Όλοι έχουμε ακούσει από τους γονείς μας φράσεις όπως «πρόσεχε θα πέσεις».
Κλασική ατάκα γονιού των ΄90’s και όχι μόνο, μαζί με άλλες όπως «ασ’ το θα το χαλάσεις» ή «φύγε από εκεί θα χτυπήσεις» έχουν εντυπωθεί τη μνήμη μας. Εχοντας εκφραστεί ανάλογα προς τα δικά σας παιδιά, μπορούμε να σκεφτούμε πόσες φορές η αγωνία μεταφράζεται σε φράσεις που περιορίζουν, αντί να ενδυναμώνουν;
Όπως αναφέρει η ψυχοπαιδαγωγός, Ευτυχία Βαρσαμή, πόσες φορές ξεπηδούν από το στόμα μας τέτοιες εκφράσεις, όταν τα παιδιά δοκιμάζουν, γνωρίζουν κάτι καινούργιο, προσπαθούν να καταφέρουν κάτι;
Έχετε σκεφτεί τι εννοοούμε στην πραγματικότητα; Έχετε σκεφτεί τι εννοούσαν, όσοι μας έμαθαν αυτές τις φράσεις;
«Πρόσεχε θα πέσεις»
Σίγουρο δηλαδή. Άρα… αποκλείεται να τα καταφέρεις
«Άσ’το θα το χαλάσεις»
Φανερώνει σιγουριά πως θα το χαλάσει, οπότε: «Δεν σε εμπιστεύομαι, αποκλείεται να το χρησιμοποιήσεις χωρίς να το χαλάσεις».
«Μη θα πέσεις»
Έχουμε σκεφτεί άραγε, ότι μπορεί και να μην πέσει; Μπορεί και να ανέβει, μπορεί και να τα καταφέρει.
Τι να λέμε εναλλακτικά;
- Να μιλώ λιγότερο και όταν χρειάζεται.
- Να εφιστώ την προοχή, πχ να πω: Πρόσεχε, είναι αρκετά ψηλά. Σκέψου καλά πώς θα κατέβεις.
Με αυτόν τον τρόπο:
- δεν αφαιρούμε την εμπειρία
- δεν ακυρώνουμε την προσπάθεια
- Ενισχύουμε τη σκέψη, την επίγνωση και την αυτονομία
Αυτό δεν σημαίνει απουσία ορίων ή ασφαλείας. Σημαίνει μετάβαση:
- από τον φόβο στη συνειδητή καθοδήγηση
- από τον έλεγχο στην υποστηριτική παρουσία
Αντί, λοιπόν, να προβλέπουμε την αποτυχία, δηλαδή «θα πέσεις», μπορούμε να υποστηρίζουμε τη σκέψη: «Παρατήρησε πού πατάς», «Τι χρειάζεσαι για να κατέβεις με ασφάλεια;»
Το παιδί δεν χρειάζεται έναν ενήλικα που θα απομακρύνει κάθε δυσκολία.
Χρειάζεται έναν ενήλικα που θα παρατηρεί, θα καθοδηγεί και θα εμπιστεύεται τη δυνατότητά του να προσπαθήσει.
