Πώς μπορεί να είναι η ζωή με έξι παιδιά;
Μία μαμά περιγράφει την ιστορία της και αποκαλύπτει, ότι με λίγη καλή θέληση και προγραμματισμό όλα γίνονται.
«Ως μητέρα έξι παιδιών, ίσως θα περίμενε κανείς να ταυτίζομαι περισσότερο με την αγχωμένη αλλά καλοπροαίρετη μαμά που προσπαθεί καθημερινά να βάλει σε τάξη το οικογενειακό χάος. Ως έναν βαθμό, αυτό ισχύει. Τις περισσότερες ημέρες, όμως, αισθάνομαι περισσότερο σαν επικεφαλής σε ένα πολυάσχολο τμήμα επειγόντων περιστατικών: διαχειρίζομαι ταυτόχρονα μικρές και μεγάλες κρίσεις, ανταποκρίνομαι σε αμέτρητες ανάγκες και προσπαθώ να διατηρήσω τους πάντες ήρεμους, ασφαλείς και -όσο γίνεται- υπό έλεγχο. Υπάρχει ένα παιδί σε ένα δωμάτιο που πέφτει πάνω στον τοίχο και ματώνει τα χείλη του, ένα εφηβάκι με συναισθηματική κατάρρευση σε ένα άλλο κι ένα μωρό που προσπαθεί να κάνει τα πρώτα του βήματα.
Η 24ωρη φύση της δουλειάς μίας μαμάς 6 παιδιών είναι ανάλογη ενός γιατρού στα επείγοντα. Τη νύχτα, όταν βάζω τα παιδιά για ύπνο, περιμένω μέχρι το μεγαλύτερο να φτάσει σπίτι από τις δραστηριότητες, προτού πέσω για ύπνο. Αναπόφευκτα, λίγο αφότου το κεφάλι μου ακουμπήσει στο μαξιλάρι, το μωρό θα ξυπνήσει ή ένα από τα άλλα παιδά μου θα έχει φοβηθεί από έναν εφιάλτη ή θα θέλει να πάει στο μπάνιο.
Πράγματι, ο ύπνος είναι μία πολυτέλεια, ειδικά από τη στιγμή που ξεκινά η ρουτίνα κάθε πρωί, με το ένα παιδί να πρέπει να προλάβει το λεωφορείο,, ενώ ένα άλλο έχει βάλει ξυπνητήρι για την προπόνηση στην ομάδα κολύμβησης. Και όλα αυτά, αφού το μωρό με έχει ήδη ξυπνήσει ξανά στις 4:50 τα ξημερώματα. Κατά τη διάρκεια της μέρας, ανάμεσα στα πήγαινε-έλα στο σχολείο, μαγειρέματα, πλυντήρια, καθαρίσματα και τη διαχείριση ενός εκατομμυρίου μικρο-επειγουσών καταστάεων, είναι εύκολο να πέσω στην παγίδα και να νιώθω ότι τρέχω πανικόβλητη από εδώ κι από εκεί, χωρίς να ξέρω τι να πρωτοκάνω
Για αυτόν τον λόγο εκ προθέσεως σταματάω και συνειδητοποιώ πως ζω την ζωή των ονείρων μου μέσα σε ένα ευτυχισμένο χάος ενός σπιτιού γεμάτο αγάπη.
Πώς το κάνουμε να λειτουργεί
Κάθε μέρα είναι μία περιπέτεια, όταν έχεις έξι παιδιά, Πάντα ανακαλύπτω νέους τρόπους για να κάνω τις ζωές να κυλούν πιο αποτελεσματικά, αλλά υπάρχουν και κάποιες στρατηγικές στις οποίες βασίζομαι για να θέσω υπό έλεγχο το χάος.
Δεν τα κάνω όλα μόνη μου
Αν προσπαθούσα να κάνω όλες τις δουλειές μόνη μου, προφανέστατα θα έκλαιγα όλη τημέρα. Αν και θα ήμουν ψεύτρα αν έλεγα ότι η λίστα των υποχρεώσεων και το πρόγραμμα δεν με ισοπεδώνει ενίοτε, προσπαθώ πάντα να αποφεύγω την κατάρρευση μοιράζοντας υποχρεώσεις σε κάθε μέλος της οικογένειας. Για παράδειγμα, τα μεσαία παιδιά μου (γυμνασίου – λυκείου) καθώς και ο σύζυγός μου βάζουν το δικό τους πλυντήριο. Και μετά τα γεύματα, όλοι βοηθούν. Ο ένας καθααρίζει το τραπέζι, κάποιος άλλος προσέει το μωρό, άλλος πετά τα σκουπίδα. Ακόμη και τα μικρούλια κάνουν δουλειές που αρμόζουν στην ηλκία τους, όπως να φτιάξουν το τοστ τους, ενώ το πιο μικρό μου που πάει νηπιαγωγείο διαλέγει τα ρούχα του για την επόμενη μέρα.
