Για χρόνια πίστευε ότι η «καλή μαμά» είναι εκεί συνέχεια.
Να εξηγεί, να καθοδηγεί, να παρεμβαίνει, να προστατεύει. Μέχρι που κατάλαβε ότι, κάποιες φορές, η πιο ουσιαστική πράξη αγάπης είναι να κάνει ένα βήμα πίσω και να αφήσει χώρο.
Μία μητέρα που έμαθε πως το να «αγνοεί» τα παιδιά της μπορεί να γίνει ο πιο ειλικρινής τρόπος να τα αγαπά, περιγράφει την εμπειρία της και στέλνει ένα σημαντικό μήνυμα.
«Η εποχή του γονέα – ελικοπτέρου πέρασε για μένα. Κι αυτή η υπερ-εμπλοκή στη ζωή των παιδιών μας μπορεί να πετύχει τα αντίθετα.
Αγνοώ τα παιδιά μου. Ναι, μπορεί να ακούγετα φρικτό, αλλά έπειτα από μία δεκαετία γονεϊκότητας και παρατήρησης των σημαδιών μίας «αγχωμένης γενιάς» γύρω μου, συνειδητοποίησα, ότι κάποιες καλοπροέραιτες συνήθειές μας ως γονείς μπορεί να σαμποτάρουν την παιδική ηλικία των μικρών μας.
Η υπερβολική επίβλεψη δεν το αποτυπώνει πια σωστά. Έχουμε κατέβει από τα ελικόπτερα και έχουμε περάσει σε έδαφος υπερ-εμπλοκής, προσγειωνόμαστε με αλεξίπτωτο μέσα στην καθημερινότητά τους. Μας ταρακουνά η ενοχή και η πίεση να υπερεξηγούμε, να υπεραναλύουμε και νιώθουμε πως πρέπει να είμαστε παρόντες σε κάθε στιγμή. Είμαστε η γενιά που η αγάπη μεταφράζεται με υπερπροστασία, κατακλύζεται από μετα-πανδημικούς φόβους, ανελέητο σκρολάρισμα για γονεϊκές συμβουλές και ο θόρυβος των social media που εισβάλλει στην παιδική ηλικία. Υπερ-επαινούμε, παρεμβαίνουμε διαρκώς και στεκόμαστε πάνω από το κεφάλι τους, έτοιμοι να προλάβουμε κάθε πτώση. Και οι μελέτες το επιβεβαιώνουν.
Σε μια εθνική δημοσκόπηση του C.S. Mott Children’s Hospital, το 44% των γονιών παιδιών ηλικίας 5 έως 8 ετών και πάνω από τους μισούς γονείς παιδιών 9 έως 11 ετών είπαν ότι οι ανησυχίες για την ασφάλεια τούς εμποδίζουν να αφήσουν το παιδί τους να κάνει πράγματα ανεξάρτητα. Η ίδια δημοσκόπηση διαπίστωσε ότι το 56% πιστεύει πως τα παιδιά χωρίς επίβλεψη «προκαλούν μπελάδες» και ότι ένας στους τέσσερις έχει επικρίνει άλλον γονέα για ανεπαρκή επίβλεψη. Στην έρευνα του Pew «Parenting in America Today», το 45% των γονιών περιγράφει τον εαυτό του ως υπερπροστατευτικό.
Για μένα, το αντανακλαστικό ήταν να είμαι η μόνιμη δασκάλα τους, η προπονήτρια, αφηγήτρια και ανιματέρ τους. Παρότι εξακολουθώ να είμαι πλήρως μέσα σε όλο το παιδικό «διοικητικό» κομμάτι, τα emails του σχολείου, η εναλλαγή στα σνακ και τα προγράμματα, έχω αρχίσει σταδιακά να κάνω ένα βήμα πίσω από όλα τα υπόλοιπα. Η γονεϊκή μου φιλοσοφία πλέον περιστρέφεται γύρω από το να κρατώ ζωντανό το μυστήριο, να αφήνω τη φαντασία να δουλεύει και να κάνω το ρίσκο να μοιάζει φυσιολογικό, ώστε να μπορεί να χτίζεται η αυτοπεποίθηση.
Αντισταθείτε στην πρόκληση της παρέμβασης
Το πρώτο «ξυπνητήρι» για μένα ήρθε, όταν μία φίλη έφερε την κόρη της στο σπίτι και διέκοπτα συνεχώς το μικρό κοριτσάκι, βομβαρδίζοντάς το με ερωτήσεις για την κούκλα της. Η φίλη μου χαμογέλασε και μου είπε: “Ξέρω ότι νιώθουμε πως πρέπει να πεταχτούμε να πούμε κι εμείς κάτι, αλλά δεν χρειάζεται. Μπορούμε να έχουμε και τον χρόνο μας ως ενήλικες”.
