Η αναμονή για ένα παιδί μπορεί να είναι γεμάτη ελπίδα, αγωνία και βαθιά συναισθήματα.
Όταν, όμως, στην προσμονή συμμετέχει και ένα παιδί που ονειρεύεται να αποκτήσει αδελφάκι, η διαδικασία γίνεται ακόμη πιο δύσκολη. Μία μητέρα μοιράζεται τη συγκινητική ιστορία του επτάχρονου γιου της, ο οποίος εδώ και χρόνια περιμένει και προσεύχεται να γίνει μεγάλος αδελφός.
«Οι 28 μήνες που περίμενα να γίνω μητέρα ήταν πραγματικά επώδυνοι. Κάθε μήνα που περνούσα χωρίς να μένω έγκυος ένιωθα, ότι ο χρόνος για να γίνω μαμά τελείωνε. Όταν αρχίσαμε την διαδικασία της υιοθεσίας, με τα εκατοντάδες χαρτιά και ραντεβού, αναρωτιόμουν αν κάναμε όλη αυτή τη δουλειά για να νιώσουμε ακόμη πιο απογοητευμένοι, ότι οι προσπάθειές μας είναι για το τίποτα.
Ένα σωρό δάκρυα, προσευχές και οφείλω να παραδεχθώ, ότι θύμωνα με το Θεό που μου στερούσε τη μητρότητα. Ήμουν μπέιμπι σίτερε ως έφηβη και εθελόντρια με παιδιά ως ενήλικας. Ήθελα τόσο πολύ να γίνω μαμά και δεν μπορούσα να καταλάβω γιατί κάτι τόσο όμορφο να μένει μακριά μου.
Από τη στιγμή που συμπληρώσαμε την αίτηση υιοθεσίας, περμέναμε ότι θα περάσουν χρόνια για μία απάντηση.Σοκαριστήκαμε και ταυτόχρονα ενθουσιαστήκαμε, όταν μέσα σε λίγους μήνες υιοθετήσαμε τον γιο μας. Το να γίνουμε οι γονείς του ήταν το καλύτερο που συνέβη στον σύζυγό μου και μένα.
Όταν ήταν 15 μηνών, αποφασίσαμε να επιστρέψουμε στη λίστα αναμονή για ένα ακόμη παιδί. Όταν παρέδωσα το βιβλίο με το προφίλ μας για την υιοθεσία, θυμάμαι την κοινωνική λειτουργό του οργανισμού να μου λέει: «Ξέρετε, σταθήκατε πολύ τυχεροί με τον γιο σας. Αυτή τη φορά θα χρειαστεί περισσότερος χρόνος». .Συμφώνησα, ήμασταν όντως τυχεροί. Θυμάμαι την πρώτη επίσκεψη για την ανανέωση της κοινωνικής μας έρευνας, όταν ο γιος μας δεν είχε κλείσει ακόμη τα δύο. Είπα στην κοινωνική λειτουργό της υιοθεσίας: «Χαίρομαι τόσο πολύ που ο γιος μας ήρθε κοντά μας τόσο γρήγορα. Με όλη τη χαρά που μας έχει προσφέρει και με το πόσο απασχολημένους μας κρατά, ξεχνιόμαστε λίγο από την αναμονή για ένα δεύτερο παιδί».
Αυτό ίσχυε για ένα διάστημα. Όμως, καθώς ο γιος μου, που σήμερα είναι επτά ετών, μεγάλωνε, άρχισε να ζητά έναν αδελφό και μια αδελφή.
Είναι δύσκολο να εξηγήσεις στο παιδί σου γιατί δεν έχει αδελφάκι.
Εδώ και μερικά χρόνια προσεύχεται να αποκτήσει έναν αδελφό και μια αδελφή. Μου ραγίζει την καρδιά να ακούω τη γλυκιά του προσευχή: «Θεέ μου, μπορώ σε παρακαλώ να έχω έναν αδελφό και μια αδελφή;» και να μένει αναπάντητη για χρόνια.
Του λέω ότι αξίζει να έχει έναν αδελφό και μια αδελφή. Είναι ένα γλυκό παιδί, ευγενικό και με πολλούς φίλους. Φέρεται με στοργή στα μικρότερα αδέλφια των φίλων του.
Είναι δύσκολο να τον βλέπω να κλαίει έπειτα από ένα όμορφο παιχνίδι στην παιδική χαρά, καθώς παρακολουθεί τους φίλους του να φεύγουν μαζί με τα αδέλφια τους και με ρωτά γιατί εκείνος δεν έχει έναν αδελφό ή μια αδελφή στο σπίτι.
Κάνω ό,τι μπορώ για να περνά όσο περισσότερο χρόνο γίνεται με άλλα παιδιά. Συμμετέχει σε αθλητικές ομάδες. Πήρε μέρος σε έναν όμιλο ρομποτικής. Κάθε μέρα μετά το σχολείο, όταν δεν βρέχει, σταματάμε στην παιδική χαρά και παίζει με μια όμορφη παρέα παιδιών. Κανονίζουμε συναντήσεις για παιχνίδι όσο πιο συχνά μπορούμε.
Αγαπάμε τον γιο μας πάρα πολύ. Κάθε βράδυ έχει και τη μαμά και τον μπαμπά δίπλα του για αγκαλιές και παραμύθια. Τις ελεύθερες ημέρες τον αφήνουμε να επιλέξει τι θέλει να κάνουμε. Όταν ζητά να δει κάποιον φίλο του, επικοινωνώ με άλλους γονείς για να βρω ποιος είναι διαθέσιμος εκείνη την ημέρα.
Υπάρχουν όμως και ημέρες που κανένας φίλος του δεν μπορεί να έρθει και τότε στενοχωριέται, επειδή δεν έχει κάποιο παιδί για να παίξει. Αν πάμε σε μια παιδική χαρά και δεν υπάρχουν άλλα παιδιά, παίζουμε εμείς μαζί του. Παρ’ όλα αυτά, θα ρωτήσει πού βρίσκονται όλα τα παιδιά. Σε τέτοιες στιγμές σκέφτομαι πόσο όμορφο θα ήταν να είχε ένα αδελφάκι για να παίζει μαζί του.
Η αναμονή για το πρώτο σου παιδί είναι επώδυνη. Είναι όμως εξίσου επώδυνο να βλέπεις το παιδί σου να κλαίει επειδή δεν έχει αδελφό ή αδελφή.
Είναι δύσκολο να του εξηγήσεις ότι η ζωή δεν είναι πάντα δίκαιη, ότι οι προσευχές δεν απαντώνται πάντοτε και ότι δεν φταίει εκείνο που δεν έχει αδελφάκι. Είναι δύσκολο να του εξηγήσεις ότι, παρόλο που η μαμά και ο μπαμπάς θα έδιναν τα πάντα για να το δουν να γίνεται μεγάλος αδελφός, αυτό μπορεί να μη συμβεί ποτέ.
Δεν ήταν καθόλου εύκολο να βιώσουμε τον πόνο της αναμονής για το πρώτο μας παιδί.
Όμως, το να βλέπω τη ραγισμένη καρδιά και τα δάκρυα του γιου μου επειδή δεν έχει έναν αδελφό ή μια αδελφή είναι ακόμη πιο δύσκολο.
Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να συνεχίσω να κανονίζω όσο περισσότερες συναντήσεις για παιχνίδι μπορώ και να προσεύχομαι πως κάποια μέρα θα αποκτήσει το αδελφάκι που τόσο πολύ επιθυμεί.»
Πηγή: herviewfromhome.com
