Πόσες φορές έχουμε πει στο μεγαλύτερο παιδί μας να δώσει το παιχνίδι του στο μικρότερο αδερφάκι του;
Kι αυτό μόνο και μόνο για να σταματήσει το κλάμα και τις φωνές.
Είναι μια φράση που πολλοί γονείς χρησιμοποιούν αυθόρμητα, με σκοπό να αποφύγουν έναν καβγά, να περιορίσουν την ένταση και να επαναφέρουν την τάξη στο σπίτι.
Ωστόσο, όταν αυτή η πρακτική επαναλαμβάνεται συστηματικά, ενδεχομένως να δημιουργήσει λανθασμένες εντυπώσεις και στα δύο παιδιά.
Το μικρότερο ενδέχεται να μάθει ότι το κλάμα είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος για να αποκτά αυτό που επιθυμεί, ενώ το μεγαλύτερο μπορεί να αισθανθεί ότι οι δικές του ανάγκες και επιθυμίες έρχονται πάντα σε δεύτερη μοίρα.
Αντί να ζητάμε από το μεγαλύτερο παιδί να παραχωρήσει αμέσως το παιχνίδι του, μπορούμε να βοηθήσουμε το μικρότερο να κατανοήσει ότι χρειάζεται να περιμένει τη σειρά του. Μια απλή φράση, όπως «Καταλαβαίνω ότι θέλεις πολύ αυτό το παιχνίδι, αλλά τώρα παίζει ο αδερφός σου. Μόλις τελειώσει, θα μπορέσεις να παίξεις κι εσύ», αναγνωρίζει το συναίσθημά του, χωρίς να παραβλέπει τα όρια του άλλου παιδιού.
Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι το μεγαλύτερο αδερφάκι δεν πρέπει ποτέ να κάνει παραχωρήσεις.
Υπάρχουν στιγμές που μπορεί να επιλέξει από μόνο του να μοιραστεί ένα παιχνίδι ή να δώσει προτεραιότητα στο μικρότερο παιδί. Μια τέτοια κίνηση μπορεί να αποτελεί ένδειξη ενσυναίσθησης, γενναιοδωρίας και κατανόησης.
Η ουσιαστική διαφορά βρίσκεται στο αν η παραχώρηση γίνεται με τη θέλησή του ή επειδή αισθάνεται ότι είναι υποχρεωμένο να υποχωρεί κάθε φορά που το μικρότερο αδερφάκι του δυσαρεστείται.
Οι γονείς χρειάζεται να θυμούνται ότι δεν είναι απαραίτητο να αποτρέπουν κάθε κλάμα ή απογοήτευση. Τα δυσάρεστα συναισθήματα αποτελούν φυσιολογικό μέρος της παιδικής ανάπτυξης και, με την κατάλληλη υποστήριξη, τα παιδιά μπορούν σταδιακά να μάθουν να τα διαχειρίζονται.
Το ζητούμενο δεν είναι να επικρατεί διαρκώς ησυχία στο σπίτι, αλλά να μεγαλώνουν τα παιδιά σε ένα περιβάλλον όπου οι ανάγκες όλων γίνονται σεβαστές.
Μέσα από τις μικρές καθημερινές διαφωνίες, τα αδέρφια έχουν την ευκαιρία να μάθουν να περιμένουν, να μοιράζονται, να αποδέχονται τα όρια και να αντιμετωπίζουν την απογοήτευση, χωρίς να αισθάνονται ότι πρέπει πάντα να κερδίζουν ή να υποχωρούν.
Πηγή: Αλεξάνδρα Κοσμαρίκου
