Λίγο πριν από το καλοκαίρι διάβαζα διάφορα κείμενεα που έλεγαν ότι έχουμε μόνο 18 καλοκαίρια με τα παιδιά μας.
18 ευκαιρίες για να νιώσει ςτη χαρά και την ελευθερία του να είσαι παιδί. 18 ευκαιρίες για ηλιοκαμμένες μύτες και γρανίτες μετά από μία μακρά μέρα στον ήλιο.
Κι αναρωτιέμαι: τι πίεση είναι αυτή που ασκούμε στον εαυτό μα μερικές φορές; Κι εγώ έχω το θράσος και μιλάω, που είμαι «επαγγελματίας» σε αυτό. Κάνω τα πάντα. Όλη την ώρα κα τα κάνω καλά. Σπάνια επιτρέπω στον εαυ΄το μου να είναι λίγο πιο χαλαρή. Όμως, προσφάτως, παρατήρησα μία αλλαγή. Ίσως επειδή περάσαμε τη δυστοπία της πανδημίας, ίσως χρειάστηκε να ανασάνω αφού γέννησα το δεύτερο παιδί μου. Ή είναι ίσως και η ευγνωμοσύνη που νιώθω για τη δουλειά μου, που μου επιτρέπει να δουλεύω εξ αποστάσεως με ευέλικτο ωράριο. Ίσως είμαι κι εγώ η ίδια που πλησιάζω τα 40 και βάζω προκλήσεις στον εαυτό μου να κατεβάζει ρυθμούς, παρά την ροπή μου προς την ταχύτητα.
Κι αυτό το καλοκαίρι είναι ένας συνδυασμός. Βόλτα στην παραλία, Disneyland, ζωολογικός κήπος, συναυλίες και χορός.
Ως εξωστρεφής εσωστρεφής άνθρωπος, δυσκολεύομαι να βρω την ισορροπία ανάμεσα στην κοινωνικότητα και την ανάγκη μου να γεμίζω ξανά τις μπαταρίες μου. Έτσι, παρόλο που συχνά διστάζω να αποδεχτώ προσκλήσεις, άξιζε τόσο πολύ που πίεσα τον εαυτό μου να βγει από τη ζώνη άνεσής του.
Είχαμε, όμως, και ήσυχες οικογενειακές στιγμές. Είχαμε νωχελικά πρωινά με πιτζάμες που τελικά έγιναν ολόκληρες μέρες. Κάναμε χειροτεχνίες. Κολυμπήσαμε με την οικογένεια και τους φίλους μας. Περάσαμε για ακόμη ένα καλοκαίρι μέσα από δάκρυα στα μαθήματα κολύμβησης, γιατί βλέπουμε πόσο πολύ αγαπά ο γιος μας το νερό και ξέρουμε ότι θα αξίζει τον κόπο όταν καταφέρει να περάσει στην άλλη πλευρά του φόβου του. Και μέσα σε όλες αυτές τις στιγμές, τα κατάφερα. Βρήκα χρόνο να εκτιμήσω τα μικρά πράγματα.
Κράτησα στη μνήμη μου τις φακίδες στο πρόσωπο του γιου μου και συνειδητοποίησα πόσες περισσότερες είχε αποκτήσει μέχρι το τέλος του καλοκαιριού.
Θαύμασα την προσαρμοστικότητα της έξι μηνών κόρης μας και την απίστευτη αποφασιστικότητά της να περπατήσει πριν καν μπουσουλήσει. Τύλιξα το δάχτυλό μου γύρω από τις τρεις τέλειες μπούκλες που σχηματίστηκαν στα μαλλιά της μέσα στην υγρασία του καλοκαιριού.
Άφησα την καρδιά και τα μάτια μου να γεμίσουν, καθώς τους έβλεπα να παίζουν και να γελούν μαζί στην μπανιέρα. Εκείνον να συνειδητοποιεί ότι εκείνη έχει να προσφέρει περισσότερα από το να τρώει και να κοιμάται. Εκείνη, μαγεμένη εντελώς που είχε την προσοχή του αδερφού της.
Έμεινα λίγο πιο αργά ξύπνια για να μιλήσω με τον άντρα μου. Και άλλες νύχτες χωθήκαμε νωρίς μαζί στο κρεβάτι και αγκαλιαστήκαμε χωρίς να πούμε λέξη. Αυτή την εβδομάδα, με επαίνεσε που χάρισα στα παιδιά μας ένα τόσο υπέροχο καλοκαίρι. Αυτό με έκανε να σταθώ για λίγο. Συνειδητοποίησα ότι, μέσα στην ισορροπία ανάμεσα στο χάος και την ηρεμία, αντί να νιώθω την πίεση να προσφέρω στα παιδιά μου ένα από τα μόλις 18 καλοκαίρια που έχουμε μαζί, εκείνα, απρόσμενα, μου χάρισαν το καλύτερο καλοκαίρι της ζωής μου».
