Η μέρα μιας μητέρας ξεκινά πριν ακόμη ξεκινήσει πραγματικά η μέρα.
Μία μαμά περιγράφει την ιστορία της και σίγουρα πολλές θα ταυτιστούν μαζί της
«Η καφετιέρα κάνει τον χαρακτηριστικό της ήχο και ο ήρεμος βόμβος της γεμίζει την κουζίνα. Έξω από το παράθυρο ο ουρανός έχει ακόμη εκείνο το γαλάζιο-γκρι χρώμα που δεν ανήκει ούτε στη νύχτα ούτε στην ημέρα. Στέκομαι ξυπόλυτη στο κρύο πάτωμα, με το ένα χέρι στο περβάζι και το άλλο να κρατά μια κούπα καφέ.
Σε ένα διπλανό δωμάτιο, ένα μικρό σώμα κινείται στον ύπνο του. Το απαλό τρίξιμο των σεντονιών μου θυμίζει πως αυτή η ησυχία δεν θα κρατήσει για πολύ. Δεν κρατά ποτέ. Γιατί η μητρότητα, όπως έχω μάθει, είναι ένα τοπίο γεμάτο διακοπές. Όχι μόνο τις προφανείς. Όπως όταν κάποιος ζητά νερό, όταν χάνεται το «άλλο παπούτσι», όταν μια παιδική φωνή κάνει ερωτήσεις που μοιάζουν ταυτόχρονα επείγουσες και αδύνατες να απαντηθούν. Υπάρχουν και οι πιο σιωπηλές διακοπές. Εκείνες που συμβαίνουν μέσα στο μυαλό μου. Η στιγμή που ξεκινώ να ακολουθώ μια σκέψη, μια ιδέα, κάτι που με ενδιαφέρει πραγματικά, διαλύεται ξαφνικά επειδή η κόρη μου με χρειάζεται. Τώρα. Αμέσως. Ολόκληρη. Κάθε φορά. Υπάρχουν ημέρες που νιώθω πως κινούμαι στον κόσμο σαν μια γέφυρα ανάμεσα στις ανάγκες των άλλων ανθρώπων.
Πρωινά πιάτα. Σχολικές τσάντες. Γάλα που χύθηκε και πρέπει να καθαριστεί πριν στεγνώσει. Δραστηριότητες, μαθήματα, υποχρεώσεις. Η αόρατη χορογραφία της φροντίδας.Και όμως, κάπου κάτω από αυτή τη συνεχή κίνηση, υπάρχει μια άλλη ζωή που συνεχίζει να πάλλεται. Μια πιο ήσυχη ζωή. Ένα υπόγειο ρεύμα από ερωτήσεις, μισογραμμένες προτάσεις και ιδέες που εμφανίζονται στις πιο ακατάλληλες στιγμές: όταν διπλώνω ρούχα, όταν περιμένω στην ουρά για να πάρω το παιδί από κάπου, όταν ανακατεύω το φαγητό στην κατσαρόλα ή όταν ξαπλώνω δίπλα της πριν κοιμηθεί.
Είναι η ζωή του μυαλού. Ίσως και η ζωή της ψυχής. Κανείς όμως δεν προετοιμάζει τις γυναίκες για τον τρόπο με τον οποίο αυτές οι δύο ζωές συγκρούονται.
Ο κόσμος μιλά συχνά για τη μητρότητα μέσα από απλές έννοιες: θυσία, αφοσίωση, ολοκλήρωση. Όμως σπάνια υπάρχει χώρος για εκείνη τη βαθιά εσωτερική ανάγκη μιας γυναίκας να συνεχίσει να σκέφτεται, να δημιουργεί, να ανακαλύπτει πράγματα, να ασχολείται με ιδέες που δεν έχουν σχέση με προγράμματα, γεύματα ή παιδίατρους.
Κάποιες φορές θρηνώ τη δημιουργική πλευρά του εαυτού μου. Και όταν δεν τη θρηνώ, τη νοσταλγώ. Για πολύ καιρό πίστευα πως αυτή η νοσταλγία σήμαινε ότι κάτι δεν πάει καλά με εμένα. Ότι αν ήμουν «αρκετά καλή» μητέρα, όλες οι άλλες επιθυμίες μου θα εξαφανίζονταν. Ότι η ανάγκη μου να δημιουργώ και να σκέφτομαι θα μετατρεπόταν κάποτε σε απλή ικανοποίηση από την καθημερινή οικογενειακή ζωή.