Αυτό ήταν πιο εμφανές στην παιδική χαρά. Οι γονείς… «αθλητικογράφοι» είχαν γίνει η σκιά των παιδιών, σχολίαζαν κάθε κίνησή τους στο παιχνίδι. Εγώ παρακολουθούσα από μία γωνία, μερικές φορές από το παγκάκι ή αρνιόμουν να κάνω έστω κι ένα thumb up στα παιδιά μου, όταν αυτά δίσταζαν να σκαρφαλώσουν ψηλότερα ή να προσπαθήσουν κάτι ξανά. Είχα βρεθεί σε playdates με δύο γονείς – διαιτητές να επιβλέπουν κάθε παιχνίδι κι αυτό είναι εξοντωτικό για όλους. Κάθε βήμα πίσω που κάνω είναι σαν να καλώ τα παιδιά μου να κάνουν ένα βήμα μπροστά»
Γυρνάω πίσω στην παιδική μου ηλικία. Οι πιο δυνατές μου αναμνήσεις ήταν οι ανέμελες βόλτες με τα ποδήλατα και τους φίλους μου σε καινούρια σημεία της γειτονιάς, κάτι που οι γονείς μας ήξεραν, ότι θα τα ανακαλύψουμε.
Η απόσταση χτίζει ανθεκτικότητα
Η υπερ-εμπλοκή μας υπονομεύει ενεργά την ικανότητά τους να διαχειρίζονται δυσκολίες. Είναι ειρωνικό. Τα ίδια ένστικτα που μας σπρώχνουν να προστατεύουμε και να εμπλουτίζουμε τη ζωή των παιδιών μας, μπορούν να μπουν εμπόδιο στην ανάπτυξή τους.
Τα καλά νέα είναι ότι μπορούμε να αλλάξουμε πορεία. Κάποιες φορές αυτό σημαίνει να κάνουμε μια παύση πριν πεταχτούμε να δράσουμε ή να πάρουμε μια βαθιά ανάσα πριν μιλήσουμε.
Δώστε χώρο στο θαύμα
Είναι εύκολο να σκοτώσεις το θαύμα όταν πετάγεσαι αμέσως να εξηγήσεις ή να βοηθήσεις. Αν ένα από τα παιδιά μου με ρωτήσει πού πάει το νερό όταν τραβούν το καζανάκι, θα μπορούσα να βρω ένα βίντεο για τα υδραυλικά. Αντί γι’ αυτό, τα ρωτάω τι πιστεύουν. Μπορεί να φαντάζονται έναν υπόγειο κόσμο από λαμπερά τούνελ.
Όταν η κόρη μου σήκωσε το βλέμμα της από το κρεβάτι ένα βράδυ και με ρώτησε «Μαμά γιατί έχουμε σαγόνι;», έκανα μια παύση, αφήνοντας τις σκέψεις να γυρίσουν στο μυαλό της ώσπου την πήρε ο ύπνος. Όταν μου λέει ότι η μικρή της αμυχή της αρέσει, γι’ αυτό δεν φεύγει, δεν τη διορθώνω. Δεν χρειάζεται όλα να γίνονται αφορμή για μάθημα, κάποιες φορές το θαύμα χρειάζεται σιωπή για να αναπνεύσει. Με τις καλύτερες προθέσεις, συχνά κατακλύζουμε τα παιδιά μας με σχόλια, περιορίζοντας την περιέργειά τους.
Εμπιστευτείτε τα παιδιά σας να ανακαλύψουν τον κόσμο
Η ανεξαρτησία γεννιέται όταν τα παιδιά σπρώχνουν τον εαυτό τους έξω από τη comfort zone τος. Και αυτό έχει σημασία. Ακόμη και οι πιο μικρές πράξεις θάρρους κάνουν τα παιδιά μου να λάμπουν από περηφάνια, να παραγγείλουν μόνα τους το φαγητό τους, να λύσουν ένα θέμα απευθείας με τον δάσκαλό τους ή να παίξουν πιάνο στο σπίτι ενός φίλου μπροστά σε αγνώστους. Δεν το κάνουν για τον δικό μου έπαινο, αλλά για την ανατριχίλα του δικού τους κατορθώματος.
Και αν το να κάνεις ένα βήμα πίσω σηκώνει φρύδια, ας είναι.
Με πληροφορίες από todaysparent.com