Ο σύζυγός μου στο πέρασμα των χρόνων έχει μάθη να μη ρωτά, αν χρειάζεται να κάνει κάτι για να βοηθήσει, απλά το κάνει. Αν δει μία στίβα από πετσέτες που δεν έχω προλάβει να διπλώσω, το κάνει εκείνος. Όταν το φαγητό του μωρού, επίσης, προσγειώνετεαι στο πάτωμα, παίρνει μία σκούπα και το καθαρίζει.
Ζητώ βοήθεια από τον περίγυρό μου
Το πρόγραμμα των παιδιών μου συχνά απαιτεί να είμαι σε πολλά μέρση ταυτοχρόνος. Κι επειδή δεν μπορώ να με κλωνοποιήσω και να πηγαίνω τους γιους μου στο τένις και την ίδια στιγμή την κόρη μου στο μπαλέτο, επιστρατεύω οικογένεια, φίλους ή όποιον έχει την καλή θέληση. Αποδέχομαι, ότι η βοήθεια δεν είναι πάντα δεδομένη και εύκολη για μένα. Θα σκεφτόμουν, ότι είναι τα παιδιά μου και εγώ έχω την ευθύνη τους. Όμως, όσο μεγάλωνε η οικογένειά μου, δεν είχα άλλη επιλογή.
Ευτυχώς, φίλες μου από τη γειτονιά, που έχουν κι εκείνες πολύτεκνες οικογένειες, είναι πάντα πρόθυμες να αναλάβουν τις μετακινήσεις τα βράδια που εγώ δεν μπορώ και φυσικά κάνω το ίδιο κι εγώ για εκείνες. Όλες γνωρίζουμε πόσο σημαντικό είναι να υπάρχουν άνθρωποι στους οποίους μπορείς να βασιστείς για το καθημερινό πήγαινε-έλα, αλλά και να αναλαμβάνεις δράση όταν ο σύντροφος κάποιου λείπει από την πόλη ή όταν κάποιο παιδί είναι άρρωστο ή τραυματισμένο.
Το κλειδί για μένα είναι να θυμάμαι, ότι οι άνθρωποι πράγματι θέλουν να βοηθήσουν κάθε στιγμή.
Προγραμματίζω τα πάντα, αν και οι αλλαγές είναι αναπόφευκτες
Η οικογένειά μας έχει ένα κεντρικό ημερολόγιο, το οποίο λειτουργεί σχεδόν σαν «Βίβλος» για όλα όσα συμβαίνουν καθημερινά. Από ραντεβού και παιχνίδια με φίλους μέχρι αγώνες κολύμβησης, διαγωνισμούς χορού, πάρτι, ταξίδια και διανυκτερεύσεις σε σπίτια φίλων, τα παιδιά μου γνωρίζουν ότι, αν κάτι δεν είναι γραμμένο στο πρόγραμμα, τότε απλώς δεν υπάρχει.
Παρότι με αυτό το σύστημα καταφέρνω τις περισσότερες φορές να αποφεύγω τις επικαλύψεις και τα μπλεξίματα, μερικές φορές ακόμη και τα καλύτερα σχέδια ανατρέπονται. Κάποιος αρρωσταίνει, προκύπτει μια αλλαγή της τελευταίας στιγμής ή μια συνάντηση μεταφέρεται λόγω καιρού και τότε το ημερολόγιο είναι σαν να μην έχει καμία απολύτως χρησιμότητα.
Όσο μεγάλωνε η οικογένειά μας, χρειάστηκε να μάθω να προσαρμόζομαι περισσότερο και να αφήνομαι στη ροή των πραγμάτων, κάτι που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τον οργανωτικό και τελειομανή χαρακτήρα μου. Πλέον μπορώ να αντιμετωπίσω με μεγαλύτερη ψυχραιμία ένα πρόγραμμα που έχει βγει εντελώς εκτός ελέγχου, κυρίως επειδή δεν έχω άλλη επιλογή.
Η εναλλακτική θα ήταν να ζω σε μια μόνιμη κατάσταση άγχους κάθε φορά που κάτι δεν εξελίσσεται όπως το είχα σχεδιάσει.
