Η γέννηση ενός μωρού δεν μπορεί παρά να φέρνει ευτυχία.
Είτε γεννήσεις φυσιολογικά, είτε με καισαρική δεν υστερείς σε τίποτα ως μαμά. Και η ουλή είναι εκεί για να σου θυμίζει το θαύμα που δημιουργησε το σώμα σου. Η ιστορία μίας μαμάς αποδεικνύει ακριβώς αυτό.
«Νωρίτερα αυτό το καλοκαίρι, κάθομαι έξω από το σπίτι μας με την 5χρονη κόρη μου, την πολύ έγκυο γειτόνισσά μου και τη μικρότερη κόρη της. Τα παιδιά ζωγραφίζουν νωχελικά με κιμωλίες και φλυαρούν μεταξύ τους. Η γειτόνισσά μου είναι τόσο προχωρημένη στην εγκυμοσύνη που μοιάζει έτοιμη να γεννήσει από στιγμή σε στιγμή. Τα παιδιά έχουν φάει παραπάνω από ένα γρανιτάκι, γιατί τα «μίνι» πολύχρωμα παγωτά που αγόρασα, πιστεύοντας ότι έτσι θα κατάφερνα να περιορίσω λίγο τη ζάχαρη, κρίθηκαν «πολύ μικρά». Επομένως, χρειάζονται δύο.
Είμαστε κολλώδεις από τα παγωτά, χαρούμενες και ζεστές μέσα στο φως του καλοκαιρινού απογεύματος που σιγά σιγά σβήνει. Η γειτόνισσά μου κι εγώ καθόμαστε στις πολυθρόνες και η συζήτηση στρέφεται, όπως συμβαίνει συχνά τελευταία, στο πώς ακριβώς έρχονται τα μωρά στον κόσμο.
Η κόρη μου, που σε λίγο θα πάει στο νηπιαγωγείο, σκαρφαλώνει στην αγκαλιά μου και με ρωτά:
«Από ποια μεριά σε έκοψαν;» Καθώς μιλάει, χαράζει νοητές γραμμές πάνω στην κοιλίτσα της. Μία κάθετη «Έτσι;» και μία οριζόντια«Ή έτσι;». Σχεδιάζω κι εγώ με το δάχτυλό μου μια γραμμή στην κοιλιά της, πιο χαμηλά από τη δική της και οριζόντια. «Έτσι», της λέω. «Και η προγιαγιά έκανε καισαρική, πριν από πολλά χρόνια. Μόνο που εκείνη την είχαν κόψει από την άλλη πλευρά». Και τότε -ήξερα ότι θα ερχόταν αυτή η ερώτηση- με ρώτησε: «Μαμά, μπορώ να δω την ουλή από εκεί που με γέννησες;» Είναι μία από τις αγαπημένες μου ερωτήσεις.
Η κόρη μου, το μικρότερο παιδί μου, λατρεύει οτιδήποτε έχει σχέση με το ανθρώπινο σώμα. Θέλει να γίνει «μαμά-γιατρός» και δεν φοβάται τίποτα. Όταν ο παππούς έκανε επέμβαση στο γόνατο, ήθελε να μάθει κάθε βήμα της διαδικασίας. Το ενδιαφέρον της για όσα συνέβησαν στο σώμα μου όταν γεννήθηκε δεν γνωρίζει ούτε συστολή ούτε φόβο.
Συχνά της κάνω το χατίρι με χαρά και της δείχνω την ουλή, το σημείο από όπου βγήκε από το σώμα μου και ήρθε στον κόσμο.
Όταν ήσουν εκεί μέσα, ανέπνεες μέσα σε υγρό. Και μετά βγήκες και ξαφνικά έπρεπε να αναπνεύσεις αέρα! Ακόμη και με όλο τον παιδικό της θαυμασμό, δεν μπορεί να συλλάβει πόσο θαυμαστή ήταν για μένα η στιγμή της γέννησής της. Εκείνη τη στιγμή, όμως, μπροστά στη φίλη μου, νιώθω λίγη αμηχανία. «Όχι τώρα, γλυκιά μου».
Η προσοχή της σύντομα στρέφεται αλλού και συνεχίζουμε. Αργότερα εκείνο το βράδυ, όμως, το θυμάται. Και τότε της τη δείχνω. Την ώρα του ύπνου, ακολουθούμε μαζί με τα δάχτυλά μας τη γραμμή της ουλής. Παρατηρώ ότι το σημάδι -η ουλή από δύο καισαρικές τομές – αρχίζει να ξεθωριάζει και νιώθω μια μικρή θλίψη. Πάντα μου άρεσε που θέλει να βλέπει το σημείο από όπου ήρθε στον κόσμο, που για εκείνη δεν υπάρχει κανένα στίγμα, καμία ντροπή γύρω από αυτό. Μου αρέσει που μπορεί να περάσει το δάχτυλό της πάνω από αυτή τη γραμμή, ένα μικρό βαθούλωμα πια, περίπου δώδεκα εκατοστά, από όπου εκείνη και ο αδελφός της πρωτοσυνάντησαν τον κόσμο.
