Μερικές φορές, τα πιο όμορφα δώρα δεν αγοράζονται. Φτιάχνονται με παιδικά χέρια, μικρές φωνές και πολλή αγάπη.
Ο δάσκαλος Μάριος Μάζαρης μοιράστηκε μια ιστορία από την τάξη του, από εκείνες που σου θυμίζουν πως η καρδιά ενός παιδιού ξέρει πάντα τον πιο απλό και αληθινό τρόπο να πει «σ’ αγαπώ».
Μια κάρτα, ένας QR κώδικας, μια παιδική φωνή και μια μαμά που συγκινήθηκε μέχρι δακρύων έγιναν η αφορμή για μια υπενθύμιση που όλοι χρειαζόμαστε: να αφήνουμε λίγο στην άκρη τον θόρυβο της καθημερινότητας και να ακούμε περισσότερο ο ένας την καρδιά του άλλου.
«Την Παρασκευή φτιάξαμε κι εμείς με τα παιδιά μου στην τάξη ένα δώρο για τις μαμάδες τους.
Ηχογράφησα τις φωνές των παιδιών να λέμε λόγια που ήθελαν να τους πουν, τις πέρασα σε μια εφαρμογή, τις έκανα QR κώδικα , τις εκτύπωσα, τις κολλήσαμε σε μια κάρτα πάνω σε μια φωτογραφία του κάθε παιδιού στο μέρος της καρδιάς και πάνω έγραφε , άκου με. ένα από τα αγόρια ήρθε κάποια στιγμή και μου είπε: “Δηλαδή η μαμά μου όποτε θέλει να ακούει την καρδιά μου, θα ακούει το μήνυμα αυτό;”
“Ε, κάποιες φορές που δε θα είσαι δίπλα της να ακούσει με το αυτί τη δική σου κανονική καρδιά, μπορεί να θέλει να σκανάρει να ακούει την ηχογραφημένη”.
Ο τυπάκος γέλασε και σήμερα που τα είδα πάλι και τα ρώτησα αν έδωσαν τις κάρτες που ετοιμάσαμε και την έκπληξη, ήρθε και μου είπε: “Η μαμά μου δάσκαλε συγκινήθηκε τόσο πολύ που της είπα να ακούσει την καρδιά μου που έβαλε τα κλάματα”.
“Κι εσύ τι έκανες;”, τον ρώτησα, “έκανες κάτι να τη βοηθήσεις να ηρεμήσει;”
“Την πήρα αγκαλιά” , μου είπε κι έβαλα το αυτί μου στη δική της καρδιά και της είπα: “Να, μαμά , ακούω και τη δική σου, να πω στον κύριο να κάνεις κι εσύ κάρτα να έχω πάντα τη φωνή σου μαζί μου να ακούω”.
Και σκέφτομαι πόσο δύσκολο είναι τελικά να ακούσεις την καρδιά του άλλου, να παραμείνεις πιστός σε αυτούς τους χτύπους που δείχνουν καλύτερα από καθετί πως θα έπρεπε να ζεις, με λιγότερο κυνήγι του χρόνου και της ύλης, περισσότερο χρόνο μαζί με τα παιδιά σου, μαζί με τους γονείς σου, σε μια παιδική ηλικία που δεν έχει δεύτερη, μια προσπάθεια έχεις μόνο.
Και δεν το λέω για να δημιουργώ τύψεις, σαν προτροπή το γράφω εδώ, στα βιβλία μου, σε αναρτήσεις και στην τάξη. Πάμε όλοι μαζί να ζήσουμε την παιδική μας ηλικία, σε μια κάρτα μαμά να κρατήσουμε ένα Σ’ αγαπώ για τις φορές που δε θα είσαι μπροστά να σου το πω, αλλά μέχρι τότε άσε κάτω το κινητό , το τάμπλετ , τον υπολογιστή μαμά κι έλα να ακούσουμε ο ένας την καρδιά του άλλου».
