Έχασε την ακοή του σε ηλικία 21 ετών λόγω σοβαρής ασθένειας.
Σήμερα, 15 χρόνια αργότερα έχει δύο αγοράκια, 3 ετών το ένα και δέκα μηνών το άλλο.
Ο Ρος μοιράζεται την ιστορία του, τις αναμνήσεις, τους αγώνες, τις επιτυχίες του και τις ελπίδες του για το μέλλον, παραδεχόμενος ότι είναι ένας άνθρωπος που ανησυχεί.
«Ένας κόσμος που δεν γνώριζα μέχρι τα 21 μου»
Ο Ρος δεν γεννήθηκε με απώλεια ακοής και ήταν κάτι που έγινε μέρος της ζωής του ως νεαρός ενήλικας. «Προσβλήθηκα από βακτηριακή μηνιγγίτιδα, όταν ήμουν 21 ετεών και νοσηλεύτηκα στην εντατική για μία εβδομάδα. Πήρα εξιτήριο με ακουστικό βοήθημα. Τα πρώτα χρόνια μετά την ασθένεια, παρατήρησα, ότι η ακοή μου χειροτέρευε. Είχα σε μεγάλο βαθμό απώλεια ακοής, με όριο ακοής περίπου στα 95 ντεσιμπέλ σε ορισμένες συχνότητες. Η σύντροφός μου θα μπορούσε να στεγνώνει τα μαλλιά της με πιστολάκι στα πόδια του κρεβατιού κι εγώ να είμαι ξαπλωμένος χωρίς καν να καταλαβαίνω ότι το πιστολάκι είναι ανοιχτό. Η απώλεια ακοής μου συνέβη στην ενήλικη ζωή μου και η ομιλία μου δεν επηρεάστηκε. Έτσι, συχνά ένιωθα πως οι άνθρωποι δεν κατανοούσαν πόσο σημαντική ήταν κάποιες φορές η απώλεια της ακοής μου, κρίνοντας από την ομιλία μου», ανέφερε.
Από τη στιγμή που νόσησε με μηνιγγίτιδα ο Ρος έχει περάσει ένα μακρύ ταξίδι απώλειας της ακοής: από το να βρει τα σωστά βοηθήματα μέχρι την διάγνωσή του με ωτοσκλήρωση, μία πάθηση που επηρεάζει τον τρόπο που οι ηχητικές δονήσεις περνούν μέσα από το αυτί και αυτό διορθώνεται μόνο με χειρουργική επέμβαση.
«Η απώλεια ακοής ήταν κάτι για το οποίο έμαθα στην πορεία. Είναι ένας κόσμος που δεν γνώριζα πριν από τα 21 μου χρόνια κι από τότε με διαμόρφωσε σημαντικά ως ενήλικα», σημείωσε ο Ρος.
Έντεκα χρόνια μετά ο Ρος ήταν έτοιμος να υποδεχθεί το πρώτο του παιδί με τη σύντροφό του, Σόφι. Όπως κάθε άνθρωπος που ετοιμάζεται να γίνει γονιός, ένιωθε άγχος, αγωνία και ενθουσιασμό, αλλά ταυτόχρονα ανησυχούσε για την ακοή του.
«Ο πρώτος γιος μου γεννήθηκε το 2020 κατά τη δάρκεια της πανδημίας. Συνεπώς, όταν πηγαίναμε στα ραντεβού στο νοσοκομείο, ακόμη και στη γέννησή του, προσπαθούσα να καταλάβω τις συζητήσεις με πολύ κόπο, καθώς φορούσαμε μάσκες. Η σύντροφός μου έπρεπε να επαναλαμβάνει όλες αυτές τις πληροφορίες», τόνισε ο Ρος.
Συνειδητοποίησα, ότι έχω κάτι τόσο πολύτιμο να φρντίζω, αλλά όταν έβγαζα τα ακουστικά μου δεν μπορούσα να ακούσω το κλάμα του.
«Ένιωθα αρκετές ενοχές, νομίζω, ή σαν να μην έκανα όσα μου αναλογούσαν ως γονιός. Ξέρω όμως ότι στην πράξη τα πράγματα δεν ήταν καθόλου έτσι.
Συχνά πιάνω τον εαυτό μου να ζητά συγγνώμη επειδή δεν μπορώ να ακούσω, και δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποιος γρήγορος τρόπος να το ξεπεράσεις αυτό. Το πλήγμα στην αυτοπεποίθηση είναι κάτι στο οποίο ακόμη προσπαθώ να προσαρμοστώ, ακόμη και τόσα χρόνια μετά».
«Πολλοί άνθρωποι με απώλεια ακοής είναι overthinkers»
Παρά τις προσπάθειές του, ο Ρος έχει βρεθεί πολλές φορές σε δύσκολες καταστάσεις ως γονιός.
«Συχνά βρίσκω πολύ δύσκολους, από άποψη ακοής, χώρους όπως οι παιδότοποι ή μεγάλοι κοινωνικοί χώροι. Έτσι, συνήθως προτιμώ κάτι λιγότερο θορυβώδες, που πιθανότατα δεν είναι τόσο διασκεδαστικό για τα παιδιά.
Μία από τις πιο έντονες αναμνήσεις που έχω από τον πατέρα μου και τα αδέλφια μου όταν ήμουν μικρός είναι ότι πηγαίναμε για κολύμπι. Οπότε υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι μέσα μου που νιώθει άσχημα που δεν κάνω ακόμη τα ίδια πράγματα με τα δικά μου παιδιά.
