Το να μεγαλώνεις ένα παιδί δεν σημαίνει να του στρώνεις τον δρόμο, αλλά να του δίνεις τη δύναμη να περπατήσει μόνο του.
Να προσπαθεί, να πέφτει, να απογοητεύεται και παρ’ όλα αυτά να σηκώνεται ξανά, λίγο πιο ώριμο, λίγο πιο θαρραλέο. Γιατί εκεί χτίζεται η αντοχή, στην προσπάθεια που συνεχίζεται ακόμη κι όταν δεν έρχεται το τέλειο αποτέλεσμα.
Μία μαμά διηγείται την ιστορία της και στέλνει ένα πολύ δυνατό μήνυμα σε όλους τους γονείς.
«Η αποφοίτηση της κόρης μου από το νηπιαγωγείο πλησιάζει και εγώ είμαι ένα κουβάρι συγκίνησης.
Πριν κάνω παιδιά, πίστευα ότι αυτή η τελετή είναι λίγο υπερβολική, όπως και η αποφοίτηση της Γ’ Γυμνασίου και άλλες «γιορτές» που τιμούν τυπικά στάδια της ζωής. Όλοι τα περνάμε αυτά· γιατί χρειάζεται να κάνουμε μεγάλη τελετή; Όμως, το σκεφτόμουν περισσότερο. Κι αυτό γιατί ανήκω στη γενιά των Millenials, επειδή κέρδιζαν βραβεία απλά για τη συμμετοχή. Συνειδητοποίησα, ότι το βραβείο συμμετοχής είναι ακριβώς αυτό που θα πρέπει να διδάσκουμε στα παιδιά μας. Το άκρως αντίθετο δηλαδή από αυτό έκαναν οι προηγούμενες γενιές. Είναι σημαντικό να σου διδάσκουν ότι δεν πρέπει να τα παρατάς. Ακόμα κι όταν είναι δύσκολο. Ακόμα κι όταν δεν έχεις όρεξη. Ακόμα κι όταν, για να λέμε την αλήθεια, δεν το έχεις καθόλου σε κάτι. Γιατί μόνο έτσι θα γίνεις ποτέ καλύτερος.
Αυτό που έχουμε υπερβολικά πολύ στις μέρες μας είναι να αφήνουμε τα παιδιά να «τη γλιτώνουν» και να αποφεύγουν τις δυσκολίες. Παιδιά που δεν χρειάζεται ποτέ να βιώσουν μια πραγματική αποτυχία, μια ήττα ή μια στενοχώρια, επειδή οι γονείς τους τα προστατεύουν από όλα αυτά. Το έβλεπα συνέχεια στο γραφείο μου: παιδιά να καταρρέουν για πράγματα που θα έπρεπε να μπορούν να διαχειριστούν εύκολα. Γονείς να τηλεφωνούν για να «διορθώσουν» κάθε ζημιά που προκάλεσαν οι επιλογές των παιδιών τους. Γονείς να με παίρνουν για θέματα που οι ίδιοι οι μαθητές θα έπρεπε να μου μιλούν οι ίδιοι.
Όμως, το μεγαλύτερο δώρο που μου έκαναν οι γονείς μου ήταν να αντιμετωπίζω και να διαχειρίζομαι την αποτυχία. Έτσι, όταν συνέβη το αδιανόητο, όταν πέθανε η αδελφή μου, δεν διαλύθηκα εντελώς. Όσο κι αν ήθελα να γίνει. Υπάρχουν στιγμές που το νιώθω και τώρα. Όμς, γνωρίζω ότι είμαι ικανή να μαζέυω τα κομμάτια μου και να ανττιμετωπίζω ακόμη και τις πιο σκοτεινές μου ημέρες.
Όταν, λοιπόν, τα παιδιά μου δυσκολεύονται να βάλουν τα παπούτσια τους ή πέφτουν ή χάνουν ένα φίλο τους ή δεν μπορούν να φάνε με το πιρούνι, σίγουρα με πληγώνει να τα βλέπω λυπημένα. Ωστόσο, μου θυμίζει να βλέπω τη μεγάλη εικόνα του μηνύματος που τους στέλνω: είστε εντάξει, είμαι εδώ αν με χρειαστείτε, αλλά δεν νομίζω ότι το θέλετε αυτή τη στιγμή. Μπορείτε να τα καταφέρετε σε αυτή τη μάχη». Έτσι, όταν η μάχη αυτή γίνεται πιο μεγάλη, οι ικανότητές τους γίνονται πιο ισχυρές.
Σύμφωνα με έρευνα, ο νούμερο 1 παράγοντας στην επιτυχία ενός παιδιού είναι η ικανότητα να ξεπερνά προκλήσεις, η ανθεκτικότητά του. Κι αυτό είναι πάνω από κάθε κοινωνική τάξη, φυλή, εισοδήματα, φύλο ή το να έχουν έναν γονιό που μένει σπίτι.
Ναι, λοιπόν, παιδί μου. Συνέχισε να πηγαίνεις σε εκείνη την προπόνηση ποδοσφαίρου. Γιατί μπορείς. Γιατί το να τιμάς τη δέσμευσή σου απέναντι στην ομάδα, ακόμα κι αν σταματήσεις μετά το τέλος της σεζόν, έχει σημασία. Γιατί το να τρέχεις να κρυφτείς μετά από μια αποτυχία θα στείλει το μήνυμα ότι δεν μπορείς να το αντέξεις. Γιατί το να συνεχίζεις να προσπαθείς και να δουλεύεις για κάτι, μέχρι να έρθει η επιτυχία, έτσι ακριβώς λειτουργεί η ζωή. Και κάποιες φορές θα είσαι ο χειρότερος παίκτης. Και κάποιες φορές η ομάδα σου θα είναι τελευταία. Και κάποιες φορές θα χάσεις εκείνο το μεγάλο γκολ και θα σου μοιάζει σαν αποτυχία. Δεν είναι. Γιατί εμφανίστηκες, παρ’ όλα αυτά. Και κέρδισες εκείνο το τρόπαιο.
Είμαι σίγουρος ότι υπάρχουν σπουδαία πράγματα μπροστά για αυτή τη νεότερη γενιά, που μεγαλώνει από εμάς, τους καλομαθημένους Millennials. Θα αποτύχουν, θα πέσουν, θα δυσκολευτούν και θα κλάψουν… αν τους το επιτρέψουμε. Και μετά, θα αλλάξουν τον κόσμο».
