού. Έχω επίσης περάσει τα τελευταία χρόνια δουλεύοντας στην Evite, κάτι που σημαίνει ότι έχω αφιερώσει υπερβολικά πολύ χρόνο στο να σκέφτομαι τα παιδικά πάρτι.
Και αυτό που έχω καταλάβει είναι ότι, κάπου στην πορεία, το παιδικό πάρτι γενεθλίων άρχισε να μοιάζει με απόδειξη του πόσο αφοσιωμένος είναι ένας γονιός. Και αυτό, σιωπηλά, μας εξαντλεί.
Πότε μού ήρθε η… επιφοίτηση
Η δική μου αφύπνιση ήρθε νωρίς, στα πρώτα γενέθλια της κόρης μου, τότε που το βασικό της ενδιαφέρον ήταν να βάζει πράγματα στο στόμα της. Είχα οργανώσει ένα όμορφο πάρτι στην αυλή με θέμα το ουράνιο τόξο, αψίδα με μπαλόνια, ακριβό πλατό με αλλαντικά και τυριά, σταθμό ζωγραφικής για τα μεγαλύτερα παιδιά και κουβέρτες στη σκιά για τα μικρότερα. Ήμουν πολύ περήφανη.
Την προηγούμενη μέρα, μια άλλη μαμά με πήρε τηλέφωνο για να ρωτήσει ποιο ήταν το «πλάνο». Της είπα το θέμα, τα σνακ, τον χώρο παιχνιδιού. Ακολούθησε μια παύση. «Ποιο είναι το activation;» με ρώτησε.
Δεν ήξερα καν τι σήμαινε αυτό.
Μου εξήγησε ευγενικά ότι ίσως χρειαζόμουν κάτι πιο οργανωμένο για να κρατήσω απασχολημένα τα μωρά ενός έτους. Μου πρότεινε τον μουσικό της, την κοπέλα για αισθητηριακές δραστηριότητες. Πανικοβλήθηκα. Πέρασα την υπόλοιπη μέρα τηλεφωνώντας σε επαγγελματίες και τελικά έκλεισα έναν μουσικό που εμφανίστηκε την επόμενη μέρα και προσπάθησε να οργανώσει έναν κύκλο με τύμπανα. Όλα τα μωρά απομακρύνθηκαν μέσα σε περίπου 90 δευτερόλεπτα. Η κόρη μου έμεινε, αλλά μόνο επειδή μασούσε τη μπαγκέτα του τυμπάνου. Έχω ακόμα τη φωτογραφία.
Εκείνο το τηλεφώνημα με έβαλε σε έναν πολυετή κύκλο συνεχούς αναβάθμισης των πάρτι. Είχα πείσει τον εαυτό μου ότι κάθε χρόνο έπρεπε να κάνω κάτι «καλύτερο». Ήταν εξαντλητικό. Είμαι εργαζόμενη μητέρα. Το ψυχικό και συναισθηματικό βάρος του να προσπαθώ να οργανώσω κάτι αντάξιο του Pinterest, ενώ ταυτόχρονα δουλεύω και μεγαλώνω παιδιά, κάποια στιγμή με λύγισε.
Στα δεύτερα και τρίτα γενέθλια του γιου μου κάναμε απλώς πίτσα στο σπίτι και cupcakes με δεινόσαυρους. Δεν έκανα τίποτα υπερβολικό. Και ένιωθα ενοχές για πολύ περισσότερο απ’ όσο έπρεπε.
Με τον καιρό, όμως, έμαθα κάτι σημαντικό: τα παιδιά δεν καταλαβαίνουν τη διαφορά με τον τρόπο που τη φανταζόμαστε εμείς.
Έχω δει παιδιά να φεύγουν από πάρτι με αληθινά πόνι ντυμένα μονόκερους και από ένα απλό πάρτι μπόουλινγκ με την ίδια ακριβώς έκφραση στο πρόσωπο: απόλυτη χαρά.
Στα έβδομα γενέθλια της κόρης μου είχα οργανώσει σταθμό για custom denim jackets, με patches και διακόσμηση. Ήμουν τόσο περήφανη. Δεν φόρεσε ποτέ ξανά το μπουφάν. Αυτό που θυμάται; Ότι τραγούδησε καραόκε με τις φίλες της. Δηλαδή το μικρόφωνο των 8 δολαρίων από το Amazon, όχι τον επαγγελματία που είχα κλείσει.
Και δεν είναι μόνο προσωπική παρατήρηση. Σύμφωνα με έρευνα, το 87% όσων οργανώνουν γενέθλια προτιμούν πιο μικρές, ουσιαστικές συγκεντρώσεις αντί για υπερβολικά φαντασμαγορικές εκδηλώσεις.
Οι αναμνήσεις δεν χτίζονται με τα δώρα
Οι αναμνήσεις δεν δημιουργούνται απαραίτητα από τα εντυπωσιακά δώρα, τα custom σακουλάκια ή τις πανάκριβες δραστηριότητες. Δημιουργούνται από τη ζεστασιά, τη σύνδεση, το παιχνίδι, τα γέλια, το τρέξιμο στην αυλή, έναν αυτοσχέδιο πόλεμο με χρώματα ή ένα απλό παιχνίδι που γίνεται αξέχαστο.
Ίσως τελικά να αρχίσαμε να αντιμετωπίζουμε τα παιδικά πάρτι σαν απόδειξη. Ότι αγαπάμε αρκετά τα παιδιά μας. Ότι είμαστε αρκετά δημιουργικοί. Ότι δεν μένουμε πίσω.
Όμως τα παιδιά δεν κρατούν σκορ. Δεν χρειάζονται ένα πρόγραμμα γεμάτο δραστηριότητες. Χρειάζονται φίλους που χαίρονται που βρίσκονται εκεί και την ελευθερία να παίξουν, να τρέξουν, να γελάσουν και να περάσουν καλά.
Το να χαμηλώσει ο πήχης του «τέλειου» δεν σημαίνει παραίτηση. Ίσως είναι ο πιο άμεσος δρόμος για να είμαστε πραγματικά παρόντες. Να γελάμε με το χάος αντί να ζητάμε συγγνώμη γι’ αυτό. Να αφήνουμε το πάρτι να είναι λίγο ακατάστατο, λίγο απρόβλεπτο, λίγο αληθινό.
Ακόμα δεν έχω αποφασίσει τι θα κάνω στα επόμενα γενέθλια του γιου μου. Ίσως κάτι χαλαρό στο σπίτι. Ίσως κάπου που αναλαμβάνουν την οργάνωση. Όπως και να έχει, ο στόχος δεν είναι να είναι όλα άψογα.
Ο στόχος είναι να είμαι εκεί. Όχι να συντονίζω από απόσταση, όχι να αναθέτω τη χαρά μαζί με το καθάρισμα. Απλώς να είμαι παρούσα, να αφήσω τη μέρα να είναι ατελής και να τον δω να τρελαίνεται από χαρά.
Αυτό ήταν πάντα το νόημα»
