Ακόμη και αν φαίνονται ανώδυνες και συνηθισμένες, καλύτερα να μην γίνονται.
Ειδικά, προς μία έγκυο. Ομολογουμένως, η χαρά που νιώθουμε όταν μαθαίνουμε για μια εγκυμοσύνη, αλλά και η φυσική μας περιέργεια, μπορεί μερικές φορές να μας οδηγήσουν σε ερωτήσεις που, χωρίς να το επιδιώκουμε, φέρνουν τη μέλλουσα μητέρα σε δύσκολη θέση.
Ακόμη και όταν οι προθέσεις μας είναι καλές, υπάρχουν ορισμένες ερωτήσεις που αγγίζουν πολύ προσωπικά ζητήματα και καλό είναι να αποφεύγονται.
«Είσαι χαρούμενη;»
Μια εγκυμοσύνη μπορεί να συνοδεύεται από χαρά και ενθουσιασμό, αλλά ταυτόχρονα και από αγωνία, φόβο, ανασφάλεια ή κούραση. Τα συναισθήματα συχνά εναλλάσσονται και αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό.
Μια έγκυος γυναίκα δεν χρειάζεται να απολογηθεί ούτε να νιώσει ενοχές, επειδή δεν αισθάνεται συνεχώς ενθουσιασμένη. Κάθε γυναίκα βιώνει αυτή την περίοδο με τον δικό της τρόπο.
«Γιατί έχεις τόσο μεγάλη ή τόσο μικρή κοιλιά;»
Το σώμα κάθε γυναίκας είναι διαφορετικό και το ίδιο ισχύει και για την εικόνα της κοιλιάς κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης.
Το μέγεθός της μπορεί να επηρεάζεται από πολλούς παράγοντες, όπως ο σωματότυπος της μητέρας, η εβδομάδα κύησης, το μέγεθος και η θέση του μωρού ή το αν έχει προηγηθεί άλλη εγκυμοσύνη.
Τα σχόλια σχετικά με το σώμα μιας εγκύου μπορεί να της προκαλέσουν περιττή ανησυχία και είναι καλύτερο να αποφεύγονται.
«Ήταν προγραμματισμένο ή έτυχε;»
Πρόκειται για μία από τις πιο προσωπικές και αμήχανες ερωτήσεις που μπορεί να δεχτεί ένα ζευγάρι.
Ο τρόπος με τον οποίο προέκυψε μια εγκυμοσύνη αφορά αποκλειστικά τους μελλοντικούς γονείς και τη σχέση τους. Είτε ήταν προγραμματισμένη είτε όχι, αυτό που έχει σημασία είναι ότι σύντομα θα καλωσορίσουν το παιδί τους.
«Επιτρέπεται να φας ή να πιεις αυτό;»
Η διατροφή κατά την εγκυμοσύνη αποτελεί θέμα που η μέλλουσα μητέρα συζητά με τον γυναικολόγο της ή με άλλους επαγγελματίες υγείας.
Οι συνεχείς παρατηρήσεις και οι υποδείξεις από το περιβάλλον της μπορεί να γίνουν πιεστικές. Αν δεν έχει ζητήσει τη γνώμη μας, είναι προτιμότερο να εμπιστευτούμε ότι γνωρίζει τι είναι κατάλληλο για την ίδια και το μωρό της.
«Σκοπεύεις να θηλάσεις;»
Ο θηλασμός είναι ένα ιδιαίτερα προσωπικό και ευαίσθητο θέμα. Η απόφαση σχετικά με τη διατροφή του νεογέννητου ανήκει στη μητέρα, σε συνεργασία με τον παιδίατρο, τη μαία και τον γυναικολόγο της.
Κάθε γυναίκα έχει διαφορετικές ανάγκες, επιθυμίες και δυνατότητες. Για τον λόγο αυτό, χρειάζεται υποστήριξη και σεβασμό, όχι πίεση ή κριτική.
Το μητρικό γάλα αποτελεί την ιδανική τροφή για τα βρέφη και ο αποκλειστικός θηλασμός κατά τους πρώτους έξι μήνες της ζωής συνιστάται, όταν αυτό είναι εφικτό. Όταν ο θηλασμός δεν είναι δυνατός ή δεν επαρκεί, οι γονείς πρέπει να συμβουλεύονται τον παιδίατρο σχετικά με τις κατάλληλες εναλλακτικές επιλογές διατροφής.
«Να σου πω τι συνέβη όταν ήμουν εγώ έγκυος;»
Οι προσωπικές εμπειρίες μπορεί να είναι χρήσιμες, αρκεί η άλλη γυναίκα να θέλει πραγματικά να τις ακούσει.
Αντί να μετατρέπουμε κάθε συζήτηση σε αφήγηση της δικής μας εγκυμοσύνης, είναι καλύτερο να δίνουμε χώρο στη μέλλουσα μητέρα να μιλήσει για όσα βιώνει, για τις σκέψεις και τις ανάγκες της.
Μια απλή ερώτηση, όπως «Θέλεις να μου πεις πώς αισθάνεσαι;», μπορεί να είναι πολύ πιο υποστηρικτική.
«Δεν θα δώσετε στο μωρό το όνομα της γιαγιάς ή του παππού;»
Η ονοματοδοσία αποτελεί προσωπική επιλογή των γονέων.
Παρότι η παράδοση να δίνονται στα παιδιά τα ονόματα των παππούδων και των γιαγιάδων παραμένει ισχυρή στη χώρα μας, δεν είναι υποχρεωτική.
Οι γονείς έχουν κάθε δικαίωμα να επιλέξουν το όνομα που επιθυμούν, χωρίς να χρειάζεται να δικαιολογήσουν την απόφασή τους.
Τι μπορούμε να πούμε αντί γι’ αυτά;
Όταν συναντάμε μια έγκυο φίλη, συγγενή ή συνάδελφο, δεν χρειάζεται να αναζητούμε προσωπικές πληροφορίες για να δείξουμε το ενδιαφέρον μας.
Μπορούμε απλώς να τη ρωτήσουμε πώς είναι, αν χρειάζεται κάτι ή αν θέλει να μοιραστεί μαζί μας όσα νιώθει.
Μερικές φορές, η διακριτικότητα, η αποδοχή και η ουσιαστική παρουσία είναι η καλύτερη μορφή υποστήριξης.
