Πόσες φορές έχουμε ακούσει τη φράση «τι σπουδαίος μπαμπάς!» και φυσικά όλοι συμφωνούμε σε αυτό.
Και πολλές φορές μαμάδες αποκαλούν Superman τον σύζυγό τους. Είναι υπέροχοι σύντροφοι, μεγαλώνουν τα παιδιά τους, επειδή το επέλεξαν, όπως και οι μαμάδες και είναι παρόντες στη ζωή των παιδιών. Και επαινούνται για αυτό. Αλλά ξέρετε κάτι; Απλά κάνουν το αυτονόητο. Είναι κι εκείνοι γονείς.
Δεν είναι θέμα προσέγγισης. Είναι το γεγονός, ότι έχουμε μεγαλώσει μέσα σε κοινωνίες με βαθιά τοξική αρρενπότητητα. Αν και έχουμε απορρίψει την ιδέα, ότι τα αρσενικά στην οικογένεια πρέπει να γίνουν «άντρες» (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό), το δηλητήριο της αρρενωπότητας εξακολουθεί να υφίσταται και στην σύγχρονη οικογενειακή ζωή. Όταν ένας πατέρας δείξει έστω και την παραμικρή ένδειξη στήριξης, αγάπης και ενθάρρυνσης προς τα παιδιά του, χαρακτηρίζεται αμέσως «υπέροχος μπαμπάς». Γιατί; Επειδή η κοινωνία μάς έχει μάθει να αποθεώνουμε ακόμη και την ελάχιστη πατρική προσπάθεια, ενώ οι μητέρες συνεχίζουν να σηκώνουν το μεγαλύτερο βάρος χωρίς την αντίστοιχη αναγνώριση
Σίγουρα, υπάρχουν οικογένειες, όπου οι μπαμπάδες δεν είναι τόσο ενεργοί και παρόντες. Το να υπάρχει ένας καλός μπαμπάς είναι ένα δώρο, αναμφισβήτητα, αλλά είναι το ίδιο με το να έχεις μία μαμά που τα καταφέρνει όλα. Οπότε, δεν θα πρέπει να απονέμουμε χρυσά μετάλλια στους μπαμπάδες, επειδή ακριβώς κάποιοι άλλοι δεν είναι παρόντες στα παιδιά τους. Γιατί ο πήχης της σπουδαιότητας να είναι τόσο χαμηλά,όταν μιλάμε για άντρες γονείς;
Γιατί να βάζουμε τους μπαμπάδες πάνω στο βάθρο επειδή καλύπτουν τις ανάγκες των παιδιών τους; Γιατί οι μαμάδες θα πρέπει να είναι by default γονείς κάθε ώρα και στιγμή; Κανείς
Κανείς δεν δίνει καφέ στο χέρι σε μία μαμά, όταν αφήνει τα παιδιά στο σχολείο, κανείς δεν την χειροκροτά επειδή θυμήθηκε να πάρει επιπλέον κόλλες για την τάξη, ούτε την κοιτάζει με θαυμασμό όταν τραβάει βίντεο τη σχολική παράσταση του παιδιού της. Και δεν είναι απαραίτητο. Απλώς κάνει αυτό που κάνει κάθε γονιός: φροντίζει τα παιδιά και συμμετέχει στην καθημερινότητά τους.
Η αναγνώριση προς τους μπαμπάδες για βασικές πράξεις φροντίδας εμφανίζεται ξανά και ξανά. Όταν ένας πατέρας αναλαμβάνει τα νυχτερινά ταΐσματα, αλλάζει πάνες ή πηγαίνει το παιδί στην τουαλέτα, συχνά αντιμετωπίζεται σαν να κάνει κάτι εξαιρετικό. Φυσικά, η συμμετοχή του είναι σημαντική και αξιέπαινη, όμως δεν παύει να αποτελεί μέρος της γονεϊκής ευθύνης. Όταν ένα παιδί πεινάει, χρειάζεται άλλαγμα ή ζητά βοήθεια, η φροντίδα του δεν είναι «βοήθεια» προς τη μητέρα· είναι υποχρέωση και των δύο γονιών.
Το ίδιο συμβαίνει και όταν ένας πατέρας μένει με τα παιδιά για να βγει η μητέρα για έναν καφέ, να ξεκουραστεί ή να έχει λίγο προσωπικό χρόνο. Συχνά ακούμε ότι ο μπαμπάς «κρατάει τα παιδιά», λες και κάνει babysitting. Στην πραγματικότητα, απλώς περνά χρόνο με τα παιδιά του και αναλαμβάνει τον ρόλο που του αναλογεί ως γονιός.
Η ενεργή παρουσία του πατέρα στην καθημερινότητα των παιδιών δεν θα έπρεπε να θεωρείται εξαίρεση, αλλά αυτονόητο κομμάτι της οικογενειακής ζωής. Η γονεϊκότητα είναι απαιτητική, συνεχής και μοιρασμένη ευθύνη. Για πολλά χρόνια, η κοινωνία είτε υποβάθμιζε τον ρόλο των μπαμπάδων στην καθημερινή φροντίδα είτε τους επαινούσε υπερβολικά για τα απολύτως βασικά.
Το ζητούμενο, όμως, είναι να θεωρείται φυσιολογικό ένας πατέρας να συμμετέχει ουσιαστικά στη ζωή των παιδιών του, όχι επειδή «βοηθάει», αλλά επειδή είναι γονιός.
Ελεύθερη απόδοση από shknows.com