Γελάω αντί να κλαίω (ως επί το πλείστον)
Όταν το μωρό μου μου λερώνει τα πάντα με την πάνα του λίγα μόλις δευτερόλεπτα αφού η κόρη μου μού στείλει μήνυμα ότι της έκαναν παρατήρηση στο σχολείο επειδή το μπλουζάκι της άφηνε να φαίνεται ελάχιστα η κοιλιά της, ενώ εγώ είμαι κολλημένη στην κίνηση πηγαίνοντας σε ακόμη ένα ραντεβού με τον γιατρό για μια ωτίτιδα, έχω δύο επιλογές. Από τη μία έχω αποποινικοποιήσει πλήρως το να μπήγω τα κλάματα, ειδικά αν δεν έχω κοιμηθεί καθόλου. Όμως, όταν μπορώ να γελάσω με το στρες και το χάος, τότε το προσπαθώ. Το ρίχνω λίγο στην πλάκα με φράσεις του τύπου: «Ε, τουλάχιστον έκανα ντους πριν από 48 ώρες. Κάτι είναι κι αυτό»
Στόχος μου είναι να ρολάρω με τις αναποδιές και να μην αφήνω το χάος να με καταβάλλει.
Προσπαθώ να ανταποκρίνομαι στις διαφορετικές ανάγκες τόσων παιδιών
Κάθε φορά που κάποιος μου λέει κάτι του τύπου «Μέχρι τώρα θα έχεις γίνει εξπέρ στη μητρότητα», κουνάω το κεφάλι μου αρνητικά. Γιατί το μοναδικό πράγμα που έχω καταλάβει σχετικά με την ανατροφή των παιδιών είναι ότι η προσωπικότητα και οι ανάγκες κάθε παιδιού είναι εντελώς διαφορετικές.
Γι’ αυτό και αισθάνομαι ουσιαστικά σαν να είμαι έξι διαφορετικές μαμάδες. Αυτό που βοηθά ένα παιδί να ηρεμήσει ή να παραμείνει συγκεντρωμένο και κινητοποιημένο, μπορεί να μην έχει κανένα αποτέλεσμα σε ένα άλλο. Προσπαθώ να το θυμάμαι αυτό στις διάφορες καταστάσεις που προκύπτουν καθημερινά.
Για παράδειγμα, με τη μεγαλύτερη κόρη μου χρειάζεται να είμαι απόλυτα ειλικρινής και να της εξηγήσω ότι πρέπει πλέον να αναλάβει περισσότερες ευθύνες και να αρχίσει να πληρώνει μόνη της τη βενζίνη της. Η δεύτερη κόρη μου, αντίθετα, χρειάζεται μια πιο ήπια και προσεκτική προσέγγιση όταν συζητάμε για τα προβλήματα και τις εντάσεις στις φιλίες της.
Προσπαθώ επίσης να αφιερώνω ξεχωριστό χρόνο σε κάθε παιδί. Αυτό δεν μπορεί να συμβαίνει καθημερινά, ούτε καν κάθε εβδομάδα, όμως μπορεί, για παράδειγμα, να πάρω το παιδί μου που πηγαίνει στο νηπιαγωγείο και να βγούμε οι δυο μας για παγωμένο γιαούρτι, χωρίς τα αδέλφια του. Μπορεί να πάω για ψώνια με την τελειόφοιτη κόρη μου, αφήνοντας τα μικρότερα παιδιά στο σπίτι. Ακόμη και ένας σύντομος περίπατος στη γειτονιά με την κόρη μου που πηγαίνει στο γυμνάσιο μπορεί να μας φέρει ξανά κοντά και να με βοηθήσει να καταλάβω τι συμβαίνει στη ζωή της, χωρίς δέκα χιλιάδες διακοπές.
Ένας ακόμη κανόνας που προσπαθώ να τηρώ είναι, όταν βρίσκομαι μόνη με κάποιο παιδί, η συζήτησή μας να αφορά εκείνο και όχι να καταλήγει συνεχώς στα αδέλφια του. Έτσι, όταν είμαι με την κόρη μου που ασχολείται με τον αγωνιστικό χορό, προσπαθώ να επικεντρώνομαι σε αυτό, ακόμη κι αν στο πίσω μέρος του μυαλού μου ανησυχώ επειδή ο μικρός της αδελφός έχει αρχίσει να φέρνει στο σπίτι κάποιες όχι και τόσο κομψές εκφράσεις που ακούει στο σχολείο.
Τα πράγματα γίνονται ιδιαίτερα δύσκολα όταν περισσότερα από ένα παιδιά με χρειάζονται επειγόντως ή όταν αντιμετωπίζουν ταυτόχρονα κάποιο σοβαρό πρόβλημα. Σε αυτές τις περιπτώσεις, προσπαθώ απλώς να τους εξηγήσω με ειλικρίνεια ότι νοιάζομαι πραγματικά για όσα τους απασχολούν και ότι θα ασχοληθώ μαζί τους σε λίγο, μόλις καταφέρω να σβήσω μια άλλη «φωτιά». Μερικές φορές τούς έχω πει, μισοαστεία μισοσοβαρά, να μπουν στη σειρά για να εξυπηρετηθούν!
