Πεθερά – Νύφη: Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ένα διαχρονικό El Clasico, ένα «ντέρμπι αιωνίων».
Επί σειρά ετών η σχέση μεταξύ νύφης και πεθεράς στην πλειοψηφία των περιπτώσεων δεν είναι μια εύκολη υπόθεση. Η ψυχολόγος Φρόσω Φωτεινάκη επιχειρεί να διεισδύσει σε αυτή τη διαχρονικά συγκρουσιακή σχέση και να προσφέρει τροφή για σκέψη για μία από τις πλέον κλασσικές τριγωνοποιήσεις στο ιστό της ελληνικής οικογένειας.
Σε ανάρτησή της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης «βουτά» στα άδυτα αυτής της «σχέσης αγάπης και μίσους». Ειδικότερα αναφέρει:
«Η σχέση πεθεράς και νύφης δεν είναι απλώς ένα ζήτημα χημείας και συντονισμού χαρακτήρων. Είναι μία συνάντηση προσωπικών ιστοριών, προσκολλήσεων και ψυχικών ορίων για τις δύο γυναίκες.
Από τη μία η μητέρα που γίνεται πεθερά και βιώνει τον φόβο απομάκρυνσης του παιδιού της, ενεργοποιεί μία ανάγκη ελέγχου και κινείται σε θολά όρια. Από τον κεντρικό ρόλο της μητέρας μεταβαίνει σε έναν λιγότερο ορατό ρόλο, συχνά χωρίς αναγνώριση ή συναισθηματική στήριξη.
Μπορεί να βιώνει απώλεια, ζήλια, φόβο αντικατάστασης ή αχρηστίας, συναισθήματα που δύσκολα επιτρέπεται κοινωνικά να εκφραστούν. Αν η μητέρα δεν έχει έναν ολόκληρο εαυτό και μία ολόκληρη ζωή να ζει, συχνά μεταθέτει στον συντροφοποιημένο γιο της την ανάγκη να φροντιστεί, να έχει περιεχόμενο ζωής και νόημα ύπαρξης.
Από την άλλη, η σύζυγος – «νύφη», που συχνά μπαίνει στη νέα οικογένεια με βαθιά ανάγκη να γίνει αποδεκτή. Αυτό μπορεί να οδηγήσει σε υπερπροσπάθεια, καταπίεση συναισθημάτων και σιωπηλή ματαίωση. Πολλές νύφες φοβούνται, ότι αν βάλουν όρια, θα θεωρηθούν ασεβείς ή αχάριστες. Έτσι, τα όρια μπαίνουν αργά, άλλοτε θολά και κάποιες φορές με μεγάλο θόρυβο.
Η νύφη καλείται να ισορροπήσει ανάμεσα στον ρόλο της συντρόφου και τον ρόλο της «νέας» στην οικογένεια. Συχνά νιώθει, ότι θα πρέπει να αλλάξει για να χωρέσει και αμφιβάλλει για τον ίδιο της τον εαυτό.
Ασυνείδητα, μπορεί να προβάλλει στην πεθερά φιγούρες εξουσίας από το παρελθόν της (όπως η δική της μητέρα) με αποτέλεσμα να βιώνει έντονη συναισθηματική φόρτιση και επανατραυματισμό.
Αν δεν έχει αισθανθεί ασφαλής σε σχέση με τον σύζυγο, αν οι συναισθηματικές ανάγκες της δεν καλύπτονται ή παραγνωρίζονται, τότε η απειλή των τρίτων είναι ακόμη μεγαλύτερη.
Μία δοκιμασία ισχύος
Η σχέση πεθεράς και νύφης συχνά μετατρέπεται σε μία δοκιμασία ισχύος, γιατί καμία δεν αντέχει να νιώσει «δεύτερη». Η πεθερά παλεύει με την απώλεια του ρόλου της και η νύφη με το φόβο, ότι δεν θα κερδίσει ποτέ τη θέση της στην οικογένεια που δημιούργησε. Ανάμεσά τους τα όρια που δεν ειπώθηκαν ποτέ.
Όταν ο σύντροφος και γιος δεν έχει διαφοροποιηθεί ψυχικά από τη μητέρα του, βρίσκοντας τις δικές του εσωτερικές ισορροπίες ανάμεσα στις γυναίκες που αγαπάει, η σύζυγος βιώνει μοναξιά, ματαίωση, θυμό και μία αίσθηση ότι «δεν ανήκει». Όταν αντίστοχα απομακρύνει τη μητέρα, εκείνη βιώνει εγκατάλειψη, αχαριστία και προδοσία. Τα συναισθήματα είναι μεγάλα και δημιουργούν ισχυρές δονήσεις ενοχής στον γιο.
Η σύγκρουση δεν θεμελιώνεται φυσικά στο «ποιος φταίει», αλλά σε ανείπωτα συναισθήματα, ανύπαρκτα όρια, ανεκπλήρωτες ανάγκες και σιωπηλές προσδοκίες.
Ίσως τελικά, η σύγκρουση να θεμελιώνεται στο «ποιος αγαπάει περισσότερο» ανακινώντας βαθύτερα τραύματα από την προσωπική ιστορία του καθενός.
Μα όπου η αγάπη γίνεται ανταγωνισμός, κανένας δεν κερδίζει. Νιώθουμε όλοι χαμένοι».