Όμως συνέβη το αντίθετο. Όσο περισσότερο αγαπούσα το παιδί μου, τόσο περισσότερο συνειδητοποιούσα και τον δικό μου εσωτερικό κόσμο. Σαν η φροντίδα για έναν άλλο άνθρωπο να έκανε πιο έντονη την επίγνωση του δικού μου εαυτού. Η λαχτάρα για δημιουργία δεν είναι έλλειψη ευγνωμοσύνης. Δεν είναι απόρριψη της ευθύνης. Είναι ένα μήνυμα από ένα βαθύτερο κομμάτι του εαυτού μας που λέει:
«Υπάρχει κι άλλο εδώ. Μην το εγκαταλείψεις». Το απόγευμα, το φως μπαίνει στο σαλόνι και δημιουργεί μια χρυσαφένια λωρίδα στο πάτωμα. Τα παιχνίδια είναι σκορπισμένα παντού σαν το αποτέλεσμα μιας μικρής καταιγίδας. Κάθομαι δίπλα στην κόρη μου με ένα σημειωματάριο στα γόνατα, ενώ εκείνη ζωγραφίζει με τα καινούργια της χρώματα σαν να μην υπάρχουν άλλα παιχνίδια γύρω της.
Το σπίτι μυρίζει φυστικοβούτυρο και ξυλομπογιές. Κάθε λίγα λεπτά μου εξηγεί τι κάνει, με εκείνη τη βεβαιότητα που έχουν μόνο τα παιδιά. Εγώ ακούω και ταυτόχρονα προσπαθώ να κρατήσω μια πρόταση που αρνείται να ολοκληρωθεί. Αυτή είναι η δημιουργική ζωή τώρα. Δεν μοιάζει με τη μοναχική εικόνα που φανταζόμαστε για τους ανθρώπους που γράφουν ή δημιουργούν. Δεν υπάρχει ένα ήσυχο σπίτι στο βουνό ή ατελείωτες ώρες χωρίς διακοπές. Υπάρχει εδώ. Ανάμεσα στις ερωτήσεις, στα σνακ και στις μικρές καθημερινές υποχρεώσεις που κρατούν μια οικογένεια ενωμένη.
Και ίσως αυτό την κάνει πιο αληθινή. Όταν ο χρόνος είναι περιορισμένος, σταματάς να προσπαθείς να εντυπωσιάσεις. Προσπαθείς απλώς να είσαι ειλικρινής. Κάποτε πίστευα ότι η ταυτότητά μας είναι κάτι σταθερό. Κάτι που βρίσκουμε και αποκτούμε. Τώρα τη βλέπω περισσότερο σαν μια ισορροπία ανάμεσα σε διαφορετικές πλευρές μας. Μητέρα και δημιουργός. Φροντιστής και άνθρωπος με όνειρα. Το άτομο που φροντίζει να είναι όλοι ασφαλείς και χορτάτοι, αλλά ταυτόχρονα αναρωτιέται για το νόημα, την ελευθερία και το θαύμα του να υπάρχει.
Κάποιες ημέρες αυτές οι πλευρές συνεργάζονται. Κάποιες άλλες μοιάζουν να τραβούν προς αντίθετες κατευθύνσεις. Ίσως όμως αυτό να είναι τελικά η ίδια η ζωή. Όχι τέλεια τακτοποιημένη. Αλλά γεμάτη κίνηση, αλλαγές και προσπάθεια να κρατήσουμε όλα τα κομμάτια μας ενωμένα. Αργότερα το βράδυ, όταν το σπίτι έχει ησυχάσει, η καφετιέρα ακούγεται ξανά.
Τα φώτα είναι χαμηλά. Ο νεροχύτης είναι γεμάτος πιάτα που θα περιμένουν. Στο τραπέζι υπάρχει ένα ανοιχτό σημειωματάριο με προτάσεις γραμμένες μέσα στη μέρα, σε μικρές στιγμές που κατάφερα να κλέψω. Τίποτα δεν είναι ολοκληρωμένο. Τίποτα δεν είναι απόλυτα ξεκάθαρο. Κι όμως, νιώθω πιο σταθερή από πριν. Γιατί αρχίζω να καταλαβαίνω κάτι: Η επιθυμία να δημιουργώ δεν είναι εμπόδιο στη ζωή που έχω. Είναι η απόδειξη ότι, μέσα σε αυτή τη ζωή, συνεχίζω να υπάρχω κι εγώ»
Πηγή ιστορίας: Her View From Home