Λατρεύω αυτή την αυθόρμητη περιέργειά της. Και λατρεύω να τους διηγούμαι την ιστορία της γέννησής μας. Τη δική μου, τη δική της και του αδελφού της.
«Τα δαχτυλάκια των ποδιών σου ακουμπούσαν σχεδόν το μέτωπό σου», τους λέω συχνά. «Ο ποπός σου ήταν κάτω και το κεφάλι σου βρισκόταν ακριβώς εδώ», λέω, αγκαλιάζοντας με την παλάμη μου ένα μικρό σημείο χαμηλά, στην αριστερή πλευρά των πλευρών μου. Και ξεκαρδίζονται κάθε φορά που τους λέω: «Κανονικά εδώ θα έπρεπε να είναι ο ποπός σου!»
Γιατί αγαπώ να διηγούμαι στα παιδιά μου την ιστορία της γέννησής τους Μέχρι το ραντεβού της 36ης εβδομάδας της εγκυμοσύνης μου, δεν είχα ασχοληθεί ιδιαίτερα με το τι ακριβώς συνέβαινε μέσα στην κοιλιά μου, πέρα από το προφανές: ήξερα ότι το μωρό μου ήταν εκεί. Μετά, όμως, από έναν σύντομο έλεγχο, η γιατρός μου είπε ότι το μωρό δεν είχε γυρίσει στη σωστή θέση.
«Ίσως χρειαστεί να κάνεις καισαρική. Πώς αισθάνεσαι γι’ αυτό;» Είχε ήδη έτοιμα τα χαρτομάντιλα, αλλά εγώ ήμουν εντάξει με την ιδέα. Στην αρχή το είπα περισσότερο σαν ερώτηση: «Καλά; Νομίζω; Επιτρέπεται να είμαι εντάξει με αυτό;» Γέλασε ανακουφισμένη. Ναι, φυσικά.
Της είπα ότι το σχέδιό μου για τον τοκετό ήταν πολύ απλό: να φτάσω στο νοσοκομείο έγκυος και να φύγω από εκεί με ένα υγιές μωρό. «Αυτό μπορούμε να το κάνουμε», μου είπε. Επιλέξαμε εκείνη τη στιγμή και την ημερομηνία που θα γεννιόταν, κάτι που ίσως ήταν το πιο παράξενο απ’ όλα: 12/12. «Ωραία ημερομηνία!» είπε.
Όταν έμεινα έγκυος στην κόρη μου, τρία χρόνια αργότερα, έγινε γρήγορα σαφές ότι θα χρειαζόμουν άλλη μία καισαρική, επειδή βρισκόταν ακριβώς στην ίδια θέση με τον αδελφό της.
Είμαι τυχερή γιατί η σωματική μου ανάρρωση από τις καισαρικές ήταν σχετικά εύκολη, οι ψυχικές, κοινωνικές και συναισθηματικές δυσκολίες ήταν μεγαλύτερες. Όταν κοιτάζω πίσω στις ημέρες που γέννησα τα παιδιά μου, οι αναμνήσεις που μου έχουν μείνει είναι, πάνω απ’ όλα, όμορφες. Και μου αρέσει που η ουλή εξακολουθεί να βρίσκεται εκεί, τόσα χρόνια μετά, αφηγούμενη την αγαπημένη μου ιστορία.
Αυτές οι δύο γέννες – η αρχή δύο ολοκαίνουριων ζωών- άφησαν πάνω μου ένα σημάδι που δεν είναι μόνο συναισθηματικό ή ψυχολογικό. Άφησαν και ένα σημάδι που μπορώ να αγγίξω. Ένα σημάδι που μπορούν να δουν και τα παιδιά μου.
Η σημαντικότερη ιστορία ολόκληρης της ζωής μου είναι γραμμένη εδώ, πάνω στο σώμα μου, για πάντα. Φαντάζομαι ότι κάποια μέρα η κόρη μου δεν θα ενδιαφέρεται ιδιαίτερα ούτε να βλέπει την ουλή ούτε να ακούει ξανά την ιστορία της γέννησής της. Και μάλλον έτσι πρέπει. Ξέρω όμως ότι εγώ θα αγαπώ πάντα να περνάω το δάχτυλό μου πάνω από αυτό το σημάδι που σιγά σιγά ξεθωριάζει. Ελπίζω να μη χαθεί ποτέ»