Οι πισίνες είναι πραγματικά δύσκολες για μένα. Να βγάλω τα ακουστικά μου; Να τα κρατήσω και να ελπίζω ότι δεν θα βραχούν; Αν τα βγάλω, πού θα τα βάλω και θα είναι ασφαλή;
Τόσες πολλές ερωτήσεις, που χωρίς αμφιβολία τροφοδοτούν ένα μόνιμο επίπεδο άγχους. Τα αγόρια μάλλον δεν αντιλαμβάνονται τίποτα από όλα αυτά, αλλά θα έλεγα ότι οι περισσότεροι άνθρωποι με απώλεια ακοής ανήκουν στην κατηγορία των overthinkers».
«Αν είστε ζευγάρι, πρέπει να θυμάστε να φροντίζετε ο ένας τον άλλον»
«Είμαι τόσο ευγνώμων που έχω τη σύντροφό μου να με βοηθά και να με στηρίζει. Είμαστε εξαιρετική ομάδα. Ειλικρινά, δεν ξέρω τι θα έκανα χωρίς εκείνη. Είναι η καλύτερη μαμά που θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ. Συνήθως πράγματα όπως ο παιδικός σταθμός και τα ραντεβού με γιατρούς τα βλέπουμε ως αρμοδιότητες της Σόφι, καθαρά επειδή εγώ δυσκολεύομαι να ακούσω όταν πρέπει να γίνουν συζητήσεις σε τέτοια περιβάλλοντα», είπε ο Ρος.
Και συνέχισε: «Αυτό είναι κάτι που δεν μου αρέσει, γιατί φοβάμαι ότι μπορεί να μοιάζει με το κλασικό “ο μπαμπάς αφήνει την καημένη τη μαμά να κάνει όλη τη δουλειά”. Αλλά και πάλι, αυτό μάλλον είναι το δικό μου overthinking. Λατρεύω να είμαι μπαμπάς, αλλά προσπαθώ να λειτουργώ όσο καλύτερα μπορώ με βάση τα δυνατά μου σημεία. Υπάρχει τόσο πολύ άγχος όταν έχεις μωρά, που πρέπει να θυμάσαι να φροντίζεις και τον άνθρωπό σου, αν είσαι σε σχέση. Κατάλαβα γρήγορα ότι το να κάνω μικρά πράγματα για να διευκολύνω τη μέρα της Σόφι ή για να τη βοηθήσω να κοιμηθεί λίγο, θα με βοηθούσε πολύ μακροπρόθεσμα, όταν θα υπήρχε ένα κλάμα μέσα στη νύχτα ή μια απρόσμενη επίσκεψη στον γιατρό. Ξεκουραστείτε όταν σας δίνεται η ευκαιρία. Προσπαθήστε να μην είστε τόσο αυστηροί με τον εαυτό σας και, αν κάποιος προσφερθεί να βοηθήσει, μην πείτε απλώς ότι είστε καλά. Είναι απίστευτο πόσο πολύ μπορεί να βοηθήσει ένας ύπνος 45 λεπτών για να ξαναδείς τα πράγματα πιο καθαρά».
«Πιθανότατα τα πηγαίνετε καλύτερα απ’ όσο νομίζετε»
Πέρυσι, ο Ρος και η Σόφι απέκτησαν ακόμη ένα αγόρι, τον Τζορτζ. Ο Ρος ένιωθε πιο προετοιμασμένος τη δεύτερη φορά, με λιγότερα «άγνωστα», αλλά παραδέχεται ότι υπάρχουν ακόμη πολλά να μάθει σε σχέση με την ανάπτυξη του Φίνλεϊ.
«Μου αρέσει πολύ να διαβάζω με τον Finley, και εκείνος αγαπά πολύ τα παραμύθια πριν τον ύπνο. Είναι μία από τις βασικές μας ρουτίνες: διαβάζουμε τρία ή και περισσότερα βιβλία κάθε βράδυ πριν κοιμηθεί. Δεν ήμουν ποτέ ιδιαίτερα άνθρωπος του διαβάσματος, ούτε όταν μεγάλωνα ούτε τώρα, αλλά βλέπω τεράστια αξία στη δύναμη των βιβλίων. Γι’ αυτό θέλω να διαβάζει όσο περισσότερο μπορεί και να το απολαμβάνει. Προσπαθούμε να δημιουργούμε ένα όμορφο, χαλαρωτικό περιβάλλον στο κρεβάτι και να το κάνουμε κάτι συναρπαστικό, που να το περιμένει με χαρά», συμπλήρωσε.
Τελικά, ο Ρος βλέπει το μέλλον με αισιοδοξία, τόσο για τα παιδιά του όσο και για τον εαυτό του ως πατέρα. «Μου αρέσει να πιστεύω ότι ο Φίνλεϊ και ο Τζορτζ θα μεγαλώσουν έχοντας πολύ μεγαλύτερη κατανόηση απέναντι στην αναπηρία, κάτι που για μένα είναι τεράστιο θετικό.
Υπάρχουν στιγμές που δεν είμαι σίγουρος πόσο καλά τα καταφέρνω, αλλά προσπαθώ να θυμάμαι ότι δεν έχει σημασία τι πιστεύουν οι άλλοι. Προσπαθήστε να καθησυχάζετε τον εαυτό σας ότι είστε αρκετοί και ότι πιθανότατα τα πηγαίνετε πολύ καλύτερα απ’ όσο νομίζετε.
Υπάρχει μια φράση που λέει: “Μόνο οι καλοί γονείς ανησυχούν για το αν είναι καλοί γονείς ή όχι”. Κι εγώ το κάνω αυτό πολύ συχνά, οπότε μάλλον κάτι κάνω σωστά».
Πηγή: BBC
