Τα παιδικά πάρτι κάποτε ήταν απλά: λίγοι φίλοι, μια τούρτα και πολύ παιχνίδι.
Σήμερα, όμως, οι άγραφοι κανόνες γύρω από τις προσκλήσεις έχουν γίνει τόσο περίπλοκοι, που πολλοί γονείς αναρωτιούνται πού τελειώνει η ευγένεια και πού αρχίζει η υποχρέωση.
Μια μαμά εξηγεί γιατί αποφάσισε φέτος να καλέσει στα γενέθλια της 8χρονης κόρης της μόνο τα παιδιά που εκείνη θεωρεί πραγματικούς φίλους και ανοίγει μια ενδιαφέρουσα συζήτηση για τη φιλία, τον αποκλεισμό και τα όρια.
«Φέτος, στο πάρτι γενεθλίων της κόρης μου θα καλέσω μόνο τους φίλους της. Κλείνει τα 8 και θέλω να γιορτάσει μαζί με τα παιδιά που η ίδια θεωρεί πραγματικά φίλους της.
Ακούγεται αυτονόητο, σωστά;
Κι όμως, μάλλον δεν είναι. Γιατί οι άγραφοι κανόνες γύρω από τα παιδικά πάρτι γενεθλίων έχουν αλλάξει πολύ, όχι μόνο από τότε που ήμουν εγώ παιδί, αλλά ακόμη και από τότε που γεννήθηκαν τα δικά μου παιδιά. Και, για να είμαι ειλικρινής, έχω αρχίσει να κουράζομαι να προσπαθώ να ακολουθώ όλες αυτές τις νέες «τάσεις».
Πρώτα απ’ όλα, υπάρχει η άποψη ότι πρέπει να καλέσεις ολόκληρη την τάξη στο πάρτι.
Και μετά έρχονται τα αδέλφια. Συχνά οι γονείς τα φέρνουν μαζί χωρίς καν να ρωτήσουν αν αυτό είναι εντάξει, ενώ φυσικά περιμένουν να φάνε από το φαγητό του πάρτι και να πάρουν και το δωράκι τους στο τέλος, πράγματα που συνήθως έχουν υπολογιστεί εκ των προτέρων με βάση τον αριθμό των παιδιών που έχουν επιβεβαιώσει ότι θα έρθουν.
Κάποιες φορές, μάλιστα, ακόμη κι αν το παιδί σου δεν μπορεί να παρευρεθεί στο πάρτι, θεωρείται αυτονόητο ότι θα συμμετάσχεις στο κοινό δώρο της τάξης, συνεισφέροντας ένα συγκεκριμένο ποσό. Τουλάχιστον εκεί όπου ζω, όταν καλείται ολόκληρη η τάξη, οι γονείς δεν αγοράζουν ξεχωριστά δώρα. Όλοι βάζουν χρήματα ώστε να αγοραστεί ένα μεγαλύτερο δώρο για το παιδί που έχει τα γενέθλια.
Γιατί πρέπει να κάνουμε κάτι τόσο απλό τόσο περίπλοκο;
Για μένα τα πράγματα θα έπρεπε να είναι πολύ πιο απλά: καλείς στο πάρτι τους φίλους του παιδιού σου.
Δεν πρόκειται να καλέσω παιδιά με τα οποία η κόρη μου δεν κάνει παρέα και δεν θεωρεί φίλους της. Και δεν πιστεύω ότι χρειάζεται να το κάνετε ούτε εσείς. Μην καλείτε την κόρη μου στο πάρτι του παιδιού σας επειδή αισθάνεστε υποχρεωμένοι. Καλέστε την επειδή το παιδί σας πραγματικά θέλει να είναι εκεί.
Πότε αρχίσαμε να νιώθουμε ότι πρέπει να καλούμε τους πάντες στα παιδικά πάρτι;
Καταλαβαίνω πώς φτάσαμε ως εδώ. Τα παιδιά είναι ευαίσθητα. Κανένας γονιός δεν θέλει το παιδί του να αισθανθεί αποκλεισμένο, αμήχανο ή απορριφθέν. Είναι απολύτως φυσικό ως γονείς να θέλουμε τα παιδιά μας να αισθάνονται ότι ανήκουν κάπου και ότι είναι σημαντικά.
Όμως, το να προσπαθούμε να τα προστατεύσουμε από κάθε μορφή αποκλεισμού δεν σημαίνει ότι τα βοηθάμε να μάθουν πώς να τον διαχειρίζονται όταν -αναπόφευκτα- τον συναντήσουν στη ζωή τους.
Τι ακριβώς διδάσκουμε στα παιδιά όταν τους λέμε ότι πρέπει να συμπεριλαμβάνουν τους πάντες σε όλα; Ότι πρέπει να συμπαθούν τους πάντες; Η ζωή έξω από τη σχολική αίθουσα δεν λειτουργεί έτσι.
Τα παιδιά, όπως και οι ενήλικες, έλκονται φυσικά από συγκεκριμένους ανθρώπους. Έχουν κολλητούς φίλους, παιδιά με τα οποία λατρεύουν να παίζουν και άλλα με τα οποία απλώς δεν ταιριάζουν. Και αυτό είναι απολύτως φυσιολογικό. Τα παιδιά πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να δημιουργούν τις δικές τους φιλίες και να επιλέγουν με ποιους ανθρώπους θέλουν να περνούν τον ελεύθερο χρόνο τους.
Γιατί υπάρχει μεγάλη διαφορά ανάμεσα στο να διδάσκεις σε ένα παιδί:
«Πρέπει να είσαι ευγενικός και να σέβεσαι όλους τους ανθρώπους» και στο να του λες: «Πρέπει να συμπεριλαμβάνεις τους πάντες στην προσωπική σου ζωή».
