Μία μαμά περιγράφει την ιστορία της και στέλνει ένα δυνατό μήνυμα.
«Έχω ακούσει αυτό το κομπλιμέντο περισσότερες φορές απ’ όσες μπορώ να μετρήσω: «Είσαι τόσο δυνατή». Κι όμως, κάθε φορά που το ακούω, κάτι μέσα μου κοντοστέκεται. Όχι γιατί δεν το εκτιμώ, αλλά γιατί πίσω από αυτή τη φράση κρύβεται μια αλήθεια που δύσκολα λέγεται δυνατά: καμιά φορά, η «δύναμη» δεν είναι επιλογή. Είναι αυτό που μένει όταν δεν σου επιτρέπεται να καταρρεύσεις.
Διανοητικά, καταλαβαίνω το κομπλιμέντο που μου έχουν κάνει αμέτρητες φορές: «Είσαι τόσο δυνατή».
Η πρώτη μου σκέψη ήταν πάντα πως δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι υπάρχει άλλη επιλογή.
Αφού έχασα τον σύζυγό μου στα 42 με τρία μικρά παιδιά, το να είμαι «δυνατή» είναι το τελευταίο που με απασχολεί, αλλά φαίνεται πως είναι ένας γενικός όρος που καλύπτει όλα τα υπόλοιπα επίθετα που θα μπορούσε κανείς να χρησιμοποιήσει για να με περιγράψει. Αυτή η λίστα περιλαμβάνει, ενδεικτικά: γενναία, απίστευτη, μαχήτρια, δυνατή, επιζήσασα, και το προσωπικό μου αγαπημένο, που χρησιμοποιείται πολύ σπάνια, badass.
Ξέρω ότι αυτά λέγονται ως ευγενική χειρονομία, για να προσφέρουν σε μια γυναίκα που πενθεί και στα παιδιά της την «τύχη» να έχουν μια «δυνατή μαμά». Οι άνθρωποι απ’ έξω νιώθουν ανακούφιση όταν βλέπουν τα καλοσυνάτα μάτια σου, το μικρό σου χαμόγελο και τα ευγενικά παιδιά σου, που είναι όσο λυπημένα χρειάζεται, αλλά όχι τόσο ώστε να κάνουν τους γύρω τους να νιώσουν άβολα. Κάνουμε το πένθος μας εύπεπτο για όλους. Είμαστε δυνατοί. Και, στην τελική, δεν είναι αυτό που όλοι ψάχνουν; Μια επιβεβαίωση ότι ναι, είμαστε όλοι στενοχωρημένοι, αλλά η δυνατή μαμά σας θα τα κρατήσει όλα υπό έλεγχο, θα κρατήσει το καράβι σε πορεία και σχεδόν δεν θα ζητήσει βοήθεια;
Τώρα, για όσους από εμάς είμαστε αρκετά τυχεροί ώστε να έχουμε λίγους, εκλεκτούς ανθρώπους, αυτό το καθήκον γίνεται λίγο πιο εύκολο. Βοηθάει το ότι έχεις ένα ασφαλές μέρος να ανασάνεις, όπου δεν χρειάζεται να είσαι τόσο «δυνατή», όπου μπορείς να κλάψεις, να φωνάξεις και να είσαι ευάλωτη χωρίς κρίση.
Το πένθος μιας μητέρας μπαίνει σε δεύτερη μοίρα, όπως πρέπει. Μαθαίνεις να κλαις στο ντους, στο αυτοκίνητο σε ένα Marco Polo, όταν τα παιδιά είναι στο σχολείο ή, το προσωπικό μου αγαπημένο, στον εκπρόσωπο της American Express που σε αναγκάζει να πεις σε τουλάχιστον έξι ανθρώπους ότι ο άντρας σου μόλις πέθανε, και μπορείς σε παρακαλώ να αφήσεις την κάρτα μου ενεργή;
Τις πρώτες μέρες, υπάρχουν τόσες υπενθυμίσεις ότι δεν είσαι δυνατή ή, πιο σωστά, ότι έχεις αρρωστήσει και κουραστεί να είσαι δυνατή. Οι άνθρωποι προσπαθούν να βοηθήσουν, αλλά ακόμη και οι πιο πρόθυμοι πρέπει να επιστρέψουν στις ζωές τους. Κάποιοι σπάνε υποσχέσεις για το ότι θα είναι δίπλα στα παιδιά σου.
