Καμιά φορά κοιταζόμαστε στον καθρέφτη και στεκόμαστε μόνο σε όσα άλλαξαν πάνω μας.
Στα σημάδια, στις ρυτίδες, στην κούραση, στο σώμα που δεν είναι πια όπως πριν. Όμως αυτό το σώμα δεν είναι απλώς ένα σώμα. Είναι αγκαλιά, καταφύγιο, δύναμη, σπίτι. Είναι το σώμα που αγάπησε, κράτησε, γέννησε, άντεξε και συνεχίζει κάθε μέρα να δίνει.
Ένα κείμενο για κάθε γυναικα και μητέρα.
«Το σώμα μου είναι για τα παιδιά μου.
Τα χέρια μου είναι δικά τους, για να τα τυλίγουν γύρω τους σε μια αγκαλιά, για να κρατούν το νεογέννητό μου και να το νανουρίζουν μέχρι να κοιμηθεί και για να κουβαλούν το μικρό μου παιδί και να σπρώχνουν τα μεγαλύτερα παιδιά μου στην κούνια.
Τα πόδια μου είναι δικά τους, για να σκαρφαλώνουν μαζί τους και να τα κυνηγούν στο πάρκο και με κρατούν όρθια όλη μέρα και με βοηθούν να συνεχίζω, ό,τι κι αν γίνει.
Οι ρυτίδες μου είναι δικές τους, από τις νύχτες που έμεινα ξύπνια βγάζοντας μικρά ποδαράκια από την πλάτη μου, και από τα πρωινά που έπαιζα με δεινόσαυρους, ενώ το μόνο που ήθελα ήταν να κοιμηθώ.
Τα αυτιά μου είναι δικά τους, για να ακούν τα γουργουρητά τους, τις πρώτες τους λέξεις και τις ατελείωτες ιστορίες τους.
Τα χείλη μου είναι δικά τους, για να φιλούν τα χτυπηματάκια τους,και μέσα τους υπάρχει μια φωνή που τα υπερασπίζεται και τους θυμίζει πόσο αγαπημένα είναι.
Ναι, λοιπόν, τα σώματα των μαμάδων έχουν κυτταρίτιδα, ραγάδες και χαλαρές κοιλιές, αλλά κάνουν τόσα πολλά.
Και το τελευταίο πράγμα που θα έπρεπε να κάνει κάποιος μια μητέρα να νιώσει μετά τη γέννηση ενός παιδιού, είναι μίσος για το σώμα που τη βοήθησε να το φέρει στον κόσμο.
Αλλά αυτό είναι φυσιολογικό για μια κουλτούρα που περιμένει από τις γυναίκες να έχουν τέλεια σώματα, ό,τι κι αν συμβαίνει στη ζωή τους.
Γι’ αυτό, αυτή είναι η υπενθύμισή σου πως αυτό το σώμα είναι για τα παιδιά μας.
Και κοίτα όλα όσα έχει κάνει για εκείνα.Τα έφερε σε αυτόν τον κόσμο,έκανε τη μαγεία να συμβεί,και έγινε το σπίτι τους. Γι’ αυτό, ήρθε η ώρα να μάθουμε να αγαπάμε κι εμείς τα σώματά μας»