Βρίσκω χρόνο για τον εαυτό μου και τον σύζυγό μου
Με τόσα παιδιά, η αλήθεια είναι ότι έχω ελάχιστο προσωπικό χρόνο και ακόμη λιγότερες ευκαιρίες για μια έξοδο μόνο με τον σύζυγό μου.
Όσον αφορά τον χρόνο για τον εαυτό μου, ακόμη και το να καταφέρω να κάνω μόνη μου ένα ντους αποτελεί πραγματικό επίτευγμα. Το παιδί μου που πηγαίνει στο νηπιαγωγείο είναι ικανό να προσπαθεί να γκρεμίσει την πόρτα του μπάνιου για να με ρωτήσει πότε θα κυκλοφορήσει η καινούργια ταινία του «Paw Patrol» — παρόλο που η συγκεκριμένη ερώτηση θα μπορούσε σίγουρα να περιμένει ή θα μπορούσε κάλλιστα να τη θέσει στον πατέρα του.
Τις περισσότερες φορές αποδέχομαι ότι αυτή είναι η πραγματικότητά μου σε αυτή τη φάση της ζωής μου. Υπάρχουν, όμως, στιγμές που χρειάζομαι πραγματικά λίγο χρόνο μόνη μου, μακριά από τα παιδιά, παρόλο που για χρόνια δυσκολευόμουν ακόμη και να το παραδεχτώ.
Οφείλω πολλά στον σύζυγό μου, ο οποίος με ενθαρρύνει να λέω «όχι» όταν τα παιδιά κρεμιούνται πάνω μου τη στιγμή που βγαίνω από την πόρτα για έναν περίπατο που υποτίθεται ότι θα έκανα μόνη μου. Με παροτρύνει να πάω για έναν καφέ ή για ένα πεντικιούρ, χωρίς να έχω παιδιά κρεμασμένα από πάνω μου.
Κάθε φορά που καταφέρνω να κάνω αυτό το διάλειμμα, με βοηθά πραγματικά να καθαρίσει το μυαλό μου — ακόμη κι αν οι έφηβες κόρες μου μού στείλουν 41 μηνύματα για πράγματα που ξέχασα να αγοράσω από το Costco, για μια συναυλία που θα γίνει στην πόλη σε έντεκα μήνες, για τα καινούργια παπούτσια που χρειάζονται, για το τι θα φάμε το βράδυ ή για να με ρωτήσουν αν μπορώ να τις πάω κάπου. Καταλαβαίνετε την εικόνα.
Εξίσου δύσκολο είναι να βρούμε χρόνο ως ζευγάρι, αν και πρέπει να παραδεχτώ ότι έχουμε αρχίσει να τα καταφέρνουμε καλύτερα. Μάλιστα, πρόσφατα βγήκαμε ραντεβού και η έξοδός μας δεν περιλάμβανε ούτε το να αφήσουμε το αυτοκίνητο στο συνεργείο ούτε το να παρακολουθήσουμε τη σχολική παράσταση του γιου μας!
Ελπίζω ότι κάποια μέρα θα μπορούμε να απολαμβάνουμε δείπνα σε εστιατόρια που δεν βρίσκονται δίπλα στη σχολή χορού της κόρης μας και δεν στριμώχνονται ανάμεσα στα μαθήματά της. Προς το παρόν, όμως, μας βοηθά να αποδεχτούμε ότι τα περισσότερα Σαββατοκύριακά μας είναι γεμάτα αγώνες κολύμβησης και τουρνουά τένις και όχι μασάζ για ζευγάρια.
Η οικογενειακή ζωή με οκτώ άτομα
Το μεγαλύτερο δώρο είναι ότι τα παιδιά μου βρίσκουν χαρά στα αδέλφια τους. Φυσικά, μαλώνουν και τσακώνονται όπως όλα τα αδέλφια — για ρούχα, παιχνίδια, για το ότι «δεν σταματάει να χτυπάει τη γροθιά του στη δική μου» και για όλες εκείνες τις ανόητες αφορμές που με κάνουν να αναστενάζω βαθιά.
Συχνά, όμως, τα πετυχαίνω σε στιγμές που εκφράζουν την αγάπη τους το ένα για το άλλο. Όπως όταν η 17χρονη κόρη μου λέει στον 5χρονο αδελφό της πόσο πολύ τον αγαπά ή όταν η 12χρονη κόρη μου βοηθά με υπομονή τον 7χρονο αδελφό της στα μαθήματά του.
Στο τέλος της ημέρας είμαστε μια ομάδα και κάθε μέλος της είναι σημαντικό. Αυτή η μεγάλη, τρελή και χαοτική οικογένεια δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει χωρίς τη συμβολή του καθενός ξεχωριστά — και φροντίζω να το υπενθυμίζω συχνά στα παιδιά μου.
Έχουμε πολλά παιδιά, αλλά έχουμε και αμέτρητη αγάπη».