Αλλά όχι εσύ. Εσύ είσαι η μαμά
Εσύ είσαι αυτή που τα σηκώνει για το σχολείο όταν κανείς σας δεν θέλει να βγει από το κρεβάτι. Φτιάχνεις το κολατσιό, γιατί μπορεί να είναι το μόνο πράγμα που θα φάνε όλη μέρα. Κλείνεις ραντεβού στον γιατρό, ραντεβού για θεραπεία και τα γράφεις σε αθλήματα και δραστηριότητες, γιατί είναι σημαντικό να κάνουν κανονικά παιδικά πράγματα. Υπάρχουν ακόμα ραντεβού για σιδεράκια, οδοντίατρο, συναντήσεις με το σχολείο. Σκουπίζεις τα δάκρυά τους, κάθεσαι δίπλα τους όταν το πένθος τους γίνεται αβάσταχτο, κάνεις διαδρομές για φαστ φουντ γιατί θα έκανες τα πάντα για να πάρεις αυτή τη λύπη μακριά, έστω για πέντε λεπτά. Ελέγχεις τις εργασίες τους, παρότι όλοι σας ξέρετε ότι δεν έχει πραγματικά σημασία. Εσύ ξέρεις τι έχει σημασία, και δεν είναι ένα ημερολόγιο ανάγνωσης, αλλά το κάνεις έτσι κι αλλιώς.
Είσαι δυνατή
Τα παιδιά σου μεγαλώνουν πολύ γρήγορα, γιατί καταλαβαίνουν την αληθινή απώλεια, το αληθινό πένθος, και έχουν ενσυναίσθηση για όσους το έχουν ζήσει. Θα κοιτάζουν πάντα τον κόσμο με κουρασμένα, κυνικά μάτια, γιατί ξέρουν ότι η ζωή δεν είναι δίκαιη. Και αυτό σε σκοτώνει. Σε σπαράζει να βλέπεις τα μωρά σου να ρίχνονται στον κόσμο του φόβου και της απώλειας, να ξέρεις ότι υπάρχει αθωότητα που δεν θα πάρουν ποτέ πίσω.
Αλλά κλαις στο ντους. Σκουπίζεις τα δάκρυά σου και οδηγείς για το χόκεϊ. Δείχνεις στον κόσμο πόσο δυνατή είσαι, ακόμη κι αν νιώθεις απατεώνας. Εκνευρίζεσαι με υπέροχους φίλους που έχουν υποστηρικτικούς συζύγους, γιατί, ε, αυτό ακούγεται πολύ ωραίο. Γκρινιάζεις που πρέπει να είσαι ο Άγιος Βασίλης, το Πασχαλινό Λαγουδάκι, το Elf on the Shelf, αλλά παρ’ όλα αυτά το λατρεύεις. Το κάνεις γιατί είσαι δυνατή. Δέχεσαι κομπλιμέντα για το πόσο καλά τα διαχειρίζεσαι όλα. «Έχουμε όλοι καλές και κακές μέρες, αλλά κρατιόμαστε», απαντάς σε κάθε άνθρωπο που ρωτά. Είναι αλήθεια; Ναι. Αλλά δεν αγγίζει καν την επιφάνεια.
Όταν σου λένε ότι είσαι «δυνατή», σε βλέπω. Καταλαβαίνω πώς είναι, μέρα με τη μέρα, να είσαι δυνατή. Είναι ακατάστατο. Είναι γεμάτο δάκρυα, χαμένες μέρες στο σχολείο, καθυστερημένες εργασίες, φαστ φουντ, άπλυτα πιάτα, μακριά, γεμάτα κλάμα μπάνια, ένα καλό κλάμα σε μια φίλη, ξεχασμένες άδειες, να φέρνεις τα ψωμάκια γιατί αυτό μόνο μπορείς να κάνεις, και να κρατάς τη ζωή να συνεχίζεται. Αλλά προσπαθείς, πραγματικά προσπαθείς. Με κάθε κύτταρο του σώματός σου προσπαθείς κάθε μέρα να είσαι μαμά και μπαμπάς. Cheerleader και εκείνη που βάζει όρια. Παρηγορήτρια και εμψυχώτρια.
Ξέρεις τι σημαίνει πραγματικά το «δυνατή». Είναι μια θλιβερή λέσχη στην οποία ανήκεις, αλλά είναι επίσης γεμάτη χαρά, αγκαλιές, δάκρυα ευτυχίας και ευγνωμοσύνη που είσαι η μαμά τους.
Ναι, είσαι δυνατή, και μην το ξεχάσεις ποτέ.»
Πηγή: herviewfromhome
